Αν ο Μόντο Ντουπλάντις δεν είχε υπάρξει ποτέ, είναι πολύ πιθανό σήμερα να μιλούσαμε για τον Εμμανουήλ Καραλή με εντελώς διαφορετικούς όρους.
Ίσως να είχε περισσότερα χρυσά μετάλλια. Ίσως να είχε ήδη στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής. Ίσως τα 6,17 μ. που πέρασε τον περασμένο Φεβρουάριο να θεωρούνταν ένα από τα πιο ακραία επιτεύγματα στην ιστορία του επί κοντώ και όχι απλώς η δεύτερη καλύτερη επίδοση που έχει καταγραφεί ποτέ.
Γιατί αυτή είναι η σχεδόν παράλογη πραγματικότητα μέσα στην οποία αγωνίζεται ο Μανόλο Καραλής. Έχει φτάσει στα 6,17 μ., έχει ξεπεράσει στη λίστα όλων των εποχών ονόματα όπως ο Ρενό Λαβιλενί και ο Σεργκέι Μπούμπκα και πλέον είναι ο δεύτερος καλύτερος επικοντιστής που έχει υπάρξει.
Ο Ντουπλάντις ίσως είναι η μεγαλύτερη τύχη του Εμμανουήλ Καραλή
Μπροστά του βρίσκεται μόνο ένας.
Ο Αρμάν "Μόντο" Ντουπλάντις και τα 6,31 μ. του.
Άτυχος, λοιπόν;
Σίγουρα.
Μόνο που υπάρχει και μία εντελώς διαφορετική ανάγνωση.
Ίσως ο Καραλής να είναι ταυτόχρονα ένας από τους πιο τυχερούς αθλητές της εποχής του.
Όταν τα 6,00 μέτρα δεν αρκούν πια
Ο τελικός της Κυριακής στο Birmingham ήταν σχεδόν η τέλεια αποτύπωση αυτής της ιδιόμορφης πραγματικότητας.
Ο Καραλής πέρασε τα 6,00 μ. και κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Σε οποιαδήποτε άλλη εποχή, μία τέτοια επίδοση θα μπορούσε πολύ εύκολα να του είχε χαρίσει τον τίτλο.
Απέναντί του, όμως, βρισκόταν ο Ντουπλάντις.
Ο Σουηδός πέρασε τα 6,10 μ. με την πρώτη προσπάθεια, έκανε το ίδιο και στα 6,15 μ. και κατέκτησε για τέταρτη διαδοχική φορά την κορυφή της Ευρώπης. Ο Καραλής προσπάθησε να μείνει μέσα στη μάχη. Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια στα 6,10 μ., άφησε το ύψος και πήγε κατευθείαν στα 6,15, γνωρίζοντας ότι για να νικήσει έπρεπε να κινηθεί σε επίπεδα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια άγγιζαν τα όρια του εξωπραγματικού.
Και εκεί βρίσκεται ίσως όλη η ουσία.
Ο Ντουπλάντις έχει μετακινήσει τα όρια του "φυσιολογικού" στο επί κοντώ. Τα 6,00 μ. δεν αποτελούν πλέον απαραίτητα την κορύφωση ενός μεγάλου αγώνα.
Πολλές φορές είναι απλώς το σημείο από το οποίο αρχίζει η πραγματική μάχη.
Και ο Καραλής είναι υποχρεωμένος να αγωνίζεται μέσα σε αυτή τη νέα κανονικότητα.
Από το 5,90 στα 6,17 μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια
Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πού ακριβώς θα είχε φτάσει ο Μανόλο αν δεν υπήρχε ο Μόντο.
Ο αθλητισμός δεν προσφέρει τέτοιου είδους εναλλακτικές εκδοχές της πραγματικότητας.
Μπορούμε, όμως, να δούμε πόσο γρήγορα ανέβηκε ο ίδιος όσο είχε απέναντί του αυτό το σημείο αναφοράς.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024, ο Καραλής πήρε το χάλκινο μετάλλιο με άλμα στα 5,90 μ. Μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, πέρασε για πρώτη φορά στην καριέρα του τα έξι μέτρα.
Το 2025 συνέχισε να ανεβάζει διαδοχικά το ελληνικό ρεκόρ. Έφτασε στα 6,05 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κλειστού στη Nanjing και αργότερα μέσα στη χρονιά ανέβηκε στα 6,08 μ.
Και μετά ήρθε το 2026.
Στις 28 Φεβρουαρίου, στην Παιανία, πέρασε τα 6,17 μ.
Δεν ήταν απλώς ακόμη ένα πανελλήνιο ρεκόρ.
Με εκείνο το άλμα ξεπέρασε τον Μπούμπκα. Ξεπέρασε τον Λαβιλενί. Και ανέβηκε στη δεύτερη θέση όλων των εποχών.
Από τα 5,90 μ. ενός ολυμπιακού μεταλλίου στα 6,17 μ. μέσα σε περίπου ενάμιση χρόνο.
Και ποιον βρήκε μπροστά του όταν έφτασε εκεί;
Ξανά τον Ντουπλάντις.
Στα 6,31 μ.
Ο άνθρωπος που του στερεί τα χρυσά είναι και αυτός που ανεβάζει τον πήχη
Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο στην καριέρα του Καραλή.
Ο ίδιος άνθρωπος που πιθανότατα του έχει στερήσει μερικά από τα σημαντικότερα χρυσά μετάλλια που θα μπορούσε να έχει κατακτήσει, είναι ταυτόχρονα εκείνος που του δείχνει συνεχώς πόσο πιο ψηλά μπορεί να πάει το αγώνισμα.
Το είδαμε στο Παγκόσμιο κλειστού της Nanjing το 2025.
Ο Καραλής πέρασε τα 6,05 μ., σημείωσε εθνικό ρεκόρ και έγινε ο μοναδικός αθλητής στην ιστορία που είχε ξεπεράσει τέτοιο ύψος σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης χωρίς να φύγει με το χρυσό μετάλλιο.
Ο Ντουπλάντις απάντησε περνώντας τα 6,10 και στη συνέχεια τα 6,15 μ.
Το ίδιο συνέβη και στο Παγκόσμιο του Tokyo.
Ο Καραλής ξεπέρασε τα 6,00 μ. και κατέκτησε το ασημένιο, προτού δοκιμάσει στα 6,10, στα 6,15 και τελικά στα 6,20 μ., κυνηγώντας έναν αθλητή που μέχρι το τέλος της βραδιάς θα είχε ανεβάσει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 6,30 μ.
Μερικές φορές χρειάζεται να υπάρχει κάποιος μπροστά σου για να ανακαλύψεις πού βρίσκονται πραγματικά τα δικά σου όρια.
Και ο Καραλής έχει μπροστά του τον καλύτερο όλων των εποχών.
Μόνο που πλέον η πίεση λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις
Εδώ υπάρχει και μία λεπτομέρεια που κάνει τη σχέση τους ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Ο Καραλής δεν είναι πια απλώς ο αθλητής που προσπαθεί να φτάσει τον Ντουπλάντις.
Ο Ντουπλάντις αρχίζει πλέον να νιώθει τον Καραλή να πλησιάζει.
Μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Tokyo, ο Μόντο μίλησε για το πόσο απαιτητικό έκανε τον αγώνα ο Έλληνας. Εξήγησε ότι ο Μανόλο τον πίεσε αρκετά, τον υποχρέωσε να κάνει περισσότερα άλματα σε μεγάλα ύψη πριν από την προσπάθεια για παγκόσμιο ρεκόρ και ουσιαστικά τον έβγαλε από τη ζώνη άνεσης που είχε συνηθίσει να απολαμβάνει απέναντι στον υπόλοιπο ανταγωνισμό.
Και αυτό αλλάζει την αφήγηση.
Δεν υπάρχει πια μόνο ένας αθλητής που χρησιμοποιεί τον κορυφαίο ως σημείο αναφοράς.
Υπάρχουν δύο από τους καλύτερους επικοντιστές στον κόσμο που αρχίζουν να ωθούν ο ένας τον άλλον ψηλότερα.
Κυριολεκτικά.
Ίσως, μάλιστα, να μην είναι τυχαίο ότι οι δυο τους γνωρίζονται σχεδόν από παιδιά.
Στο Παγκόσμιο U18 του 2015 στο Cali, ο 15χρονος τότε Ντουπλάντις είχε κατακτήσει το χρυσό με 5,30 μ., ενώ ο Καραλής είχε πάρει το χάλκινο με 5,20 μ. Εννέα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, βρέθηκαν και πάλι στο ίδιο βάθρο.
Ο Μόντο στην κορυφή.
Ο Μανόλο στην τρίτη θέση.
Ο ίδιος ο Καραλής έχει περιγράψει τη σχέση τους με τον πιο απλό τρόπο. Είναι φίλοι. Σχεδόν οικογένεια. Μέλη αυτής της ιδιαίτερης "pole vault family", όπως συνηθίζει να τη χαρακτηρίζει.
Κι όμως, κάθε φορά που ξεκινά ο αγώνας, ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα του ως φίλος μετατρέπεται στο δυσκολότερο εμπόδιο που θα μπορούσε να συναντήσει στην καριέρα του.
Τελικά, τυχερός ή άτυχος;
Αν μετρούσαμε μία αθλητική καριέρα αποκλειστικά με χρυσά μετάλλια, τότε η απάντηση θα ήταν απλή.
Ο Μανόλο Καραλής είναι άτυχος.
Γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1999. Ο Ντουπλάντις μόλις 21 ημέρες αργότερα.
Είναι πρακτικά συνομήλικοι.
Και αυτό σημαίνει ότι η κορύφωση της καριέρας του ενός είναι πολύ πιθανό να συμπέσει χρονικά με την κορύφωση της καριέρας του άλλου.
Μόνο που η αξία ενός αθλητή δεν καθορίζεται αποκλειστικά από το πόσες φορές στάθηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
Μετριέται και από το πόσο ψηλά κατάφερε τελικά να φτάσει.
Και κάπου εκεί η ερώτηση γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Θα είχε φτάσει ο Καραλής στα 6,17 μ. αν δεν είχε μεγαλώσει αθλητικά βλέποντας έναν συνομήλικό του να μετατρέπει τα 6,10, τα 6,20 και τα 6,30 από κάτι που έμοιαζε με επιστημονική φαντασία σε σχεδόν καθημερινή πραγματικότητα;
Δεν μπορεί να το γνωρίζει κανείς.
Ίσως, όμως, αυτή να είναι τελικά η μεγαλύτερη τύχη του Μανόλο.
Βρέθηκε στην ίδια εποχή με τον άνθρωπο που μπορεί να του στερήσει περισσότερα χρυσά από οποιονδήποτε άλλον.
Βρέθηκε, όμως, και στην ίδια εποχή με τον άνθρωπο που δεν του επιτρέπει ποτέ να πιστέψει ότι έχει ήδη φτάσει αρκετά ψηλά.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
