Οι μεγάλες απογοητεύσεις σε μια σχέση σπάνια γεννιούνται από ένα και μόνο γεγονός. Τις περισσότερες φορές χτίζονται αργά, μέσα από μικρές συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται τόσο συχνά ώστε περνούν απαρατήρητες. Δεν πρόκειται απαραίτητα για απιστία, ψέματα ή μεγάλους καβγάδες.
Είναι εκείνες οι καθημερινές στιγμές που κάνουν τον άλλον να αισθάνεται ότι δεν τον ακούς, δεν τον βλέπεις ή δεν τον θεωρείς πλέον προτεραιότητα. Φυσικά, κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και δεν υπάρχει μια λίστα που να ισχύει για όλες τις γυναίκες. Ωστόσο, η έρευνα γύρω από τις σχέσεις δείχνει ότι ορισμένες συμπεριφορές εμφανίζονται ξανά και ξανά ως βασικές αιτίες συναισθηματικής απομάκρυνσης. Το δύσκολο είναι ότι πολλές φορές εκείνος που τις κάνει δεν αντιλαμβάνεται καν ότι συμβαίνουν.
Διαβάστε Επίσης
Η αδιαφορία δεν μοιάζει πάντα με αδιαφορία
Πολλοί άντρες πιστεύουν ότι επειδή εργάζονται σκληρά, φροντίζουν το σπίτι ή είναι παρόντες στις υποχρεώσεις τους, εκπληρώνουν και τον ρόλο τους μέσα στη σχέση. Όμως η συναισθηματική παρουσία είναι κάτι διαφορετικό.
Όταν μια γυναίκα μοιράζεται κάτι που την απασχολεί και η απάντηση είναι ένα βιαστικό "θα περάσει", ένα βλέμμα στο κινητό ή μια προσπάθεια να δοθεί αμέσως λύση αντί για κατανόηση, συχνά αυτό που εισπράττει είναι ότι τα συναισθήματά της δεν έχουν χώρο. Το ίδιο ισχύει όταν ο διάλογος περιορίζεται αποκλειστικά στα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας.
Οι σχέσεις χρειάζονται περιέργεια. Χρειάζονται ερωτήσεις, ουσιαστικό ενδιαφέρον και την αίσθηση ότι ακόμη θέλεις να γνωρίζεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Όταν αυτά χαθούν, η απόσταση αρχίζει να μεγαλώνει χωρίς κανείς να το καταλάβει.
Οι μικρές υποσχέσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις μεγάλες
Δεν χρειάζονται θεαματικές κινήσεις για να χτιστεί η εμπιστοσύνη. Χτίζεται όταν κάνεις αυτά που λες ότι θα κάνεις. Όταν θυμάσαι κάτι που είναι σημαντικό για τον άλλον. Όταν είσαι συνεπής ακόμη και στα μικρά.
Η συνεχής αναβολή, οι ξεχασμένες δεσμεύσεις ή η αίσθηση ότι όλα τα υπόλοιπα προηγούνται της σχέσης δημιουργούν σταδιακά απογοήτευση. Δεν είναι το ίδιο το γεγονός που πληγώνει περισσότερο, αλλά το μήνυμα που εκπέμπει: "Δεν ήταν αρκετά σημαντικό για να το θυμηθώ".
Το ίδιο ισχύει και για την ευγένεια. Είναι εύκολο να είμαστε ευγενικοί με συναδέλφους, φίλους ή ακόμη και με αγνώστους, αλλά να θεωρούμε δεδομένο τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα μας. Ένα "ευχαριστώ", ένα κομπλιμέντο ή μια αυθόρμητη αγκαλιά μπορεί να μοιάζουν ασήμαντα, όμως είναι οι λεπτομέρειες που κρατούν ζωντανή τη σύνδεση.
Διαβάστε Επίσης
Η σχέση δεν τελειώνει όταν σταματά η αγάπη, αλλά όταν σταματά η προσπάθεια
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν απομακρύνονται επειδή έπαψαν ξαφνικά να αγαπούν. Απομακρύνονται όταν αισθάνονται ότι είναι οι μόνοι που προσπαθούν. Όταν οι συζητήσεις γίνονται μονόλογοι, όταν οι κοινές στιγμές μειώνονται και όταν η σχέση λειτουργεί περισσότερο σαν μια κοινή διαχείριση της καθημερινότητας παρά σαν επιλογή δύο ανθρώπων να είναι μαζί.
Το παράδοξο είναι ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν απαιτούν μεγάλες αλλαγές για να διορθωθούν. Αρκεί να ξαναβρεί κανείς τη συνήθεια να ακούει πραγματικά, να δείχνει ενδιαφέρον, να εκφράζει εκτίμηση και να αφιερώνει χρόνο χωρίς περισπασμούς.
Γιατί, τελικά, αυτό που απογοητεύει περισσότερο δεν είναι ένα μεγάλο λάθος. Είναι η αίσθηση ότι έπαψες να προσπαθείς για τον άνθρωπο που κάποτε προσπαθούσες να εντυπωσιάσεις.
