Τριάντα τρεις ημέρες.
Τόσες έχουν περάσει από τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Νιου Τζέρσεϊ μέχρι το πρώτο σφύριγμα της νέας Premier League. Τριάντα τρεις ημέρες για να ξεκουραστούν τα πόδια, να αδειάσει λίγο το κεφάλι, να γίνουν μεταγραφές, να αλλάξουν προπονητές και, κυρίως, για να προλάβουμε να μας λείψει ξανά το ποδόσφαιρο.
Όχι ότι πρόλαβε πραγματικά να μας λείψει.
Το σύγχρονο παιχνίδι δεν αφήνει πια πολλά κενά στο ημερολόγιο. Τελειώνει μια διοργάνωση, αρχίζει η επόμενη. Υπάρχει πάντα ένα ματς, ένα transfer saga, μία κλήρωση, μία preseason περιοδεία στην άλλη άκρη του κόσμου. Κι όμως, η επιστροφή της Premier League εξακολουθεί να έχει κάτι διαφορετικό.
Η Premier League επιστρέφει και όλα έχουν αλλάξει
Ίσως είναι οι προβολείς στα αγγλικά γήπεδα. Ίσως εκείνο το γρασίδι που τον Αύγουστο μοιάζει υπερβολικά πράσινο. Ίσως η πρώτη τηλεοπτική εικόνα από την εξέδρα, τα καινούργια shirts, τα παλιά τραγούδια και η αίσθηση ότι για μερικές εβδομάδες όλοι μπορούν ακόμη να πιστεύουν πως αυτή θα είναι η χρονιά τους.
Απόψε, στο Emirates, η πρωταθλήτρια Άρσεναλ υποδέχεται την Κόβεντρι του Φρανκ Λάμπαρντ και ανοίγει επισήμως η σεζόν 2026/27.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν αλλάζει απλώς ο αριθμός δίπλα στη λέξη "season".
Αλλάζουν τα πρόσωπα που μάθαμε να συνδέουμε με την ίδια την Premier League.
Ο Πεπ Γκουαρδιόλα δεν βρίσκεται πια στον πάγκο της Μάντσεστερ Σίτι. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ δεν βγαίνει πια από τη φυσούνα του Anfield φορώντας τα κόκκινα. Ο Ρόδρι, ο Μπερνάρντο Σίλβα, ο Άντι Ρόμπερτσον και αρκετοί ακόμη άνθρωποι που έμοιαζαν σχεδόν μέρος του σκηνικού έχουν φύγει.
Και ξαφνικά το πρωτάθλημα που ξέραμε τόσο καλά μοιάζει λιγότερο γνώριμο.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Αυτή είναι η ομορφιά της μπάλας: την ώρα που νομίζεις ότι έχεις μάθει τους πρωταγωνιστές, κάποιος αλλάζει το καστ.
Η Μάντσεστερ Σίτι ξυπνά σε έναν κόσμο χωρίς τον Πεπ
Υπήρξαν χρόνια που το να πεις "Μάντσεστερ Σίτι" και το να πεις "Πεπ Γκουαρδιόλα" ήταν σχεδόν το ίδιο πράγμα.
Ο Καταλανός δεν ήταν απλώς ένας επιτυχημένος προπονητής που πέρασε από το Etihad. Για μία δεκαετία καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε τον εαυτό του ο σύλλογος. Τον τρόπο που έπαιζε, που αγόραζε παίκτες, που απαιτούσε να κερδίζει. Σε μεγάλο βαθμό, καθόρισε και τον τρόπο με τον οποίο άρχισε να παίζεται ποδόσφαιρο σε ολόκληρη την Αγγλία.
Οι υπόλοιποι δεν προσπαθούσαν μόνο να νικήσουν τη Σίτι. Προσπαθούσαν να λύσουν ένα πρόβλημα που εκείνος είχε δημιουργήσει.
Τώρα ο Γκουαρδιόλα δεν είναι εκεί.
Και αυτό από μόνο του αρκεί για να κάνει τη φετινή Premier League να φαίνεται παράξενη.
Μαζί του εξαφανίστηκαν και μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά πρόσωπα της εποχής του. Ο Ρόδρι πήγε στην Μπαρτσελόνα. Ο Μπερνάρντο Σίλβα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Τζον Στόουνς στην Ίντερ.
Δεν ήταν απλώς καλοί ποδοσφαιριστές. Ήταν οι παίκτες που γνώριζαν πότε να παγώσουν ένα παιχνίδι, πότε να το επιταχύνουν και πώς να κερδίσουν ένα από εκείνα τα απογεύματα του Φεβρουαρίου όπου βρέχει οριζόντια και το ματς στο 63' παραμένει 0-0.
Αυτά δεν αγοράζονται τόσο εύκολα όσο νομίζουμε.
Ο Έντσο Μαρέσκα αναλαμβάνει τώρα ίσως την πιο παράξενη δουλειά στην Αγγλία: να διαδεχθεί τον άνθρωπο που δημιούργησε τη σύγχρονη εκδοχή της Μάντσεστερ Σίτι.
Γνωρίζει το περιβάλλον, έχει δουλέψει δίπλα στον Γκουαρδιόλα και η διοίκηση τού έδωσε ακριβή βοήθεια, με χαρακτηριστικότερη την απόκτηση του Έλιοτ Άντερσον από τη Νότιγχαμ Φόρεστ για 116 εκατ. λίρες.
Αλλά το πρώτο μάθημα ήρθε νωρίς.
Η Άρσεναλ διέλυσε τη Σίτι με 3-0 στο Community Shield. Κανείς σοβαρός δεν βγάζει ασφαλή συμπεράσματα τον Αύγουστο. Υπήρχε, όμως, κάτι σχεδόν συμβολικό στην εικόνα: η ομάδα του Αρτέτα έμοιαζε έτοιμη και σίγουρη για τον εαυτό της. Η Σίτι, για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, έμοιαζε να ψάχνεται.
Στο βάθος παραμένει και η υπόθεση των οικονομικών κατηγοριών της Premier League, με τη Σίτι να αρνείται σταθερά οποιαδήποτε παράβαση και την αναμονή για την απόφαση να συνεχίζεται.
Όλα αυτά δημιουργούν κάτι που είχαμε καιρό να αισθανθούμε γύρω από το Etihad.
Αβεβαιότητα.
Ξαφνικά, ο Αρτέτα είναι ο παλιός
Μέσα σε αυτή την αναστάτωση υπάρχει και μία ωραία ειρωνεία.
Ο Μικέλ Αρτέτα είναι πλέον ο μακροβιότερος εν ενεργεία προπονητής της Premier League.
Ναι, αυτός ο Μικέλ Αρτέτα που πριν από μερικά χρόνια παρουσιαζόταν ως ο άπειρος μαθητής του Γκουαρδιόλα, που άκουγε ότι δεν έχει κερδίσει τίποτα, ότι υπεραναλύει τα πάντα, ότι η Άρσεναλ χρειάζεται κάποιον "έτοιμο".
Τώρα είναι ο πρωταθλητής.
Η Άρσεναλ κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 22 χρόνια και μπαίνει στη νέα σεζόν στην πιο περίεργη θέση που μπορεί να βρεθεί μια ομάδα η οποία πέρασε χρόνια κυνηγώντας:
μπροστά.
Δεν χρειάζεται πλέον να αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει τη Σίτι. Οι υπόλοιποι πρέπει να φτάσουν εκείνη.
Και, σε αντίθεση με πολλούς από τους ανταγωνιστές της, δεν πέρασε το καλοκαίρι προσπαθώντας να ανακαλύψει ξανά τον εαυτό της.
Ο κορμός υπάρχει. Οι αυτοματισμοί υπάρχουν. Ο προπονητής υπάρχει. Η ομάδα γνωρίζει πώς θέλει να αμυνθεί, πού θέλει να πιέσει και ποιος πρέπει να πάρει την μπάλα όταν το παιχνίδι αρχίζει να στραβώνει.
Πρόσθεσε μάλιστα τον Μπρούνο Γκιμαράες, έναν από τους καλύτερους χαφ του πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια, και τον Έζρι Κόνσα για να ενισχύσει μία άμυνα που μπαίνει στη σεζόν με προβλήματα τραυματισμών.
Δεν είναι οι μεταγραφές που κάνουν την Άρσεναλ φαβορί.
Είναι το γεγονός ότι, κοιτάζοντας γύρω της, σχεδόν όλοι οι άλλοι βρίσκονται στη μέση κάποιας μετάβασης.
Και στο ποδόσφαιρο η συνέχεια είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που δεν μπορείς να αγοράσεις την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου.
Διαβάστε Επίσης
Μια Premier League γεμάτη νέες φωνές στους πάγκους
Υπήρξε μια εποχή —και δεν είναι τόσο μακρινή όσο νομίζουμε— όπου ένα Σαββατοκύριακο της Premier League μπορούσε να έχει ταυτόχρονα στους πάγκους Γκουαρδιόλα, Κλοπ, Μουρίνιο, Κόντε, Ποτσετίνο και Βενγκέρ.
Πριν καν αρχίσουν τα παιχνίδια, υπήρχαν ιστορίες.
Υπήρχαν αντιπάθειες. Υπήρχαν press conferences που περίμενες σχεδόν όσο και τα ίδια τα ντέρμπι. Υπήρχαν προπονητές με τόσο ισχυρή προσωπικότητα ώστε μια χειραψία στη γραμμή του πλαγίου μπορούσε να γίνει θέμα ολόκληρου Σαββατοκύριακου.
Το 2026/27 είναι διαφορετικό.
Εννέα ομάδες αρχίζουν τη σεζόν με νέο προπονητή. Αν συνυπολογίσεις τον Μάικλ Κάρικ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τον Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι στην Τότεναμ, οι οποίοι ανέλαβαν μέσα στην προηγούμενη σεζόν, μεγάλο μέρος του πρωταθλήματος βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία να μάθει μια καινούργια ποδοσφαιρική γλώσσα.
Και αυτό κάνει τα πράγματα πολύ πιο ενδιαφέροντα.
Στο Anfield, για παράδειγμα, ο Αντόνι Ιραόλα αναλαμβάνει μία δουλειά στην οποία ο ορισμός της επιτυχίας αλλάζει μέσα σε μία νύχτα.
Στην Μπόρνμουθ μπορούσε να κάνει τον κόσμο να εντυπωσιάζεται. Στη Λίβερπουλ πρέπει να κάνει τον κόσμο να κερδίζει.
Θα το επιχειρήσει χωρίς τον Μοχάμεντ Σαλάχ, χωρίς τον Άντι Ρόμπερτσον και χωρίς τον Ιμπραΐμα Κονατέ.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται μία από τις πιο όμορφες και ταυτόχρονα σκληρές αλήθειες του ποδοσφαίρου.
Κανείς δεν είναι πραγματικά αναντικατάστατος. Απλώς, μερικές φορές, χρειάζονται χρόνια για να το αποδεχθείς.
Ο Σαλάχ υπήρξε για το Anfield πολύ περισσότερα από γκολ. Ήταν εκείνη η φιγούρα στα δεξιά που έβλεπες πριν καν φτάσει η μπάλα και ήξερες ότι κάτι μπορούσε να συμβεί. Τώρα ο Φλόριαν Βιρτς, ο Αλεξάντερ Ίσακ και οι υπόλοιποι πρέπει να γράψουν τη δική τους ιστορία.
Όχι να γίνουν "ο επόμενος Σαλάχ".
Το ποδόσφαιρο γίνεται καλύτερο όταν σταματάμε να ψάχνουμε διαρκώς τον επόμενο κάποιον.
Στο Newcastle, ένα καλοκαίρι αρκούσε για να αλλάξουν όλα
Αν υπάρχει ομάδα που μπορεί να κοιτάξει το περσινό της poster και να αναρωτηθεί πού πήγαν όλοι, αυτή είναι η Νιούκαστλ.
Ο Έντι Χάου αποχώρησε έπειτα από σχεδόν πέντε χρόνια και τη θέση του πήρε ο 38χρονος Ματίας Γιάισλε.
Ο Σάντρο Τονάλι πήγε στην Τότεναμ. Ο Μπρούνο Γκιμαράες στην Άρσεναλ. Ο Άντονι Γκόρντον στην Μπαρτσελόνα.
Τρεις ποδοσφαιριστές που αποτελούσαν την ενέργεια, τον χαρακτήρα και σε μεγάλο βαθμό το πρόσωπο της ομάδας εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα παράθυρο.
Αυτές είναι οι στιγμές όπου ανακαλύπτεις αν ένας σύλλογος έχει πραγματικά χτίσει κάτι ή απλώς είχε μια καλή ομάδα.
Και το St James' Park δεν είναι ακριβώς το πιο ήρεμο μέρος του κόσμου για να ψάξεις την απάντηση.
Τσέλσι, Τότεναμ και Γιουνάιτεντ ψάχνουν κάτι περισσότερο από μια καλή σεζόν
Η Τσέλσι έδωσε τα κλειδιά στον Τσάμπι Αλόνσο και έκανε τον Μόργκαν Ρότζερς την ακριβότερη μεταγραφή Βρετανού ποδοσφαιριστή.
Από μόνα τους, αυτά αρκούν για να δημιουργήσουν προσδοκίες.
Αλλά στην περίπτωση της Τσέλσι η πραγματική ερώτηση είναι γνωστή εδώ και χρόνια: μπορεί επιτέλους όλο αυτό το ταλέντο να μετατραπεί σε ομάδα;
Στην Τότεναμ, ο Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι έχει αναλάβει ένα project που ταιριάζει σχεδόν επικίνδυνα καλά στην προσωπικότητά του.
Έναν σύλλογο ανυπόμονο, πλούσιο, διψασμένο για κάτι μεγάλο και μονίμως ικανό να μετατρέψει μια ήρεμη εβδομάδα σε υπαρξιακό δράμα.
Ο Σάντρο Τονάλι αποτέλεσε την πρώτη πραγματικά ηχηρή κίνηση. Η προσπάθεια για τον Σαβίνιο δείχνει ότι οι Spurs δεν σκοπεύουν να σταματήσουν εκεί.
Και μετά υπάρχει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Πάντα υπάρχει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ο Μάικλ Κάρικ έκανε κάτι που έμοιαζε δύσκολο όταν ανέλαβε τον Ιανουάριο: έκανε την ομάδα να μοιάζει ξανά με κανονική ποδοσφαιρική ομάδα και την οδήγησε στην τρίτη θέση.
Τώρα ξεκινά το δύσκολο μέρος.
Να το κάνει ξανά όταν κανείς δεν θα εντυπωσιαστεί απλώς επειδή η Γιουνάιτεντ δείχνει λειτουργική.
Οι Γιούρι Τίλεμανς και Αντρέι Σάντος προστέθηκαν στη μεσαία γραμμή και ο Κάρικ έχει πλέον μία ολόκληρη preseason, δικές του επιλογές και τις προσδοκίες που αναπόφευκτα συνοδεύουν αυτό το έμβλημα.
Στο Old Trafford η υπομονή ήταν πάντα σχετική έννοια.
Η Premier League ψωνίζει όλο και περισσότερο από τον εαυτό της
Υπάρχει και κάτι άλλο διαφορετικό στο φετινό καλοκαίρι.
Οι μεγάλες αγγλικές ομάδες κοιτάζουν γύρω τους και λένε: γιατί να ψάξουμε αλλού;
Άντερσον από τη Φόρεστ στη Σίτι. Τονάλι από τη Νιούκαστλ στην Τότεναμ. Μπρούνο Γκιμαράες από τη Νιούκαστλ στην Άρσεναλ. Ρότζερς από την Άστον Βίλα στην Τσέλσι. Τίλεμανς και Αντρέι Σάντος στη Γιουνάιτεντ.
Η λογική είναι προφανής.
Ο ποδοσφαιριστής ξέρει ήδη τι σημαίνει Κυριακή απόγευμα στο Goodison. Έχει παίξει με τρεις βαθμούς έξω τον Δεκέμβριο. Ξέρει ότι ένα ταξίδι στο Brentford μπορεί να γίνει πολύ πιο δύσκολο απ' όσο φαίνεται στο χαρτί. Δεν χρειάζεται έξι μήνες για να ανακαλύψει ότι στην Αγγλία ο χρόνος με την μπάλα στα πόδια είναι ένα μικρότερο πολυτελές αγαθό.
Υπάρχει όμως και μία μικρή απώλεια μέσα σε όλο αυτό.
Μας λείπει ήδη λίγο εκείνος ο άγνωστος τύπος από την Πορτογαλία, τη Γαλλία ή την Ολλανδία που εμφανιζόταν ένα καλοκαίρι, κανείς δεν ήξερε ακριβώς πώς προφέρεται το όνομά του και μέχρι τα Χριστούγεννα αποτελούσε το νέο αγαπημένο παιδί μιας ολόκληρης εξέδρας.
Γιατί το ποδόσφαιρο είναι καλύτερο όταν περιλαμβάνει ανακαλύψεις.
Έφυγαν μεγάλοι παίκτες. Θα εμφανιστούν άλλοι
Υπάρχει μια εύκολη συζήτηση κάθε φορά που μεγάλα ονόματα εγκαταλείπουν την Αγγλία.
"Χάνει σταρ η Premier League".
Φέτος έφυγαν ο Σαλάχ και ο Ρόδρι. Τα προηγούμενα χρόνια είχαν προηγηθεί ο Χάρι Κέιν, ο Μάικλ Ολίσε, ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ, ο Χούλιαν Άλβαρες, ο Λουίς Ντίας.
Προφανώς και λείπουν.
Αλλά η Premier League δεν έγινε η Premier League επειδή είχε πάντα τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου.
Έγινε επειδή είχε την ικανότητα να τους δημιουργεί μπροστά στα μάτια μας.
Ο Τιερί Ανρί δεν ήρθε στην Αγγλία ως ο Τιερί Ανρί που θυμόμαστε. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν προσγειώθηκε στο Μάντσεστερ με πέντε Χρυσές Μπάλες στις αποσκευές του. Ο Σαλάχ επέστρεψε στην Αγγλία έχοντας ακόμη να αποδείξει πράγματα.
Αυτή είναι μία από τις μεγάλες απολαύσεις κάθε καινούργιας σεζόν.
Κάπου υπάρχει ένας παίκτης που τον Αύγουστο προσπερνάς στη λίστα με τις μεταγραφές και τον Μάιο θα έχει δικό του chant.
Δεν ξέρουμε ακόμη ποιος είναι.
Ευτυχώς.
Και μετά υπάρχουν εκείνοι που απλώς θέλουν να μείνουν
Στην κορυφή του πρωταθλήματος, τα ποσά έχουν γίνει τόσο μεγάλα που μερικές φορές χάνουν το νόημά τους.
116 εκατομμύρια εδώ. 100 εκεί. Άλλα 75 παραδίπλα.
Στην άλλη άκρη της βαθμολογίας, όμως, το ποδόσφαιρο παραμένει σχεδόν αρχέγονα απλό.
Κόβεντρι, Ίπσουιτς και Χαλ θέλουν να σωθούν.
Μέχρι εκεί.
Η Κόβεντρι επιστρέφει απόψε στην κορυφαία κατηγορία έπειτα από 25 χρόνια και η πρώτη εικόνα που θα αντικρίσει είναι η έδρα της πρωταθλήτριας.
Υπάρχει κάτι υπέροχο σε αυτό.
Είκοσι πέντε χρόνια περιμένεις να επιστρέψεις εκεί όπου πιστεύεις ότι ανήκεις και όταν ανοίγει επιτέλους η πόρτα, από την άλλη πλευρά περιμένει η Άρσεναλ.
Καλώς ήρθατε πίσω.
Η ομάδα του Φρανκ Λάμπαρντ έχει ξοδέψει σοβαρά χρήματα για να μην αντιμετωπίσει την Premier League σαν τουριστική εμπειρία. Το ίδιο, με διαφορετικό τρόπο, θα προσπαθήσουν να κάνουν Ίπσουιτς και Χαλ.
Για αυτούς η σεζόν δεν θα κριθεί σε τίτλους και Champions League.
Θα κριθεί σε εκείνα τα 1-0 με Bournemouth, στα ισόπαλα μέσα στη βροχή, στα γκολ στο 93' απέναντι σε ομάδες που "πρέπει" να νικήσουν.
Δηλαδή σε πράγματα που, τελικά, κάνουν ένα πρωτάθλημα πρωτάθλημα.
Ακόμη και ο τρόπος που κυλά ένα ματς αλλάζει
Νέα σεζόν σημαίνει και νέες μικρές συνήθειες.
Η Premier League θα εφαρμόσει αυστηρότερα μέτρα απέναντι στις καθυστερήσεις, με αντίστροφη μέτρηση πέντε δευτερολέπτων για πλάγια και goal-kicks όταν οι διαιτητές θεωρούν ότι υπάρχει σκόπιμη χρονοτριβή, νέο χρονικό όριο στις αλλαγές και δυνατότητα παρέμβασης του VAR σε λανθασμένη δεύτερη κίτρινη που οδηγεί σε αποβολή.
Υπάρχει επίσης δοκιμαστικό μέτρο για τις περιπτώσεις όπου ένας τερματοφύλακας διακόπτει το παιχνίδι για τραυματισμό, ώστε να περιοριστούν τα "tactical timeouts" που έχουμε όλοι μάθει να αναγνωρίζουμε.
Μικρές αλλαγές.
Μέχρι να συμβούν στο 89ο λεπτό ενός ντέρμπι και ξαφνικά να μη μοιάζουν καθόλου μικρές.
Το ωραιότερο πράγμα πριν αρχίσει μια σεζόν είναι ότι δεν ξέρουμε τίποτα
Μπορούμε να κοιτάξουμε τα ρόστερ. Να μετρήσουμε χρήματα. Να βάλουμε τα xG του προηγούμενου έτους σε spreadsheets. Να αναλύσουμε pressing structures και rest defence και να ζητήσουμε από έναν υπερυπολογιστή να μας πει ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα.
Και μετά θα κυλήσει η μπάλα.
Αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι.
Η Άρσεναλ έχει τη σταθερότητα και τον τίτλο. Η Σίτι έχει τον Χάαλαντ, χρήματα και μια τεράστια μηχανή πίσω της, αλλά για πρώτη φορά πρέπει να μάθει να υπάρχει χωρίς τον Γκουαρδιόλα. Η Λίβερπουλ πρέπει να βρει νέα πρόσωπα. Η Τσέλσι νέο χαρακτήρα. Η Τότεναμ νέα κατεύθυνση. Η Γιουνάιτεντ να αποδείξει ότι η περσινή ανάκαμψη ήταν αρχή και όχι παρένθεση.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά θα συμβούν τα πράγματα που δεν βρίσκονται σε κανένα season preview.
Θα εμφανιστεί ένας πιτσιρικάς που σήμερα δεν έχει φωτογραφία στο Panini.
Ένας προπονητής που τώρα θεωρείται "ενδιαφέρουσα επιλογή" θα γίνει ένας από τους ανθρώπους της χρονιάς.
Μία ομάδα που όλοι θεωρούν καταδικασμένη θα κερδίσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια τον Μάρτιο και θα σωθεί.
Κάποιος θα χάσει ένα πέναλτι που θα θυμάται για χρόνια.
Κάποιος άλλος θα βάλει ένα γκολ στο 96' και 50.000 άνθρωποι θα αγκαλιάσουν τον άγνωστο δίπλα τους.
Σε αυτό το σημείο, λίγες ώρες πριν από την πρώτη αγωνιστική, όλα είναι ακόμη πιθανά.
Και ίσως γι' αυτό αγαπάμε τόσο πολύ την αρχή.
Όχι επειδή επιστρέφει απλώς η Premier League.
Αλλά επειδή επιστρέφει εκείνη η υπέροχα παράλογη ιδέα ότι τους επόμενους εννέα μήνες μπορεί να συμβεί οτιδήποτε.
Απόψε ανάβουν ξανά τα φώτα.
Η μπάλα στη σέντρα.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
