Το πιο εκνευριστικό με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αν βρίσκεσαι απέναντί της, είναι ότι δεν σε αφήνει να χαρείς ούτε όταν όλα πηγαίνουν όπως τα θέλεις. Προηγείσαι, παίζεις καλύτερα, το γήπεδο είναι μαζί σου, το χρονόμετρο δουλεύει υπέρ σου. Κι όμως, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου υπάρχει εκείνη η ενοχλητική σκέψη: "Λες;". Η Ρόμα έμαθε χθες πόσο βάρος μπορεί να έχει αυτή η μικρή λέξη.
Το 3-1 έγινε 3-4 μέσα σε επτά λεπτά στο φινάλε και το "Ολίμπικο" προστέθηκε στις έδρες που είδαν τη Ρεάλ να φεύγει με κάτι που έμοιαζε ήδη χαμένο. Θα το λέγαμε απίστευτο, αν η συγκεκριμένη ομάδα δεν είχε καταφέρει να κάνει τέτοιες βραδιές αναγνωρίσιμο κομμάτι της ταυτότητάς της.
Διαβάστε Επίσης
Η Ρεάλ αισθάνεται άνετα εκεί που οι άλλοι πανικοβάλλονται
Υπάρχει μια υπερβολή γύρω από το "βάρος της φανέλας", ειδικά όταν το χρησιμοποιούμε για να εξηγήσουμε οτιδήποτε δεν χωράει εύκολα στην τακτική. Στην περίπτωση της Ρεάλ, όμως, κάτι βλέπουμε ξανά και ξανά. Μια ομάδα που μπορεί να υποφέρει, να χάνει τον έλεγχο, να εκθέτει τις αδυναμίες της, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την επιστροφή σαν απολύτως διαθέσιμη επιλογή.
Αυτό είναι το μέταλλό της. Η ικανότητα να παραμένει ανταγωνιστική μέσα στο μυαλό της, ακόμη κι όταν στον αγωνιστικό χώρο βρίσκεται στριμωγμένη. Να συνεχίζει να βλέπει ευκαιρίες εκεί όπου άλλοι αρχίζουν ήδη να ετοιμάζουν τις εξηγήσεις της ήττας.
Οι δύσκολες καταστάσεις μοιάζουν σχεδόν να την τροφοδοτούν. Όσο λιγοστεύει ο χρόνος, τόσο μεγαλώνει η αποφασιστικότητα. Θα ήταν παράλογο να υποστηρίξει κανείς ότι χρειάζεται να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο για να παίξει. Είναι, όμως, εντυπωσιακό πόσο συχνά βρίσκει ακριβώς εκεί την πιο επιθετική, πεισματάρικη εκδοχή της.
Ο Μουρίνιο έδωσε στην πίστη ποδοσφαιρικό περιεχόμενο
Βεβαίως, τα παιχνίδια δεν γυρίζουν επειδή κάποιος κοιτάζει το έμβλημα στη φανέλα. Η ανατροπή απέναντι στη Ρόμα είχε συγκεκριμένους ανθρώπους που την προκάλεσαν. Και ο Μουρίνιο δικαιούται μεγάλο μέρος της πίστωσης, ακριβώς επειδή οι παρεμβάσεις του άλλαξαν την ομάδα.
Ο Πορτογάλος είχε ευθύνη για την προβληματική εικόνα που προηγήθηκε. Η Ρόμα έβρισκε τρόπους να πληγώνει τη Ρεάλ και το αρχικό πλάνο δεν απέδιδε. Το σημαντικό είναι ότι ο Μουρίνιο δεν έμεινε προσκολλημένος σε αυτό. Οι είσοδοι των Εντρίκ, Γκιουλέρ, Μπερνάρντο Σίλβα και Εσπί έδωσαν φρεσκάδα, καλύτερη κυκλοφορία και περισσότερες επιλογές κοντά στην αντίπαλη εστία. Η Ρεάλ βρήκε από τον πάγκο την ενέργεια που της έλειπε και ο προπονητής της βρήκε παίκτες πρόθυμους να αναλάβουν την ευθύνη.
Περισσότερο απ’ όλους, ο Εντρίκ έδωσε την αίσθηση ότι είχε προσωπικούς λογαριασμούς με τη Ρόμα και δεν άφηνε λεπτό να πάει χαμένο. Μπήκε στο 59΄ και άρχισε να επιτίθεται από δεξιά, να δημιουργεί αναστάτωση, να απαιτεί την προσοχή της άμυνας. Η παρουσία του είχε ένταση και σκοπό. Ήταν η αντίδραση ενός ποδοσφαιριστή που βλέπει μπροστά του μια ευκαιρία και αρνείται να την αντιμετωπίσει σαν απλή συμμετοχή.
Η κεφαλιά του δημιούργησε την επαναφορά για το γκολ του Εσπί και στη συνέχεια σκόραρε ο ίδιος για την ισοφάριση. Δίπλα του, ο Γκιουλέρ έδινε ποιότητα στην τελική πάσα, καθώς και τα τρία γκολ της επιστροφής ξεκίνησαν από δικά του κόρνερ. Η ανατροπή είχε πάθος, αλλά είχε και εξαιρετικές εκτελέσεις. Χωρίς αυτές, το πάθος θα έμενε μια ωραία πρόθεση.
Το πιο χαρακτηριστικό, πάντως, ήταν ότι στο 3-3 η Ρεάλ δεν έμοιαζε χορτάτη. Είχε σώσει έναν βαθμό, είχε αποφύγει μια ήττα, είχε ήδη κάνει αρκετά για να μιλάμε για αντίδραση. Εκείνη ήθελε ολόκληρο το παιχνίδι. Και κάπως έτσι, ο Ρούντιγκερ έβαλε την τελευταία υπογραφή σε μια βραδιά που εξηγεί γιατί αυτή η ομάδα προκαλεί τόσο θαυμασμό και τόση απόγνωση στους αντιπάλους της.
Μπορείς να την παίξεις καλύτερα. Μπορείς να τη στριμώξεις. Μπορείς να την κάνεις να δείχνει ευάλωτη. Για να τη νικήσεις, όμως, πρέπει να τελειώσεις τη δουλειά. Η Ρεάλ, στο Champions League, δεν πρόκειται να σε διευκολύνει επειδή απλώς το άξιζες.
