Τι κάνει πραγματικά έναν καλό ηγέτη; Οι αθλητές έχουν την απάντηση

Η ηγεσία είναι μία από εκείνες τις έννοιες που μοιάζουν αυτονόητες μέχρι να προσπαθήσεις να τις ορίσεις.

Για κάποιους, ηγέτης είναι ο άνθρωπος που υψώνει τη φωνή του όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και παίρνει πάνω του την ευθύνη. Για άλλους, είναι εκείνος που διατηρεί την ψυχραιμία του, δίνει καθημερινά το παράδειγμα ή καταλαβαίνει πότε πρέπει να αφήσει κάποιον άλλον να βγει μπροστά.

Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη προσωπικότητα που να μετατρέπει αυτομάτως κάποιον σε καλό leader.

Υπάρχουν, όμως, ορισμένα στοιχεία που εμφανίζονται ξανά και ξανά όταν οι ίδιοι οι αθλητές μιλούν για τους ανθρώπους που είναι πραγματικά διατεθειμένοι να ακολουθήσουν.

Τι ξεχωρίζει έναν πραγματικά καλό ηγέτη

Το The Athletic έθεσε σε νυν και πρώην επαγγελματίες αθλητές από διαφορετικά σπορ μία απλή ερώτηση: ποιο είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό ενός καλού ηγέτη;

Οι απαντήσεις δεν συνέπεσαν.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι.

Πριν ζητήσεις από τους άλλους να δουλέψουν, πρέπει να δουλεύεις εσύ

Για τον quarterback των Washington Commanders, Τζέιντεν Ντάνιελς, η ηγεσία δεν αρχίζει από τις ομιλίες στα αποδυτήρια.

Αρχίζει από τη δουλειά.

"Δεν μπορείς να περιμένεις από τους άλλους να σε ακολουθήσουν αν δεν βγαίνεις εκεί έξω και δεν κάνεις πρώτος τη δουλειά", εξηγεί.

Η λογική είναι απλή. Δεν γίνεται να απαιτείς από έναν συμπαίκτη σου να βρίσκεται στην προπόνηση στις έξι το πρωί, αν εσύ εμφανίζεσαι αργότερα.

Είναι ίσως η παλαιότερη αρχή της ηγεσίας: μη ζητάς από κάποιον κάτι που δεν είσαι έτοιμος να κάνεις πρώτος εσύ.

Κάτι αντίστοιχο βλέπει ο Ζάζα Πατσούλια στον Στεφ Κάρι.

Ο πρώην παίκτης του NBA χρησιμοποιεί τον Κάρι ως παράδειγμα αυθεντικής ηγεσίας, επειδή, όπως λέει, εδώ και 16 χρόνια αντιμετωπίζει με την ίδια σοβαρότητα κάθε άσκηση, κάθε πάσα και κάθε προπόνηση.

Και όταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας δεν ψάχνει συντομεύσεις, γίνεται πολύ δυσκολότερο για οποιονδήποτε άλλον να το κάνει.

Ο καλός ηγέτης δεν συμπεριφέρεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο

Η Τσέλσι Γκρέι των Las Vegas Aces επιλέγει ένα διαφορετικό χαρακτηριστικό: την προσαρμοστικότητα.

Καμία ομάδα δεν ξυπνά κάθε πρωί στην ίδια κατάσταση. Υπάρχουν τραυματισμοί, ήττες, κούραση, αμφιβολία, κακή ψυχολογία και περίοδοι στις οποίες η αυτοπεποίθηση εξαφανίζεται.

Ο ηγέτης πρέπει να μπορεί να αντιλαμβάνεται τι χρειάζεται κάθε φορά ο άνθρωπος που έχει απέναντί του.

Η Γκρέι αναφέρεται στην προπονήτριά της, Μπέκι Χάμον. Υπάρχουν ημέρες που πρέπει να ανεβάσει την ένταση και να φωνάξει. Άλλες που χρειάζεται περισσότερη τρυφερότητα. Κάποιες φορές πρέπει να αγκαλιάσει μια παίκτρια και κάποιες άλλες να της αφήσει απλώς χώρο.

Ο catcher των Cleveland Guardians, Όστιν Χέτζες, χρησιμοποιεί μία ακόμη πιο χαρακτηριστική εικόνα.

Ο ηγέτης, λέει, χρειάζεται μερικές φορές να λειτουργεί σαν χαμαιλέοντας.

Γιατί δεν κινητοποιούνται όλοι από τα ίδια πράγματα.

Ένας νεότερος παίκτης μπορεί να ενδιαφέρεται κυρίως για την προσωπική του καταξίωση. Κάποιος μεγαλύτερος μπορεί να σκέφτεται την οικονομική ασφάλεια της οικογένειάς του. Ένας τρίτος μπορεί απλώς να χρειάζεται να αισθανθεί ότι κάποιος πιστεύει σε εκείνον.

Ο Χέτζες προσπαθεί να εντοπίσει αυτές τις διαφορές παρατηρώντας ακόμη και τη γλώσσα του σώματος.

Ένα νεύμα. Ένα βλέμμα που αλλάζει. Μία μικρή κίνηση προς τα εμπρός.

Λεπτομέρειες που μπορούν να δείξουν ποιο μήνυμα κατάφερε πραγματικά να φτάσει στον άλλον.

Γιατί η ηγεσία δεν σημαίνει πάντα ότι οι άλλοι πρέπει να προσαρμοστούν σε εσένα.

Πολλές φορές πρέπει να προσαρμοστείς εσύ σε εκείνους.

Δεν υπάρχει μία σωστή προσωπικότητα για έναν αρχηγό

Ο Τζακ Ντράρι των Nashville Predators έχει ζήσει από κοντά δύο σχεδόν αντίθετες εκδοχές αρχηγού στο NHL: τον Τζόρνταν Σταλ και τον Γκάμπριελ Λάντεσκογκ.

Και οι δύο θεωρούνται εξαιρετικοί leaders.

Απλώς δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους.

Ο Λάντεσκογκ είναι εξωστρεφής, αισιόδοξος και ιδιαίτερα εκφραστικός όταν αντιλαμβάνεται ότι η ομάδα χρειάζεται να ακούσει κάτι.

Ο Σταλ είναι πολύ πιο συγκρατημένος.

Και ακριβώς επειδή δεν μιλά συνεχώς, όταν τελικά το κάνει, όλοι προσέχουν.

Το συμπέρασμα του Ντράρι είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα: η καλή ηγεσία δεν απαιτεί να υποδυθείς μια προσωπικότητα που δεν έχεις.

Απαιτεί να βρεις τον τρόπο να ηγείσαι που ταιριάζει σε αυτό που πραγματικά είσαι.

Κάτι που συνδέεται άμεσα με την αυθεντικότητα για την οποία μιλά και ο Πατσούλια. Χωρίς αυτήν, υποστηρίζει, δύσκολα δημιουργείται πραγματική εμπιστοσύνη.

Και χωρίς εμπιστοσύνη, καμία ομάδα δεν φτάνει πολύ μακριά.

Η σταθερότητα αξίζει περισσότερο από τις εξάρσεις

Υπάρχει ακόμη ένα χαρακτηριστικό που επανέρχεται συχνά στις περιγραφές των ανθρώπων που οι αθλητές πραγματικά ήθελαν να ακολουθήσουν.

Η συνέπεια.

Ο πρώην παίκτης του MLB Τζεφ Φρανκούρ θυμάται τον Μπόμπι Κοξ στους Atlanta Braves.

Μπορούσες να μπεις στο γραφείο του έπειτα από πέντε συνεχόμενες νίκες ή έπειτα από πέντε διαδοχικές ήττες και να συναντήσεις ουσιαστικά τον ίδιο άνθρωπο.

Η προσωπικότητά του δεν άλλαζε ανάλογα με το αποτέλεσμα του προηγούμενου αγώνα.

Για τον Φρανκούρ, αυτή η σταθερότητα προσφέρει στους παίκτες κάτι πολύ σημαντικό: ασφάλεια.

Ξέρουν ποιον έχουν απέναντί τους.

Και αυτό τους κάνει να θέλουν να δουλέψουν γι' αυτόν.

Η Λο'ο ΛαΜπόντα των Kansas City Current προσθέτει ακόμη μία πλευρά της ίδιας συζήτησης. Ένας αρχηγός δεν μπορεί να συμφωνεί πάντα με τους παίκτες, ούτε να παίρνει μονίμως το μέρος του προπονητικού επιτελείου.

Κάποιες φορές χρειάζεται να πει κάτι που ένας άνθρωπος δεν θέλει καθόλου να ακούσει.

Αν όμως έχει αποδείξει ότι είναι δίκαιος, συνεπής και ειλικρινής, τότε τα λόγια του αποκτούν πραγματική βαρύτητα.

Δύο λέξεις που δεν είναι πάντα εύκολο να ειπωθούν: "Εγώ φταίω"

Για τον Ρόκουαν Σμιθ των Baltimore Ravens, η ηγεσία ξεκινά από την ανάληψη ευθύνης.

Όταν κάτι πηγαίνει στραβά, ο πρώτος στόχος δεν πρέπει να είναι να βρεις κάποιον άλλον για να κατηγορήσεις.

Ο Σμιθ εξηγεί ότι ακόμη και σε περιπτώσεις όπου ένα λάθος είχε γίνει από κάποιον συμπαίκτη του, προτιμούσε να πάρει δημόσια την ευθύνη πάνω του παρά να τον εκθέσει.

Και το παράδειγμα που θυμάται περισσότερο δεν προέρχεται από κάποια ομάδα ή κάποιον προπονητή.

Προέρχεται από τη μητέρα του.

Όταν ο ίδιος και ο αδερφός του έκαναν κάποιο λάθος ως παιδιά, την είχε ακούσει να λέει: "Ρίξτε το πάνω μου. Έπρεπε να τους έχω μάθει καλύτερα".

Αυτό, για τον Σμιθ, δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η ατομική ευθύνη.

Σημαίνει ότι δημιουργείται ένα περιβάλλον στο οποίο ένα λάθος δεν αποτελεί καταστροφή. Οι άνθρωποι μπορούν να αποτύχουν, να αναλάβουν το μερίδιο που τους αναλογεί και στη συνέχεια να γίνουν καλύτεροι.

Η ηγεσία δεν σημαίνει ότι πρέπει να ελέγχεις τα πάντα

Υπάρχει και μία διαφορετική παγίδα.

Η ιδέα ότι ο leader πρέπει να έχει λόγο σε όλα, να ελέγχει τα πάντα και να κουβαλά κάθε ευθύνη μόνος του.

Η Μικαέλα Σίφριν δεν συμφωνεί καθόλου.

Για τη χρυσή Ολυμπιονίκη του σκι, ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά ενός ηγέτη είναι να αντιλαμβάνεται πότε το "πιάτο του είναι γεμάτο".

Να γνωρίζει τους ανθρώπους που έχει δίπλα του, να ξέρει τα δυνατά τους σημεία και να μπορεί να τους παραχωρεί πραγματικές αρμοδιότητες.

Ο στόχος, άλλωστε, δεν είναι να αποδεικνύει συνεχώς ο leader ότι μπορεί να τα κάνει όλα.

Ο στόχος είναι να λειτουργεί καλύτερα η ομάδα.

Και αυτό απαιτεί όχι μόνο εμπιστοσύνη προς τους άλλους, αλλά και αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μην αισθάνεσαι ότι χάνεις κάτι όταν κάποιος άλλος αναλαμβάνει έναν σημαντικό ρόλο.

Μερικές φορές το πιο σημαντικό είναι να πιστεύεις

Η επαγγελματίας τενίστρια Κλερ Λιου μεταφέρει τη συζήτηση περισσότερο στο ψυχολογικό επίπεδο.

Για εκείνη, ένας αθλητής πρέπει να μπορεί να πιστέψει στον προπονητή του.

Αλλά για να συμβεί αυτό, ο προπονητής πρέπει πρώτα να πιστεύει απόλυτα ο ίδιος σε εκείνο που ζητά.

Η Λιου θυμάται περιπτώσεις στις οποίες δεν ήταν απολύτως πεπεισμένη από όσα της έλεγαν οι προπονητές της. Η βεβαιότητα, όμως, με την οποία εκείνοι υποστήριζαν αυτό που πίστευαν κατάφερνε τελικά να τη συμπαρασύρει.

Στον αθλητισμό δεν υπάρχει πάντοτε μία ιδανική τεχνική ή μία μοναδική σωστή απάντηση.

Κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να πιστεύεις ολοκληρωτικά σε αυτό που κάνεις.

Και ένας πραγματικά καλός ηγέτης μπορεί να μεταδώσει αυτή την πίστη στους ανθρώπους γύρω του.

Άρα ποιο είναι τελικά το σημαντικότερο χαρακτηριστικό;

Ίσως κανένα από μόνο του.

Ο Τσάρλι Ντέιβις, πρώην παίκτης του MLS και της εθνικής ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών, μιλά για τη θετικότητα. Για εκείνους τους προπονητές που μπορούν να εντοπίσουν κάτι χρήσιμο ακόμη κι όταν σχεδόν όλα έχουν πάει στραβά.

Άλλοι επιλέγουν την εργατικότητα.

Άλλοι την αυθεντικότητα, τη συνέπεια, την προσαρμοστικότητα, την εμπιστοσύνη ή την ικανότητα να αναλαμβάνεις την ευθύνη.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η απάντηση.

Η ηγεσία δεν είναι ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό προσωπικότητας.

Δεν χρειάζεται να είσαι ο πιο δυνατός άνθρωπος μέσα στο δωμάτιο. Ούτε ο πιο εξωστρεφής. Ούτε εκείνος που μιλά περισσότερο.

Χρειάζεται να γνωρίζεις ποιος είσαι, ποιοι άνθρωποι βρίσκονται δίπλα σου και τι έχουν ανάγκη από εσένα τη συγκεκριμένη στιγμή.

Να δουλεύεις πριν ζητήσεις από τους άλλους να δουλέψουν. Να παραμένεις σταθερός όταν έρχονται οι νίκες και όταν έρχονται οι ήττες. Να αναλαμβάνεις την ευθύνη όταν κάτι αποτυγχάνει και να ξέρεις πότε πρέπει να αφήσεις χώρο σε κάποιον που μπορεί να κάνει κάτι καλύτερα από εσένα.

Οι τρόποι με τους οποίους μπορεί να ηγηθεί κάποιος είναι πολλοί.

Ένα πράγμα, όμως, δεν αλλάζει.

Οι άνθρωποι σπάνια ακολουθούν κάποιον μόνο και μόνο επειδή ο τίτλος δίπλα στο όνομά του λέει ότι είναι αρχηγός.

Τον ακολουθούν όταν τους έχει δώσει έναν πραγματικό λόγο να τον εμπιστευτούν.

Με πληροφορίες από το Athletic

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.