Δοκίμασε να πανηγυρίσεις ένα διώξιμο όπως πανηγυρίζεις ένα γκολ. Σήκω από τον καναπέ για μια κερδισμένη μονομαχία, για έναν επιθετικό που βρήκε την πόρτα κλειστή. Αν παρακολούθησες τον Ντίνο Μαυροπάνο στα τέσσερα παιχνίδια της Εθνικής στο Nations League, μάλλον το έκανες ήδη. Γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατάφερε να κάνει την άμυνα θέαμα. Με ένταση, αποφασιστικότητα και εκείνη τη σιγουριά που σε κάνει να ανασαίνεις λίγο ευκολότερα όταν ο αντίπαλος πλησιάζει στην περιοχή.
Η Ελλάδα ολοκλήρωσε αυτή την απαιτητική τετράδα αγώνων αήττητη. Νίκη στη Σερβία, ιστορικό διπλό στη Γερμανία, ισοπαλίες με Ολλανδία και Γερμανία στην Τούμπα. Οκτώ βαθμοί απέναντι σε αντιπάλους που δεν συγχωρούν εύκολα. Και ο Μαυροπάνος, βασικός σε όλα τα παιχνίδια, αποτέλεσε μία από τις πιο σταθερές απαντήσεις στο ερώτημα πώς αυτή η ομάδα καταφέρνει να κοιτάζει τόσο ψηλά.
Διαβάστε Επίσης
Το εύκολο είναι να τον πεις "θηρίο" και να τελειώσεις εκεί. Η σωματική του δύναμη, άλλωστε, προσφέρεται για τέτοιους χαρακτηρισμούς. Μόνο που έτσι αδικείς τη συνολική παρουσία του. Η δύναμη χρειάζεται έλεγχο, η επιθετικότητα σωστή στιγμή και η αυτοπεποίθηση διάρκεια. Σε αυτό το διάστημα, ο Μαυροπάνος έδωσε στην ελληνική άμυνα κάτι πολυτιμότερο από μερικές εντυπωσιακές επεμβάσεις. Έδωσε έναν ποδοσφαιριστή πάνω στον οποίο μπορούσε να στηριχθεί.
Αυτό αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν αλλάζουν οι απαιτήσεις. Άλλο παιχνίδι στο Βελιγράδι, άλλο στη Γερμανία, διαφορετική πίεση απέναντι στους Ολλανδούς. Ο στόπερ καλείται κάθε φορά να προσαρμοστεί, να συνεργαστεί, να παραμείνει συγκεντρωμένος ακόμη κι όταν η ομάδα δυσκολεύεται να κρατήσει την μπάλα. Ο Μαυροπάνος ανταποκρίθηκε με μια συνέπεια που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Η παρουσία του έδινε την αίσθηση ότι ο αντίπαλος θα έπρεπε να δουλέψει πολύ για οτιδήποτε κέρδιζε.
Προφανώς, η Εθνική δεν έπαιξε τέσσερα αλάνθαστα παιχνίδια. Το 2-2 με την Ολλανδία, μετά το ελληνικό προβάδισμα δύο τερμάτων, άφησε πικρή γεύση και υπενθύμισε πόσο ακριβά πληρώνεται η απώλεια ελέγχου. Η συνολική αποτίμηση, όμως, παραμένει εξαιρετική. Και το γεγονός ότι η Γερμανία δεν σκόραρε σε κανένα από τα δύο μεταξύ μας παιχνίδια λέει πολλά για τη συλλογική αμυντική προσπάθεια, στην οποία εκείνος είχε καθοριστική συμμετοχή.
Στην Τούμπα ήρθε και η σκηνή που συμπύκνωσε το πάθος του. Όταν αντικαταστάθηκε, έχοντας προηγουμένως αισθανθεί ενοχλήσεις, ήθελε να συνεχίσει. Η αντίδρασή του ήταν έντονη, όμως μετά παραδέχθηκε ότι υπερέβαλε, ζήτησε συγγνώμη από το τεχνικό επιτελείο και αναγνώρισε την προσφορά του Ρέτσου που τον αντικατέστησε. Αυτή η συνέχεια αξίζει όσο και η εικόνα του παίκτη που δεν θέλει να βγει. Γιατί ηγετική παρουσία σημαίνει και ευθύνη για τη συμπεριφορά σου.
Στην Εθνική του Γιοβάνοβιτς έχουμε αρκετούς λόγους να ενθουσιαζόμαστε με όσα συμβαίνουν μπροστά. Υπάρχει ποιότητα, φαντασία, προσωπικότητα. Για να αποκτήσουν, όμως, αντίκρισμα απέναντι σε ομάδες από το πάνω ράφι, χρειάζονται και ποδοσφαιριστές που αντέχουν όταν το γήπεδο μοιάζει να γέρνει. Ο Μαυροπάνος ήταν ένας από τους σημαντικότερους σε αυτόν τον ρόλο.
Τέσσερα παιχνίδια δεν αρκούν για να θεωρήσεις τίποτα δεδομένο. Αρκούν, όμως, για να αναγνωρίσεις ποιος στάθηκε μπροστά στις δυσκολίες και έδωσε στους υπόλοιπους κουράγιο να κάνουν το ίδιο. Ο Ντίνος το έκανε ξανά και ξανά. Και κάπως έτσι, ένα διώξιμο της μπάλας από τα καρέ σου αρχίζει να αξίζει το δικό του χειροκρότημα.
