Στο πρώτο χιλιόμετρο όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο. Έχεις βρει το πάτημά σου, ο ρυθμός είναι άνετος και αναπνέεις από τη μύτη χωρίς καν να το σκέφτεσαι. Λίγο παρακάτω ο δρόμος ανηφορίζει. Ανοίγεις το στόμα για να πάρεις ανάσα και τότε σου έρχεται η συμβουλή που έχεις ακούσει από κάποιον δρομέα της παρέας: "Προσπάθησε να το κρατήσεις κλειστό". Για ποιον λόγο, ακριβώς;
Αν ο στόχος σου ήταν να τρέξεις την ανηφόρα σε αυτόν τον ρυθμό, μπορείς κάλλιστα να συνεχίσεις αναπνέοντας και από το στόμα. Αν πάλι είχες βγει για χαλαρό τρέξιμο και τώρα ζορίζεσαι, έχει περισσότερο νόημα να κόψεις λίγο ταχύτητα.
Διαβάστε Επίσης
Η διαφορά φαίνεται σε ένα πείραμα με 19 ανθρώπους που έτρεξαν σε διάδρομο. Οι ερευνητές τούς έβαλαν να κάνουν τετράλεπτες προσπάθειες σε τρεις διαφορετικές εντάσεις, τη μία μέρα αναπνέοντας μόνο από τη μύτη και την άλλη μόνο από το στόμα. Με το στόμα μπορούσαν να βάλουν και να βγάλουν περισσότερο αέρα από τους πνεύμονες μέσα σε ένα λεπτό. Χρήσιμο όταν ο δρόμος γέρνει ή όταν ξεκινάς το επόμενο γρήγορο κομμάτι της προπόνησης. Όσο για το ποιός τρόπος θα σου χάριζε καλύτερο χρόνο σε ένα πεντάρι, η συγκεκριμένη δοκιμή δεν μέτρησε κάτι τέτοιο.
Από πού προκύπτει, τότε, η ιδέα ότι αξίζει να μάθεις να τρέχεις αποκλειστικά με αναπνοές από τη μύτη; Ένα από τα πειράματα που αναφέρονται συχνά στη σχετική συζήτηση έχει μια λεπτομέρεια που αλλάζει αρκετά την ανάγνωσή του. Οι δέκα ερασιτέχνες δρομείς που συμμετείχαν προπονούνταν και αγωνίζονταν ήδη έτσι για τουλάχιστον έξι μήνες. Όταν δοκιμάστηκαν και με τους δύο τρόπους, δεν καταγράφηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ούτε στη μέγιστη ποσότητα οξυγόνου που μπορούσαν να αξιοποιήσουν ούτε στο πόσο άντεξαν στον διάδρομο. Με άλλα λόγια, άνθρωποι εξοικειωμένοι με την τεχνική τα κατάφεραν μια χαρά. Το αν εσύ θα γίνεις ταχύτερος υιοθετώντας την παραμένει ανοιχτό.
Ούτε το κλειστό στόμα είναι ιδιαίτερα αξιόπιστος δείκτης ότι κρατάς την προσπάθεια χαμηλά. Σε άλλη μελέτη, 19 ενήλικες έκαναν ποδήλατο για μία ώρα, επιλέγοντας οι ίδιοι τον ρυθμό τους. Όταν έπρεπε να αναπνέουν μόνο από τη μύτη, ο χρόνος που πέρασαν στις διαφορετικές ζώνες έντασης δεν άλλαξε σημαντικά. Αυτό που όντως ανέφεραν ήταν λίγη περισσότερη δυσφορία. Άλλο το ποδήλατο κι άλλο το τρέξιμο, αλλά αξίζει να το θυμάσαι προτού αρχίσεις να κρίνεις μια ολόκληρη προπόνηση από το αν άνοιξες το στόμα σου.
Αν έχεις περιέργεια, δοκίμασέ το για ένα μικρό κομμάτι στην επόμενη εύκολη διαδρομή σου. Κράτα τον συνηθισμένο σου ρυθμό και δες πώς σου βγαίνει η αναπνοή από τη μύτη. Μόλις νιώσεις ότι ο αέρας δεν σου φτάνει, άνοιξε το στόμα ή επιβράδυνε. Αν, ωστόσο, στις διαδρομές σου επανέρχονται βήχας, σφύριγμα στην αναπνοή ή σφίξιμο στο στήθος, σταμάτησε την προπόνηση και συζήτησέ το με γιατρό.
Για τη συνηθισμένη ανηφόρα της γειτονιάς, πάντως, μπορείς να αφήσεις ένα πράγμα λιγότερο στην εφαρμογή του τρεξίματος: εκείνη ας μετράει τα χιλιόμετρα κι εσύ πάρε ανάσα όπως σε βολεύει.
