Στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η καρέκλα του προπονητή έχει γίνει σχεδόν αναλώσιμο είδος. Όταν τα αποτελέσματα στραβώνουν, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, εμφανίζονται οι υποψήφιοι διάδοχοι και η επόμενη αλλαγή παρουσιάζεται ως η ευκαιρία για μια καινούργια αρχή. Το οξύμωρο είναι ότι μιλάμε για τον σύλλογο που κράτησε τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στον πάγκο του για σχεδόν 27 χρόνια.
Η ομάδα που συνέδεσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της με τη συνέχεια και τη σταθερότητα έχει καταλήξει να αναζητά τη σωτηρία στην επόμενη απόλυση. Φυσικά, κανένας διάδοχος δεν δικαιούται αυτομάτως τον χρόνο του Φέργκιουσον. Κάποτε, όμως, πρέπει να εξεταστεί και γιατί η ίδια θέση γίνεται διαρκώς προβληματική, ανεξάρτητα από το ποιος την καταλαμβάνει.
Ο Λισάντρο Μαρτίνες αποφάσισε να χαλάσει αυτή τη βολική συνήθεια. Και, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με τον τρόπο του, έκανε την ερώτηση που αξίζει να συζητηθεί: τι γίνεται με τις ευθύνες εκείνων που βρίσκονται πάνω από τον πάγκο;
Η ήττα με 2-0 από την Ατλέτικο Μαδρίτης έδωσε την αφορμή. Ο Μπάριος σκόραρε στο πρώτο λεπτό, ο Λούκμαν έκλεισε το ματς στο 79΄, μετά την αποβολή του Γιορό, και η Γιουνάιτεντ συμπλήρωσε πέντε παιχνίδια χωρίς νίκη. Μια ακόμη άσχημη βραδιά, που θα μπορούσε να τελειώσει με τις συνηθισμένες υποσχέσεις για περισσότερη δουλειά. Ο Αργεντινός προτίμησε κάτι λιγότερο καθησυχαστικό.
Ζήτησε περισσότερη επένδυση στο ρόστερ και έδειξε τον Τζέισον Γουίλκοξ, αναφερόμενος στη θέση του χωρίς να τον κατονομάσει. Υποστήριξε ότι ο Μάικλ Κάρικ δεν στηρίχθηκε όσο έπρεπε και αμφισβήτησε ανοιχτά τη λογική της διαρκούς αλλαγής προπονητών. Δεν μοίρασε απαλλακτικά στους παίκτες. Παραδέχθηκε ότι πρέπει να κάνουν περισσότερα. Απλώς αρνήθηκε να τελειώσει εκεί η κουβέντα.
Lisandro Martínez did NOT hold back after United's loss to Atletico 😬👀
— Prime Video Sport UK (@primevideosport) October 13, 2026
Σε αυτό έχει δίκιο. Η ευθύνη σε έναν σύλλογο πρέπει να ακολουθεί και την εξουσία. Όποιος αποφασίζει πώς θα χτιστεί η ομάδα οφείλει να κρίνεται για το αποτέλεσμα του σχεδιασμού της. Ο προπονητής αξιολογείται για τις επιλογές του κάθε Σαββατοκύριακο. Ο ποδοσφαιριστής για κάθε λάθος. Δεν γίνεται εκείνος που επιλέγει τις μεταγραφικές προτεραιότητες να παραμένει μονίμως εκτός συζήτησης.
Η περσινή τρίτη θέση, με την αγωνιστική άνοδο μετά την ανάληψη της ομάδας από τον Κάρικ τον Ιανουάριο, δημιούργησε προσδοκίες. Η επιστροφή στο Champions League έφερε όμως και περισσότερες υποχρεώσεις. Οι προσθήκες των Τίλεμανς, Μπαλεμπά και Αντρέι Σάντος επικεντρώθηκαν στη μεσαία γραμμή. Το εύλογο ερώτημα είναι αν αυτή η ενίσχυση αρκούσε για τις συνολικές ανάγκες μιας ομάδας που θα έπρεπε να αντέξει σε περισσότερα μέτωπα.
Βέβαια, το "φέρτε περισσότερους παίκτες" δεν αποτελεί από μόνο του ποδοσφαιρικό σχέδιο. Χρειάζονται οι κατάλληλοι παίκτες, στους κατάλληλους ρόλους. Και οι ελλείψεις δεν εξηγούν αυτόματα γιατί μια ομάδα χάνει τη συνοχή της, δυσκολεύεται να συνδυαστεί ή αντιδρά αρνητικά μετά από μια χαμένη ευκαιρία. Ο ίδιος ο Μαρτίνες περιέγραψε προβλήματα ενέργειας, πίστης και συμπεριφοράς μέσα στο παιχνίδι. Αυτά αφορούν άμεσα και τα αποδυτήρια.

Εδώ βρίσκεται και η βάσιμη ένσταση του Γουέιν Ρούνεϊ. Όταν ένας ποδοσφαιριστής αμφισβητεί δημόσια την επάρκεια του ρόστερ, οι συμπαίκτες του αναπόφευκτα ακούν την κριτική. Η επισήμανση ότι τέτοιες συζητήσεις πρέπει να γίνονται εσωτερικά έχει λογική. Ο Κάρικ, άλλωστε, απέφυγε να τοποθετηθεί αναλυτικά πριν δει τη συνέντευξη, αποδίδοντας αρχικά τα λόγια στη φόρτιση της βραδιάς.
Αλλά η συζήτηση για τον τρόπο δεν πρέπει να εξαφανίσει την ουσία. Ο Μαρτίνες επανήλθε και στη συνομιλία του με τον Πέτερ Σμάιχελ. Όταν άκουσε ότι βρισκόμαστε ακόμη στον Οκτώβριο, αντέτεινε πως κάθε σεζόν επαναλαμβάνεται η ίδια κουβέντα. Εκεί βρίσκεται η πιο αιχμηρή παρατήρησή του, ότι δηλαδή η υπομονή χρειάζεται κάποιο ορατό σημάδι προόδου για να έχει νόημα.
Ο Μαρτίνες οφείλει να στηρίξει τα λόγια του με καλύτερες εμφανίσεις. Η διοίκηση οφείλει να απαντήσει με καλύτερες αποφάσεις. Γιατί η Γιουνάιτεντ δεν θα λύσει τα προβλήματά της αποφασίζοντας απλώς ποιος επιτρέπεται να μιλά γι’ αυτά.
Με πληροφορίες από The Athletic


