Σαν Κάτω Πετραλωνίτης από το 2006, έχω μπορέσει να δω όλες τις φάσεις της γειτονιάς μου. Θυμάμαι ακόμα την εποχή που δεν είχε τίποτα να κάνεις στα Πετράλωνα. Άραγμα στην πλατεία Ηούς με την παρέα και πατάτες τηγανητές με σος από το Best. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει σήμερα, με αρκετά μαγαζιά να ξεπετάγονται συχνά-πυκνά στη γειτονιά.
Υπάρχουν αυτά που ανακαλύπτεις μόνος σου ή επειδή σου τα πρότειναν άλλοι, και μερικά που μοιάζουν σαν να βρίσκονταν πάντα στο σωστό μέρος και στη σωστή γωνία. Το Επί της Δεξαμενής μοιάζει σαν να ανήκε πάντα εκεί, στη συμβολή των οδών Ιολάου και Δεξαμενής, στους πρόποδες του λόφου της Δεξαμενής, στα Άνω Πετράλωνα. Το μικρό all-day café bar είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μαγαζιά της περιοχής.
Για πολλούς είναι το σημείο συνάντησης με την παρέα, η ασφάλειά τους όταν θέλουν να αποφύγουν το χάος του κέντρου και μια καλή ευκαιρία να πιουν ένα κοκτέιλ στα σκαλάκια του.
Πίσω από τη Δεξαμενή βρίσκονται τα αδέρφια Δημήτρης και Σάντυ Τζαβέλα. Περιστεριώτες και οι δύο, δεν ξεκίνησαν αυτή την πορεία έχοντας ένα ρομαντικό σχέδιο να κατακτήσουν την αθηναϊκή νύχτα. Πριν από δώδεκα χρόνια ήταν απελπισμένοι με τις δουλειές τους και αποφάσισαν να κάνουν το βήμα. Ο Δημήτρης, λόγω της τότε δουλειάς του, ερχόταν στα Πετράλωνα και ξεχώρισε το γωνιακό σημείο με τα σκαλάκια και τον ήλιο να πέφτει πάνω του. Έφερε και τη Σάντυ να το δει και έτσι αποφάσισαν να ρισκάρουν. Το κατάστημα άνοιξε το 2014 και πριν λίγο καιρό γιόρτασε τα 12 χρόνια λειτουργίας του.
Ο χώρος τότε δεν θύμιζε σε τίποτα το σημερινό μαγαζί. Για χρόνια λειτουργούσε ως αποθήκη ανταλλακτικών αυτοκινήτων, ενώ το κτίριο είναι πολύ παλιό. Στο παρελθόν είχε στεγάσει και ένα παντοπωλείο. Όπως θυμούνται και οι ίδιοι, τη δεκαετία του 1990 είχε γυριστεί εκεί μια διαφήμιση της Δέλτα με μια αληθινή αγελάδα. Αποφάσισαν να κρατήσουν σε μερικά σημεία του χώρου τα παλιά χρώματα, γιατί δεν ήθελαν να σβήσουν εντελώς την ιστορία του κτιρίου.
Διαβάστε Επίσης
Όταν άνοιξαν, η σημερινή πιάτσα και το hype των Πετραλώνων δεν υπήρχαν. Στην Τρώων λειτουργούσαν ήδη λίγα γνωστά στέκια, όπως το Κλουβί και οι Πλειάδες, όμως η ευρύτερη περιοχή δεν είχε ακόμη αποκτήσει τη σημερινή της φήμη. Ένας φίλος της Σάντυ, βλέποντας το εγχείρημα και την κατάσταση, τη ρώτησε ποιο ήταν το plan B σε περίπτωση αποτυχίας.
"Δεν υπάρχει plan B. Είναι αυτό και θα πετύχει", του απάντησε.
Ακόμα και το άνοιγμα είχε τη δική του μικρή ιστορία. Η αρχική ημερομηνία των εγκαινίων θα ήταν Τρίτη και 13 Μαΐου 2014, αλλά επειδή και οι δυο τους ήταν προληπτικοί, το πήγαν μια μέρα αργότερα, Τετάρτη και 14. Την πρώτη βραδιά βρισκόταν εκεί ένας μπάρμαν, ο Δημήτρης στο σέρβις και μερικοί ακόμα φίλοι. Έκανε κρύο και οι δυο τους κοιτάζονταν με την υποψία ότι είχαν κάνει το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους. Αυτό το αίσθημα, όμως, άλλαξε γρήγορα.
"Ένα Σάββατο βράδυ, μερικές μέρες αργότερα, μια φίλη ήρθε να μας βοηθήσει. Μέχρι τις 10:30 ήταν ήρεμα, οπότε μας είπε: "Αν πάει έτσι μέχρι τις 11, δεν θα με χρειαστείτε λογικά”. Μέσα σε μισή ώρα το μαγαζί γέμισε τόσο πολύ, που δεν ξέραμε αν θα προλάβουμε να βγάλουμε όλες τις παραγγελίες", θυμάται ο Δημήτρης.
"Τότε δεν υπήρχε και η σημερινή δύναμη των social media. Η Δεξαμενή χτίστηκε από στόμα σε στόμα. Ο κόσμος το έβλεπε να ετοιμάζεται για μήνες και έτσι ενημερώθηκε. Η λογική του ήταν από την αρχή ενός all-day μαγαζιού, ώστε να υπάρχει κίνηση από το πρωί, όμως η καρδιά του βρισκόταν στο μπαρ και τα κοκτέιλ", λέει η Σάντυ.
Αυτό, άλλωστε, παραμένει μέχρι σήμερα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς του. "Ο κατάλογος της Δεξαμενής ανανεώνεται κάθε έξι μήνες και η κάβα έχει μεγάλο εύρος επιλογών. Η πρόθεσή μας είναι να μη σερβίρεται μόνο το κλασικό ποτό ή κοκτέιλ, αλλά να μπορεί κάποιος να βρει και πιο ιδιαίτερες επιλογές", αναφέρει ο Δημήτρης.
Από τη Δεξαμενή έχουν περάσει πολλά πρόσωπα όλα αυτά τα χρόνια. Κάποια μένουν για λιγότερο καιρό και άλλα για περισσότερο. Ο άνθρωπος πίσω από τη μπάρα, Νίκος Αποστολάτος, βρίσκεται στο μαγαζί σχεδόν από το ξεκίνημά του και το έχει δει σε όλες τις φάσεις και περιόδους του. "Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε τον Νίκο στη Δεξαμενή. Ουσιαστικά ήρθε ως άγνωστος εδώ μέσα και πλέον είναι η οικογένειά μας" λέει η Σάντυ.
Το βασικό χαρακτηριστικό του μαγαζιού είναι το μικρό του μέγεθος, και αυτό είναι ένα κομμάτι της γοητείας του. "Μπορείς να έρθεις μόνος σου να πιεις ένα ποτό, αν θέλεις να μη μιλήσεις σε κανέναν, και αν πάλι θέλεις, σίγουρα θα βρεις κάποιον να πεις δύο κουβέντες", εκφράζει η Σάντυ. Σύμφωνα με τον Δημήτρη, ένας κολλητός του φίλος το έχει περιγράψει πολύ εύστοχα: είναι σαν να μπαίνεις στο σαλόνι του σπιτιού σου και να γίνεται ένα μικρό πάρτι. "Αυτό δεν το κάνουμε εμείς. Το δημιουργεί ο κόσμος", λένε και οι δύο.
Στη Δεξαμενή γεννιούνται νέες παρέες, συνυπάρχουν άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και φύλων, ενώ πολλές φορές οι παρέες ενώνονται. Αυτό δεν γίνεται επιτηδευμένα. Μπορεί η γειτονιά να αλλάζει και τα Πετράλωνα να μοιάζουν πια με το κέντρο αυτής της πόλης, όμως η Δεξαμενή παραμένει ακόμα ήρεμη, καθημερινή και το μαγαζί της γειτονιάς. Εκεί βασίζεται και η διαχρονικότητά της. Δεν προσπάθησε να επιβάλει μια τεχνητή ταυτότητα ως χώρος, αλλά άφησε τη γειτονιά να τη διαμορφώσει.
"Εγώ πιστεύω πως περισσότερο αλλάζουν οι άνθρωποι και όχι οι γειτονιές. Η περιοχή εξισορροπεί ανάμεσα στη λαϊκή Αθήνα και τη σύγχρονη fancy έξοδο, ανάμεσα στα χαμηλά σπίτια, τα παλιά καφενεία και τα new age μπαρ — μια γειτονιά που παραμένει ταυτόχρονα κλασική και σύγχρονη", λέει ο Δημήτρης.
Το μαγαζί βρίσκεται στον λόφο της Δεξαμενής και πήρε το όνομά του όταν η ΟΥΛΕΝ αποφάσισε να δημιουργήσει εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του 1920, δεξαμενή για την ύδρευση της Καλλιθέας. Δεν δανείστηκε απλώς το όνομα, αλλά πάτησε στις μνήμες της περιοχής και της γειτονιάς.
Η ζωή μέσα σε μια κατοικημένη περιοχή έχει και τις δυσκολίες της, ειδικά σε σχέση με τους γείτονες. Και οι δυο τους λένε ότι δεν θέλουν να ενοχλούν και προσπαθούν να βρίσκουν λύσεις, γνωρίζοντας πως ένα μπαρ δεν μπορεί να είναι αποκομμένο από τα σπίτια που το περιβάλλουν.
Για εκείνους, πάντως, η Δεξαμενή δεν είναι απλώς μια δουλειά. Έχουν περάσει μέσα σε αυτή χαρές, λύπες και άγχη, και είδαν μέσα από το μαγαζί τις ζωές τους να αλλάζουν. "Πριν από μερικά χρόνια δοκιμάσαμε να ανοίξουμε και ένα ιταλικό εστιατόριο στη γειτονιά, το οποίο δεν πήγε όπως περιμέναμε λόγω του Covid. Όταν το κλείσαμε, μπορώ να σου πω ότι ένιωσα ένα είδος ανακούφισης. Με τη Δεξαμενή δεν θα μπορούσε να συμβεί το ίδιο".
"Είναι, βασικά, κομμάτι της ζωής μας", συμπληρώνει ο Δημήτρης.
Το μαγαζί μπορεί να είναι μικρό, αλλά πίσω του κρύβονται πράγματα που εμείς δεν βλέπουμε: ώρες προετοιμασίας και συνεχούς δουλειάς. "Αυτό είναι καλό να το γνωρίζουν τα νέα παιδιά που θέλουν να δοκιμάσουν σε αυτόν τον χώρο. Για να γίνει ένα μαγαζί όπως το φαντάζεσαι, πρέπει να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Χρειάζεται καθημερινή προσπάθεια", συμφωνούν και οι δύο.
Δώδεκα χρόνια μετά, το Επί της Δεξαμενής παραμένει στην ίδια γωνία και προσφέρει πράγματα απλά, αλλά παράλληλα δυσεύρετα: καλό ποτό, καλή μουσική και ανθρώπους που νιώθουν ότι μπορούν να καθίσουν χωρίς να αποδείξουν κάτι. Έγινε στέκι επειδή ο κόσμος το αποφάσισε και όχι το αντίθετο.
Γιατί, τελικά, η φάση είναι πράγματι στα Πετράλωνα.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
