Όσα έμαθε η ζωή στον Ray Charles

Σαν σήμερα το 1930, γεννήθηκε o Ray Charles, ο θρυλικός μουσικός, τραγουδιστής και συνθέτης της soul. Η "ιδιοφυΐα" όπως αναφέρεται από πολλούς, που προτιμούσε να αποκαλείται "αδερφός Ray" έζησε μία γεμάτη ζωή, που αν και δεν ήταν εύκολη, τον ανέδειξε σε έναν από τους πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες στον "πλανήτη" μουσική.

Ο Ray Charles έχασε την όρασή του σε ηλικία 6 ετών, ενώ 9 χρόνια αργότερα έφυγαν από τη ζωή και οι δύο του γονείς. Κάπως έτσι, ξεκίνησε η περιπλάνησή του στον αμερικανικό νότο ως μουσικός, και τα υπόλοιπα είναι, απλώς, ιστορία. Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, παρακάτω βρίσκεις τα σημαντικότερα σημεία της συνέντευξης που είχε παραχωρήσει στο αμερικανικό Esquire το 2003, ένα χρόνο προτού φύγει από τη ζωή.

Τα μαθήματα ζωής του Ray Charles

>Η μουσική είναι το μόνο πράγμα που έχει απομείνει και για το οποίο οι άνθρωποι δεν τσακώνονται.

>Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί η μαμά μου έβαζε αυτό το τυφλό παιδί να κάνει πράγματα όπως να κόβει ξύλα για τη φωτιά. Αλλά το θέμα της ήταν..: Μπορεί να είναι τυφλός, αλλά δεν είναι ηλίθιος.

>Είμαι ο δικός μου μηχανικός.

>Θυμάμαι ένα βράδυ που κάναμε κάτι με τον Duke Ellington. Φορούσε φιάλη οξυγόνου μέχρι που τον κάλεσαν να βγει στη σκηνή. Αλλά βγήκε εκεί έξω και δεν θα μπορούσες ποτέ να καταλάβεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον άνθρωπο. Αυτό μπορεί να κάνει η μουσική. Αν είσαι λυπημένος, μπορείς να πας σπίτι σου και να παίξεις μερικούς δίσκους και να νιώσεις καλύτερα. Αν είσαι στο νοσοκομείο και είσαι άρρωστος, η μουσική μπορεί να σε ηρεμήσει. Ξέρω ότι θα με απορρίψουν γι' αυτό, αλλά πιστεύω ότι η μουσική είναι η μεγαλύτερη μορφή τέχνης που υπήρξε ποτέ, χωρίς καμία εξαίρεση. Ξέρω ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον κινηματογράφο ή τη γλυπτική ή τη συγγραφή ή οτιδήποτε άλλο θα πουν: "Ray, πρέπει να έχεις χάσει το μυαλό σου". Και μάλλον έχουν δίκιο. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μουσική είναι η μεγαλύτερη μορφή τέχνης που υπήρξε ποτέ.

>Λένε ότι ο πόλεμος έχει σκοπό, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ.

>Πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι θέλουν να είσαι ένα από τα δύο πράγματα: Είτε θέλουν να είσαι κλώνος τους - δηλαδή ακριβώς σαν κι αυτούς - είτε θέλουν να είσαι το υποπόδιο τους, ώστε να μπορούν να σε ελέγχουν και να σου λένε τι να κάνεις.

>Οι βλέποντες άνθρωποι μερικές φορές ξεχνούν ότι οι τυφλοί έχουν μυαλό.

>Δεν αναλύω τον εαυτό μου. Απλά κάνω αυτό που κάνω.

>Καλύτερα να ζεις κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου, γιατί μια μέρα θα έχεις δίκιο.

>Πιστεύω ακράδαντα στον ίδιο τον Θεό, αλλά μέχρι εκεί μπορώ να φτάσω. Δεν ανήκω σε κανένα δόγμα. Δεν είμαι καθολικός ή πρεσβυτεριανός ή βαπτιστής ή μεθοδιστής ή εβραίος ή μουσουλμάνος. Δεν είμαι τίποτα από όλα αυτά. Και είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι μια χαρά για τον Θεό.

>Έκανα ναρκωτικά γιατί ήταν η ευχαρίστησή μου.

>Σήμερα λένε ότι πρέπει να πάρετε ένα ειδικό τσιπάκι για να το βάλετε στην τηλεόραση, ώστε τα παιδιά να μην μπορούν να βλέπουν αυτό και εκείνο. Στην εποχή μου δεν χρειαζόταν αυτό. Η μαμά μου ήταν το τσιπ. Τέλος της ιστορίας.

>Το πιάνο είναι το θεμέλιο, και αυτό είναι όλο.

>Όλα τα παιδιά μου με ξέρουν.

>Ο εθισμός μπορεί να είναι πολύ, πολύ κακός. Αλλά ο εθισμός από μόνος του δεν είναι κακός- το θέμα είναι σε τι είσαι εθισμένος. Εκεί είναι που οι κότες έρχονται στο σπίτι για να κουρνιάσουν. Μπορείς να εθιστείς σε καλές συνήθειες, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Μπορείς να είσαι εθισμένος στη γυναίκα σου. Ο εθισμός από μόνος του είναι κάτι σαν τα χρήματα. Δεν είναι κακό ή καλό. Είναι αυτό που κάνεις με αυτά.

>Όταν γράφεις ένα καλό τραγούδι, θα είναι καλό ακόμα κι αν το τραγουδήσει κάποιος με κακή φωνή.

>Πάντα θα έχουμε ρατσισμό.

>Με το τραγούδι, το όνομα του παιχνιδιού είναι να κάνεις τον εαυτό σου πιστευτό. Όταν κάποιος σε ακούει να τραγουδάς ένα τραγούδι και λέει: "Ω, αυτό πρέπει να του έχει συμβεί", τότε είναι που ξέρεις ότι μεταδίδεις. Είναι σαν να είσαι καλός ηθοποιός. Κάνεις τους ανθρώπους να αισθάνονται πράγματα, συναισθήματα και ό,τι άλλο. Αλλά πρέπει να ξεκινήσεις από τον εαυτό σου. Πρέπει να το νιώσεις εσύ ο ίδιος. Αν δεν το νιώθεις εσύ, πώς περιμένεις να το νιώσει κάποιος άλλος;

>Δεν θυμάμαι πολλά για το πώς ήταν να βλέπεις. Το κυριότερο πράγμα που θυμάμαι είναι η μαμά μου, πώς έμοιαζε. Και θυμάμαι τα χρώματα.

>Πάντα ήμουν το είδος του ανθρώπου που, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να με σκοτώσει, θέλω να ξέρω κάτι γι' αυτό.

>Οι άνθρωποι λένε: "Ρέι, είσαι ιδιοφυΐα, Ρέι, είσαι ακρογωνιαίος λίθος, Ρέι, αυτό και εκείνο." Αυτά είναι ωραίοι έπαινοι και σίγουρα το εκτιμώ όταν οι άνθρωποι σκέφτονται καλά για τη μουσική μου και για ό,τι προσπάθησα να κάνω με αυτήν. Αλλά στην καρδιά μου, εννοώ... δεν κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Ξέρω ότι δεν είμαι ιδιοφυΐα. Μια ιδιοφυΐα είναι κάποιος σαν τον Art Tatum ή τον Charlie Parker. Δεν τους πλησιάζω αυτούς τους τύπους. Απλά τυχαίνει να είμαι ένας τύπος που μπορεί να κάνει πολλά μικρά πράγματα και να τα κάνει καλά.

>Θα ήταν πολύ άσχημο αν έχανα ποτέ την ακοή μου. Ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να είμαι η Έλεν Κέλερ. Αυτό θα ήταν χειρότερο και από το θάνατο.

>Το όραμα είναι κάτι που έχεις στο μυαλό σου.

>Αυτό είναι γυναικείο ποδήλατο, φίλε. Γιατί να οδηγήσω ποδήλατο κοριτσιού; Δεν πίστευες ότι θα το πρόσεχα αυτό, έτσι; Προσπαθείτε να κοροϊδέψετε έναν τυφλό!

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr