Ο Έρλινγκ Χάαλαντ έχει πει ότι μισεί το οφσάιντ. Δεν το είπε για να φτιάξει ατάκα. Το εννοεί.
Γι’ αυτό και όταν ο βοηθός σήκωσε τη σημαία μετά το γκολ του στο τελευταίο ντέρμπι του Μάντσεστερ, η πρώτη του αντίδραση ήταν σχεδόν απορημένη. "Εγώ;". Λίγο αργότερα, το VAR επιβεβαίωσε ότι είχε δίκιο να απορεί. Ο Νορβηγός ήταν onside, για την ακρίβεια μόλις τρία εκατοστά στη σωστή πλευρά της γραμμής, σύμφωνα με τον Howard Webb.
Το γκολ μέτρησε, η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε 1-0 και ο Χάαλαντ πρόσθεσε ακόμη ένα σημαντικό γκολ στη συλλογή του. Μόνο που αργότερα προέκυψε πως η φάση έπρεπε να είχε ακυρωθεί για άλλο λόγο: ο Ένσο Φερνάντες βρισκόταν σε θέση οφσάιντ και επηρέαζε τη φάση, παρότι δεν άγγιξε την μπάλα.
Πώς ο Χάαλαντ έκανε το οφσάιντ επιστήμη
Η ειρωνεία είναι σχεδόν τέλεια. Ακόμη και σε ένα γκολ που κανονικά έπρεπε να ακυρωθεί για οφσάιντ, ο Χάαλαντ είχε φροντίσει να μην είναι εκείνος ο παίκτης που βρισκόταν εκτεθειμένος.
Και αυτό λέει περισσότερα για το παιχνίδι του απ’ όσο φαίνεται.
Το οφσάιντ είναι μέρος της τεχνικής του
Όταν μιλάμε για τον Χάαλαντ, είναι εύκολο να τελειώσει γρήγορα η κουβέντα στα προφανή. Ύψος, δύναμη, ταχύτητα, εκτέλεση, γκολ. Όλα σωστά, αλλά όλα λίγο βαρετά πλέον.
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι βρίσκεται πριν από το τελείωμα.
Ο Χάαλαντ είναι από τους καλύτερους επιθετικούς στον κόσμο στο να βρίσκεται όσο πιο ψηλά γίνεται χωρίς να περνά τη γραμμή. Αυτό ακούγεται απλό μέχρι να σκεφτείς ότι ολόκληρο το παιχνίδι του βασίζεται ακριβώς στο να τρέχει στην πλάτη των αμυντικών.
Από τότε που πήγε στη Μάντσεστερ Σίτι το 2022, βρίσκεται περίπου στα 0,20 οφσάιντ ανά 90 λεπτά. Είναι πολύ χαμηλός αριθμός για έναν επιθετικό που δεν κατεβαίνει διαρκώς χαμηλά για να ζητήσει την μπάλα στα πόδια, αλλά περνά μεγάλο μέρος του παιχνιδιού του πάνω στην τελευταία γραμμή.
Διαβάστε Επίσης
Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό.
Τα δεδομένα της SkillCorner δείχνουν ότι από το 2022 πραγματοποιεί περίπου 9,5 κινήσεις στην πλάτη ανά παιχνίδι στην Premier League. Δηλαδή δεν περιορίζει το ρίσκο. Δεν έχει σταματήσει να επιτίθεται στον χώρο για να προστατέψει τα στατιστικά του από τα οφσάιντ.
Κάνει συνεχώς ακριβώς την κίνηση που θα έπρεπε θεωρητικά να τον στέλνει στη σημαία του βοηθού.
Απλώς την κάνει καλύτερα από σχεδόν όλους.
Η διαφορά είναι στο πότε φεύγει, όχι στο πόσο γρήγορα τρέχει
Εδώ αρχίζει το κομμάτι που πολλές φορές χάνεται όταν αναλύουμε έναν παίκτη τόσο αθλητικό όσο ο Χάαλαντ.
Η ταχύτητά του δεν έχει ιδιαίτερη αξία αν ξεκινήσει μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα. Για την ακρίβεια, όσο πιο γρήγορος είσαι τόσο μεγαλύτερη σημασία έχει το timing, γιατί σε δύο βήματα μπορεί να έχεις ήδη περάσει ολόκληρη τη γραμμή.
Ο Χάαλαντ δεν κοιτάζει απλώς τον τελευταίο αμυντικό. Πρέπει ταυτόχρονα να διαβάζει τον συμπαίκτη που έχει την μπάλα, το σώμα του αμυντικού, το αν υπάρχει πίεση πάνω στον πασέρ και το πότε ακριβώς μπορεί να βγει η κάθετη.
Αν ο Πέδρι ή ο Ντε Μπρόινε έχει σηκώσει το κεφάλι, η κίνηση μπορεί να ξεκινήσει. Αν ο παίκτης με την μπάλα είναι κλεισμένος και δεν έχει γωνία πάσας, ο Χάαλαντ πρέπει να περιμένει. Αν ο στόπερ ανεβαίνει για να τον αφήσει εκτεθειμένο, πρέπει να κάνει ένα μικρό βήμα προς τα πίσω πριν ξαναεπιτεθεί στον χώρο.
Όλο αυτό συμβαίνει μέσα σε δευτερόλεπτα και συνήθως δεν φαίνεται στο highlight. Βλέπεις απλώς τον Χάαλαντ να εμφανίζεται μόνος του απέναντι στον τερματοφύλακα και λες ότι είναι γρήγορος.
Ναι, είναι.
Αλλά το πραγματικό πλεονέκτημα είναι ότι έχει φύγει τη σωστή στιγμή.
Το δουλεύει από τα 13 του
Ο ίδιος έχει εξηγήσει ότι η εμμονή με το οφσάιντ δεν εμφανίστηκε όταν πήγε στη Σίτι.
Ξεκίνησε πολύ νωρίτερα.
Έχει πει ότι ήδη από τα 13 του προσπαθούσε συνειδητά να μένει onside και ότι δούλευε πάνω στο timing της κίνησης από τα χρόνια του στην Μπρίνε. Δεν είναι λοιπόν κάποιο φυσικό ένστικτο που απλώς υπήρχε και έτυχε να λειτουργήσει.
Ήταν κομμάτι της εκπαίδευσής του.
Και αυτό έχει σημασία, γιατί όταν βλέπεις σήμερα έναν επιθετικό 1,95 μ. να τρέχει σαν εξτρέμ, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι τα φυσικά του προσόντα έλυσαν όλα τα προβλήματα.
Στην πραγματικότητα, όταν ήταν μικρότερος δεν είχε ακόμη αυτό το σώμα. Έπαιζε απέναντι σε μεγαλύτερους και δυνατότερους αμυντικούς και δεν μπορούσε πάντα να τους κερδίσει στη δύναμη.
Έπρεπε λοιπόν να τους κερδίσει πριν φτάσει η μπάλα.
Με καλύτερη θέση, καλύτερη κίνηση και καλύτερο timing.
Η σωματική ανάπτυξη ήρθε αργότερα. Η εκπαίδευση του φορ είχε ήδη αρχίσει.
Πριν αποκτήσει το σώμα, έμαθε να αποφεύγει τη μονομαχία
Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Χάαλαντ.
Έχει το σώμα για να παίξει πάνω στον στόπερ, αλλά πολλές φορές το καλύτερο παιχνίδι του βασίζεται ακριβώς στο να μην παλέψει μαζί του.
Ο καλός φορ δεν χρειάζεται να κερδίσει όλες τις μονομαχίες. Πρέπει να ξέρει ποιες δεν χρειάζεται καν να δώσει.
Αν ο Χάαλαντ μπορεί με μια μικρή κίνηση προς τα μέσα να τραβήξει τον στόπερ και μετά να φύγει από την τυφλή πλευρά του, έχει ήδη κερδίσει. Αν μπορεί να σταθεί για μισό δευτερόλεπτο πίσω από τον ώμο του αμυντικού και να επιταχύνει μόλις φύγει η πάσα, η δύναμη του αμυντικού δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Αυτό είναι το ίδιο πράγμα που κάνουν οι πραγματικά κορυφαίοι φορ χρόνια τώρα. Δεν χρειάζεται να είναι πιο δυνατοί από όλους. Χρειάζεται να βρίσκονται εκεί όπου η δύναμη του αντιπάλου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Ο Χάαλαντ το κάνει έχοντας ταυτόχρονα και το σώμα για να κερδίσει τη μονομαχία αν τελικά χρειαστεί.
Λίγο άδικο για τους υπόλοιπους, αλλά αυτά έχει το ποδόσφαιρο.
Στη Σίτι έγινε ακόμη καλύτερος
Τα νούμερα δείχνουν και την εξέλιξη.
Στην Μπορούσια Ντόρτμουντ υποδεικνυόταν περίπου 0,55 φορές οφσάιντ ανά 90 λεπτά. Στη Μάντσεστερ Σίτι ο αριθμός έχει πέσει περίπου στο 0,20.
Αυτό δεν είναι απλώς αποτέλεσμα ωρίμανσης. Έχει σχέση και με το περιβάλλον στο οποίο παίζει.
Η Σίτι περνά τεράστιο μέρος των αγώνων απέναντι σε οργανωμένες άμυνες, συχνά με πολύ μικρό χώρο πίσω από την τελευταία γραμμή. Ο Χάαλαντ δεν έχει την πολυτέλεια να ξεκινήσει δέκα μέτρα πίσω και να τρέξει. Πολλές φορές πρέπει να κερδίσει τη θέση του μέσα σε δύο ή τρία μέτρα.
Εκεί η κίνηση γίνεται ακόμη πιο σημαντική.
Μπορεί να κάνει προσποίηση ότι έρχεται προς την μπάλα και να φύγει πίσω. Να κινηθεί πρώτα προς το πρώτο δοκάρι και μετά να κόψει προς το δεύτερο. Να κρυφτεί πίσω από το στόπερ ώστε ο αμυντικός να χρειαστεί να γυρίσει το κεφάλι του για να τον βρει.
Δεν χρειάζεται πάντα μεγάλη κίνηση.
Μερικές φορές αρκεί ένα βήμα.
Το VAR είναι σχεδόν φτιαγμένο για έναν παίκτη σαν τον Χάαλαντ
Ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι το VAR τον βοηθά.
Όχι με την έννοια ότι του χαρίζει αποφάσεις. Ακριβώς το αντίθετο.
Ένας παίκτης που έχει εκπαιδευτεί να κινείται όσο πιο κοντά γίνεται στη γραμμή θέλει η απόφαση να είναι όσο πιο ακριβής γίνεται. Πριν από το VAR, ένας βοηθός μπορούσε πολύ εύκολα να δει έναν επιθετικό να εκρήγνυται πίσω από την άμυνα και να θεωρήσει ότι είχε ξεκινήσει νωρίτερα.
Τώρα τα εκατοστά φαίνονται.
Στο Old Trafford ήταν τρία.
Για τους περισσότερους, τρία εκατοστά δεν σημαίνουν τίποτα. Για έναν φορ που έχει περάσει χρόνια προσπαθώντας να μάθει πώς θα φύγει όσο πιο νωρίς γίνεται χωρίς να περάσει τη γραμμή, είναι σχεδόν η επιβεβαίωση ότι έκανε ακριβώς αυτό που ήθελε.
Γι' αυτό και το "Εγώ;" όταν σηκώθηκε η σημαία είχε νόημα.
Δεν ήταν απλώς έκπληξη.
Ήταν ένας ποδοσφαιριστής που πίστευε ότι είχε κάνει σωστά ένα από τα πράγματα που έχει δουλέψει περισσότερο στη ζωή του.
Τα καλύτερα γκολ του ξεκινούν πριν πάρει την μπάλα
Αυτό είναι ίσως το βασικό πράγμα που πρέπει να καταλάβει κανείς για τον Χάαλαντ.
Τα τελειώματά του είναι εντυπωσιακά, αλλά πολλές φορές το γκολ έχει κριθεί πριν η μπάλα φτάσει σε εκείνον.
Στο σημείο όπου ο αμυντικός κοιτάζει για ένα δευτερόλεπτο την μπάλα και ο Χάαλαντ αλλάζει πλευρά. Στη στιγμή που κατεβαίνει δύο μέτρα ώστε να τραβήξει μαζί του τον στόπερ και μετά επιτίθεται ξανά στον χώρο. Στο μισό βήμα που κάνει προς τα πίσω για να μείνει onside πριν ξεκινήσει το sprint.
Αυτές είναι οι λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν έναν γρήγορο επιθετικό από έναν κορυφαίο σέντερ φορ.
Ο Χάαλαντ δεν σκοράρει τόσο πολύ μόνο επειδή είναι μεγαλύτερος, δυνατότερος και γρηγορότερος από πολλούς αμυντικούς. Σκοράρει επειδή έχει μάθει να τους δίνει όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο για να χρησιμοποιήσουν όλα αυτά που ξέρουν.
Και γι' αυτό το οφσάιντ τον ενοχλεί τόσο πολύ.
Για έναν οποιονδήποτε φορ, είναι μια αποτυχημένη επίθεση.
Για τον Χάαλαντ είναι ένδειξη ότι ένα από τα πιο δουλεμένα κομμάτια του παιχνιδιού του δεν εκτελέστηκε σωστά.
Και ίσως τελικά αυτό να εξηγεί καλύτερα από οτιδήποτε άλλο γιατί βάζει τόσα γκολ.
Όλοι κοιτάμε το τελείωμα.
Ο Χάαλαντ έχει φροντίσει να κερδίσει τη φάση λίγο νωρίτερα.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
