Στο 75ο λεπτό του αγώνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Σταύρος Πήλιος έκανε κάτι που πριν από μερικά χρόνια θα ακουγόταν σχεδόν υπερβολικό ακόμη και ως όνειρο. Πάτησε στην περιοχή, πήρε την πάσα του Αμπουμπακαρί Κοϊτά και νίκησε τον Τιμπό Κουρτουά για το 2-1. Η Νέα Φιλαδέλφεια σηκώθηκε όρθια και για λίγα λεπτά η ΑΕΚ βρισκόταν ξανά μπροστά απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Το τελικό 2-3, με τον Φεντερίκο Βαλβέρδε να σκοράρει στις καθυστερήσεις, άφησε φυσικά πίκρα. Για τον Πήλιο, όμως, εκείνο το γκολ είχε διαφορετικό βάρος.
Όχι επειδή ένα τέρμα απέναντι στη Ρεάλ μετατρέπει ξαφνικά έναν αριστερό μπακ σε κορυφαίο ποδοσφαιριστή. Το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί έτσι. Είχε σημασία επειδή ήταν ακόμη μία στιγμή μέσα σε μια σεζόν κατά την οποία ο Πήλιος αναγκάζει τον κόσμο να ξανακοιτάξει έναν παίκτη για τον οποίο είχε ήδη σχηματίσει άποψη. Κι αυτό στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μερικές φορές δυσκολότερο από το να περάσεις τον προσωπικό σου αντίπαλο.
Σταύρος Πήλιος: Το γκολ λέει περισσότερα από το γεγονός ότι μπήκε η μπάλα μέσα
Αν σταθούμε μόνο στο τελείωμα, χάνουμε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της φάσης. Ο Πήλιος είναι αριστερός μπακ, αλλά στη συγκεκριμένη επίθεση δεν έμεινε ασφαλής πίσω από την μπάλα περιμένοντας την πιθανότητα μιας δεύτερης κατοχής. Διάβασε ότι η ΑΕΚ είχε προχωρήσει οργανωμένα, συνέχισε την κίνησή του και εμφανίστηκε στην περιοχή ως επιπλέον παίκτης.
Αυτό ακριβώς ζητά το σύγχρονο παιχνίδι από έναν μπακ. Όχι απλώς να "ανεβαίνει", όπως συνηθίζουμε να λέμε γενικά, αλλά να καταλαβαίνει πότε υπάρχει χώρος να επιτεθεί χωρίς να διαλύσει την ισορροπία της ομάδας. Η σωστή κίνηση δεν είναι πάντοτε το overlap στη γραμμή. Μερικές φορές είναι η καθυστερημένη άφιξη μέσα στην περιοχή, εκεί όπου ο αντίπαλος εξτρέμ έχει σταματήσει να σε παρακολουθεί και οι στόπερ είναι ήδη απασχολημένοι με τους επιθετικούς.
Αυτό έκανε απέναντι στη Ρεάλ. Και εκεί βρίσκεται μια από τις σημαντικότερες βελτιώσεις του: σήμερα συμμετέχει περισσότερο στις επιθέσεις χωρίς να χρειάζεται να έχει συνεχώς την μπάλα στα πόδια.
Η εξέλιξη ενός μπακ δεν φαίνεται μόνο στις ασίστ και στα γκολ
Ο Πήλιος δεν έγινε ξαφνικά άλλος ποδοσφαιριστής. Παραμένει παίκτης με πράγματα να βελτιώσει, ιδιαίτερα στην ποιότητα της τελευταίας επιλογής και στη σταθερότητα με την οποία αντιμετωπίζει διαφορετικού τύπου εξτρέμ. Όμως η πρόοδος είναι εμφανής κυρίως στις λεπτομέρειες που συνήθως δεν γίνονται τίτλος.
Έχει βελτιώσει την αρχική του τοποθέτηση όταν η ΑΕΚ χάνει την μπάλα, δεν βγαίνει πάντα βιαστικά πάνω στον αντίπαλο και δείχνει μεγαλύτερη υπομονή στο ένας εναντίον ενός. Για έναν μπακ, αυτή η υπομονή είναι κρίσιμη. Αν επιτεθείς νωρίς στον χειριστή και σε περάσει, η άμυνα ανοίγει. Αν υποχωρήσεις υπερβολικά, του επιτρέπεις να οδηγήσει την μπάλα μέχρι την περιοχή. Η ποιότητα βρίσκεται στο να καθυστερήσεις τη φάση όσο χρειάζεται ώστε να επιστρέψουν οι υπόλοιποι.
Απέναντι στη Ρεάλ χρειάστηκε να διαχειριστεί ακριβώς τέτοιες καταστάσεις απέναντι σε παίκτες που τιμωρούν και την παραμικρή λάθος απόσταση. Δεν ήταν τέλειος. Δεν χρειαζόταν να είναι. Το σημαντικό ήταν ότι δεν έμοιαζε με ποδοσφαιριστή που βρέθηκε κατά λάθος στο ίδιο γήπεδο με αυτούς.
Η Ευρώπη τού έδωσε το δυσκολότερο τεστ
Η φετινή πορεία της ΑΕΚ τού έδωσε κάτι που δύσκολα προσφέρει η καθημερινότητα του ελληνικού πρωταθλήματος: διαδοχικές εξετάσεις απέναντι σε ομάδες που δοκιμάζουν κάθε αδυναμία σου. Σκόραρε στο Μάντσεστερ απέναντι στη Σίτι, βρήκε ξανά γκολ απέναντι στη Ρεάλ και έδειξε ότι μπορεί να συμμετέχει επιθετικά ακόμη κι όταν το επίπεδο του αντιπάλου απαιτεί πρώτα απ' όλα αμυντική συγκέντρωση.
Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από τα ίδια τα γκολ. Ένας μπακ μπορεί να σκοράρει δύο φορές μέσα σε μια σεζόν από συγκυρία. Πολύ δυσκολότερο είναι να δείχνει ότι καταλαβαίνει καλύτερα πότε πρέπει να κρατήσει πλάτος, πότε να κινηθεί εσωτερικά, πότε να ακολουθήσει την επίθεση και πότε να μείνει πίσω για να προστατεύσει την ομάδα από την επόμενη μετάβαση.
Η θέση έχει αλλάξει πολύ. Ο σύγχρονος ακραίος αμυντικός πρέπει μέσα στην ίδια βραδιά να είναι τρίτος στόπερ, εξτρέμ, επιπλέον χαφ και άνθρωπος που θα τρέξει 50 μέτρα προς τα πίσω όταν χαθεί η κατοχή. Αν δεν διαβάζεις το παιχνίδι, η φυσική κατάσταση από μόνη της δεν σε σώζει.
Ο Πήλιος αρχίζει να δείχνει ότι διαβάζει περισσότερα.
Η συγκίνηση του Ρότα είχε λόγο
Γι' αυτό και όσα είπε ο Λάζαρος Ρότα μετά το παιχνίδι είχαν μεγαλύτερη αξία από έναν τυπικό έπαινο προς τον συμπαίκτη του. Μίλησε για έναν άνθρωπο που δουλεύει, παραμένει ταπεινός και έχει κερδίσει όσα του συμβαίνουν. Ο ίδιος ο Ρότα γνωρίζει αρκετά καλά τι σημαίνει να παίζεις σε μεγάλη ελληνική ομάδα έχοντας γύρω σου μια μόνιμη συζήτηση για το αν "κάνεις" για το επίπεδό της.
Οι δύο τους είναι ίσως μια χρήσιμη υπενθύμιση για τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τους ποδοσφαιριστές. Ο κόσμος βλέπει το Σάββατο ή την Τετάρτη. Δεν βλέπει τη διόρθωση στην προπόνηση, την επανάληψη μιας κίνησης, τη συζήτηση με τον προπονητή ή το πόσες φορές ένας παίκτης χρειάζεται να αποτύχει σε κάτι μέχρι να το κάνει σωστά χωρίς να το σκέφτεται.
Η βελτίωση σπάνια έρχεται σαν αποκάλυψη. Συνήθως είναι βαρετή, καθημερινή και σχεδόν αόρατη μέχρι τη στιγμή που παύει να είναι.
Στην περίπτωση του Πήλιου, εκείνη η στιγμή ήρθε απέναντι στον Κουρτουά.
Δεν χρειάζεται να γίνει κάτι που δεν είναι
Η μεγαλύτερη αδικία απέναντι στον Πήλιο θα ήταν τώρα να πάμε στο άλλο άκρο. Να περάσουμε από το "δεν κάνει για την ΑΕΚ" στο "βρέθηκε ο αριστερός μπακ για τα επόμενα δέκα χρόνια" επειδή σκόραρε απέναντι στη Ρεάλ και τη Σίτι.
Δεν χρειάζεται τίποτα από τα δύο.
Μπορεί η ΑΕΚ να θελήσει στο μέλλον περισσότερο ανταγωνισμό στη θέση. Μπορεί να αποκτήσει έναν μπακ με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αυτό είναι φυσιολογικό για ομάδα που θέλει να μεγαλώνει. Η ύπαρξη ανταγωνισμού δεν ακυρώνει την πρόοδο ενός ποδοσφαιριστή, όπως και η πρόοδος δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσεις να εξετάζεις τις αδυναμίες του.
Αυτό που έχει ήδη κερδίσει ο Πήλιος είναι κάτι πιο ουσιαστικό: το δικαίωμα να κρίνεται για τον ποδοσφαιριστή που είναι σήμερα και όχι για εκείνον που κάποιοι αποφάσισαν ότι θα παραμείνει για πάντα.
Κι ίσως εκεί βρίσκεται το ωραιότερο κομμάτι της ιστορίας του. Στα 26 του δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ένα ταλέντο που κανείς δεν είχε δει. Δεν απέκτησε μαγικά διαφορετικό αριστερό πόδι ούτε μεταμορφώθηκε μέσα σε ένα βράδυ.
Έγινε καλύτερος.
Στο ποδόσφαιρο που βιάζεται τόσο πολύ να ανακαλύψει το επόμενο θαύμα, καμιά φορά ξεχνάμε πόσο όμορφο είναι να βλέπεις έναν κανονικό ποδοσφαιριστή να δουλεύει, να αποτυγχάνει, να επιμένει και τελικά να φτάνει σε ένα επίπεδο που κάποτε του είχαν εξηγήσει ότι δεν ήταν για εκείνον.
Ο Σταύρος Πήλιος δεν χρειάζεται πλέον να κερδίσει τη Ρεάλ Μαδρίτης για να αποδείξει κάτι.
Το γεγονός ότι τη βραδιά που την κοίταξε στα μάτια ήταν ένας από τους ανθρώπους που την ανάγκασαν να τον προσέξει, αρκεί.
