Δεν χρειάζεται κάθε νίκη να είναι δήλωση τίτλου. Μερικές φορές αρκεί να είναι μια υπενθύμιση. Και η Γιουβέντους χρειαζόταν ακριβώς αυτό: να θυμηθεί πώς είναι να τελειώνει ένα παιχνίδι χωρίς αμφιβολίες, χωρίς γκρίνια και, κυρίως, με τρεις βαθμούς στην τσέπη.
Το 2-0 απέναντι στην Αταλάντα στο Allianz Stadium ήρθε λίγες ημέρες μετά το εντυπωσιακό 5-0 επί της NEC στο Europa League και έδωσε στη Γιούβε τη δεύτερη διαδοχική νίκη της σε όλες τις διοργανώσεις. Στη Serie A ήταν η τρίτη νίκη της σε πέντε αγωνιστικές, με την ομάδα του Luciano Spalletti να φτάνει τους 10 βαθμούς.
Κυρίως, όμως, ήταν μία βραδιά που έμοιαζε περισσότερο με αυτό που παραδοσιακά περιμένεις από τη Γιουβέντους.
Μία Γιούβε που ήξερε τι ήθελε
Οι Μπιανκονέρι μπήκαν δυνατά και στο 28' βρήκαν το γκολ που έψαχναν. Ο Mehmet Celik έστειλε την μπάλα από αριστερά και ο Francisco Conceição τελείωσε τη φάση με τη μία για το 1-0. Η Γιούβε είχε 52,1% κατοχή, 14 τελικές και πέντε προσπάθειες στην εστία, απέναντι στις δύο της Αταλάντα.
Δεν ήταν, πάντως, ένα απόγευμα χωρίς κινδύνους. Στο δεύτερο ημίχρονο η Αταλάντα πλησίασε στην ισοφάριση, με τον Kolo Muani να απομακρύνει πάνω στη γραμμή την κεφαλιά του Kristensen. Ήταν ίσως η στιγμή στην οποία ένα παιχνίδι που έμοιαζε υπό έλεγχο θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς. Δεν άλλαξε.
Στο 77', ο Bremer σηκώθηκε μετά το κόρνερ του Zhegrova και με κεφαλιά έκανε το 2-0. Τέλος. Χωρίς δράματα.
Το σημαντικότερο είναι ότι ξαναχτίζει συνήθεια
Ο Spalletti παραδέχθηκε μετά το παιχνίδι ότι υπήρξαν διαστήματα στα οποία η ομάδα του αναγκάστηκε να αμυνθεί, ενώ θεωρεί πως θα μπορούσε να δημιουργήσει ακόμη περισσότερα προβλήματα στην Αταλάντα. Ο Bremer από την πλευρά του στάθηκε στην πρόοδο της ομάδας και στην ανάγκη για υπομονή, μιλώντας για κάτι που η Γιουβέντους προσπαθεί να "χτίσει για το μέλλον".
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο στοιχείο αυτών των δύο τελευταίων αγώνων. Το 5-0 στην Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ξέσπασμα. Όταν όμως ακολουθεί μία καθαρή νίκη απέναντι στην Αταλάντα, αρχίζει να δημιουργείται κάτι που είχε λείψει από τη Γιουβέντους. H συνέχεια.
Κανείς δεν κερδίζει πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο. Η Γιούβε, όμως, δεν χρειάζεται ακόμη να κοιτάζει τόσο μακριά. Προς το παρόν της αρκεί ότι, ύστερα από ένα διάστημα αμφιβολίας, αρχίζει ξανά να κάνει αυτό που για χρόνια αποτελούσε σχεδόν δεύτερη φύση της.
Να κερδίζει.
