Στο πρώτο σου γκολ με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης, έχεις κάθε λόγο να σκεφτείς τον εαυτό σου. Τη διαδρομή, την πίεση, το όνομά σου που ακούγεται στο "Μπερναμπέου". Ο Γιαν Ντιομαντέ σκέφτηκε την αδερφή του. Εκείνη που πίστευε ότι θα τα καταφέρει, πολύ πριν το πιστέψουν οι μεγάλοι σύλλογοι της Ευρώπης. Και που δεν βρίσκεται πια εδώ για να τον καμαρώσει.
Ο 19χρονος Ιβοριανός πέτυχε το μοναδικό τέρμα απέναντι στη Βιγιαρεάλ, επιτρέποντας στη Ρεάλ να κάμψει την αντίστασή της με 1-0. Αξιοποίησε την κάθετη πάσα του Φεντερίκο Βαλβέρδε και τελείωσε τη φάση με διαγώνιο σουτ. Χρειάστηκε, μάλιστα, να περιμένει τον έλεγχο του VAR, καθώς αρχικά είχε υποδειχθεί οφσάιντ. Όταν το γκολ μέτρησε, η χαρά συνοδεύτηκε από δάκρυα.
Η αφιέρωση εξηγούσε πολλά: "Το πρώτο μου γκολ στη Liga είναι για σένα, αδερφή μου. Για πάντα στην καρδιά μου".
Η Ροξάν έφυγε από τη ζωή στα 15 της, λίγες εβδομάδες μετά το επαγγελματικό ντεμπούτο του αδερφού της με τη Λεγανές. Ήταν ένας από τους ανθρώπους που τον στήριξαν όταν οι δοκιμές σε ομάδες τελείωναν χωρίς συμβόλαιο και η προοπτική μιας μεγάλης καριέρας έμοιαζε να απομακρύνεται. Όταν άλλοι αμφέβαλλαν, εκείνη παρέμενε βέβαιη για το ταλέντο του.
Ο ίδιος έχει περιγράψει πώς έκλαψαν μαζί όταν επέστρεψε στην Αφρική χωρίς να έχει εξασφαλίσει την ευκαιρία που αναζητούσε. Και πώς, λίγο αργότερα, η συμφωνία με τη Λεγανές τούς έφερε δάκρυα χαράς. Είχαν κοινά όνειρα, με εκείνη να φαντάζεται τον αδερφό της ανάμεσα στους κορυφαίους, προτού αποκτήσει καν πραγματικά ποδοσφαιρικά παπούτσια.
Σήμερα, ο Ντιομαντέ έχει περάσει από τη Λεγανές και τη Λειψία στη Ρεάλ. Το τελείωμά του απέναντι στη Βιγιαρεάλ έδειξε την ψυχραιμία του, ενώ η κίνησή του στην πλάτη της άμυνας εξηγεί γιατί μπορεί να γίνει τόσο επικίνδυνος. Είναι ένας νεαρός εξτρέμ με μεγάλη προοπτική, που καλείται πλέον να αποδεικνύει την αξία του στο πιο απαιτητικό περιβάλλον.
Εκτός γηπέδου, πάντως, ο τόνος του παραμένει χαμηλός. Έχει χαρακτηρίσει τον εαυτό του λίγο ντροπαλό όταν μιλάει. Στις πρώτες του δηλώσεις στη Μαδρίτη στάθηκε στην ευγνωμοσύνη, στην ανάγκη να μάθει από τους συμπαίκτες του και στην επιθυμία να κάνει την οικογένειά του περήφανη. Αργότερα, υπενθύμισε ότι η μεταγραφή δεν σημαίνει πως μπορεί να επαναπαυθεί, καθώς η θέση στην ομάδα κερδίζεται καθημερινά.
Δεν μπορούμε να μετρήσουμε πόσο συνέβαλε η αδερφή του στην εξέλιξή του. Ο ίδιος, όμως, έχει εξηγήσει ότι προσπαθεί να μετατρέψει τον πόνο σε περισσότερη δουλειά, για να πραγματοποιήσει όσα ονειρεύτηκαν μαζί. Η πίστη της φαίνεται πως παραμένει ένα προσωπικό κίνητρο, ακόμη και τώρα που φοράει τη λευκή φανέλα.
Για τη Ρεάλ, αυτό το γκολ άξιζε τρεις βαθμούς. Για τον Ντιομαντέ, ήταν ακόμη ένα βήμα προς εκείνα τα κοινά όνειρα. Και μια ευκαιρία να θυμίσει ποιά τον είχε πιστέψει πρώτη.
