Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε τέλειο μπάσκετ-έπαιξε μπάσκετ πρωταθλητή

Πριν από το Final Four της EuroLeague στην Αθήνα γράφαμε πως σε αυτό το επίπεδο δεν παίζεις ακριβώς μπάσκετ· επιβιώνεις. Όσοι παρακολούθησαν τον δραματικό τελικό απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης κατάλαβαν, και από την καλή και από την ανάποδη, τι χρειάζεται για να στεφθείς πρωταθλητής Ευρώπης. Εκεί όπου τα πλάνα, οι αυτοματισμοί και οι τακτικές συχνά καταρρέουν κάτω από την πίεση, ο Ολυμπιακός έδειξε νοοτροπία νικητή και επικράτησε με 92-85.

Αυτή δεν ήταν απλώς μία ακόμη EuroLeague. Ήταν η στιγμή που έκλεισε ένας κύκλος που για χρόνια στοίχειωνε τον οργανισμό. Πέντε συνεχόμενα Final Four, πέντε διαφορετικές διαδρομές, πέντε βραδιές που άφηναν πάντα πίσω τους την αίσθηση του ανεκπλήρωτου και μιας ευκαιρίας που χάθηκε στο τέλος.

Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης μετά από χρόνια πίκρας

Ο τελικός απέναντι στη "Βασίλισσα" κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Για μεγάλο μέρος του αγώνα, τίποτα δεν έμοιαζε να λειτουργεί ιδανικά για τους ερυθρόλευκους. Τα φαντάσματα του παρελθόντος έδειχναν έτοιμα να επιστρέψουν και να στοιχειώσουν ξανά την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός κοίταξε κατάματα τον κακό εαυτό του των προηγούμενων χρόνων και δεν λύγισε.

Κατέκτησε το τέταρτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας του σε μια βραδιά που δεν ήταν καν ιδιαίτερα καλός. Είχε λάθη, άγχος, βιαστικές αποφάσεις και στιγμές πανικού. Είχε όμως και τον Εβάν Φουρνιέ, που σε κάθε κρίσιμη κατοχή έμοιαζε αποφασισμένος να μην επιτρέψει στην ομάδα του να χάσει.

Το πεπρωμένο έφερε τον Γάλλο σταρ στις εξέδρες του Μπερσί το 2010, ανάμεσα στους φίλους του Ολυμπιακού, σε ένα από τα χαμένα Final Four των Πειραιωτών. Εκείνη η επαφή με τον σύλλογο φαίνεται πως τον σημάδεψε. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το buzzer beater του Βασίλιε Μίσιτς στο Βελιγράδι το 2022 είχε γράψει πως, αν επέστρεφε ποτέ στην Ευρώπη, θα το έκανε μόνο για τον Ολυμπιακό.

Ο Φουρνιέ δεν ήρθε στην Ελλάδα για να περάσει ήρεμα τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ούτε για να γεμίσει ακόμη περισσότερο τον τραπεζικό του λογαριασμό. Από την πρώτη μέρα ξεκαθάρισε ότι ήρθε για να κερδίζει. Και στον τελικό, όταν όλα έδειχναν να στραβώνουν, βγήκε μπροστά: 20 πόντοι, μεγάλες αποφάσεις, ψυχραιμία στις στιγμές που έκαιγε η μπάλα και στο τέλος το βραβείο του MVP του Final Four.

Η διαδρομή του στον Ολυμπιακό μοιάζει ήδη σχεδόν κινηματογραφική. Πέρυσι έκανε τεράστιο παιχνίδι απέναντι στη Μονακό στον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι, όμως δεν βρήκε αρκετή βοήθεια. Όταν τελείωσε το παιχνίδι ξέσπασε σε κλάματα, με τον Βασίλη Σπανούλη να σπεύδει να τον αγκαλιάσει. Φέτος όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά. Δεν ήταν μόνος. Η ομάδα ήταν εκεί και αυτός έπρεπε απλώς να ηγηθεί.

Δίπλα του, ο Άλεκ Πίτερς απέδειξε ξανά πόσο πολύτιμοι είναι οι παίκτες που βάζουν την ομάδα πάνω από τον εαυτό τους. Ζει στη σκιά του MVP της EuroLeague, όμως σχεδόν πάντα δίνει ό,τι ακριβώς χρειάζεται ο Ολυμπιακός. Ο Αμερικανός φόργουορντ ολοκλήρωσε το Final Four με μόλις ένα χαμένο σουτ, επιβεβαιώνοντας πόσο αξιόπιστος είναι στις μεγάλες στιγμές.

Πολλοί είχαν ξεγράψει τη Ρεάλ Μαδρίτης πριν από τον τελικό λόγω των σημαντικών απουσιών στη γραμμή ψηλών. Οι Μαδριλένοι παρατάχθηκαν χωρίς τους Ταβάρες, Λεν και Γκαρούμπα, κάτι που ανάγκασε τον Σέρτζιο Σκαριόλο να καταφύγει σε ανορθόδοξα σχήματα και συνεχείς προσαρμογές.

Αυτό, ωστόσο, δεν έκανε τη Ρεάλ λιγότερο επικίνδυνη. Αντίθετα, σε αρκετά σημεία έγινε ακόμη πιο δύσκολο να τη διαβάσεις. Άνοιξε το γήπεδο, ανάγκασε τους παίκτες του Ολυμπιακού να αμύνονται σε χώρους που δεν τους βόλευαν και έβγαλε τους Πειραιώτες έξω από πολλές από τις συνήθειές τους.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, που για αρκετούς κουβαλούσε όλη την ευθύνη για τις προηγούμενες αποτυχίες στα Final Four, έκανε ίσως την πιο ώριμη διαχείριση της θητείας του στον πάγκο της ομάδας. Αυτή τη φορά δεν έμεινε δογματικά προσκολλημένος στις αρχές του. Προσαρμόστηκε στο παιχνίδι, ακολούθησε το ένστικτό του, χαμήλωσε τα σχήματα και άφησε χώρο στον Φουρνιέ να πάρει τις κρίσιμες κατοχές.

Σίγουρα αυτό το τρόπαιο φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Γάλλου σταρ. Ανήκει όμως εξίσου και στον προπονητή του Ολυμπιακού. Μετά από χρόνια αμφισβήτησης, πίκρας και χαμένων ευκαιριών, έδωσε επιτέλους την απάντηση στο αν οι ομάδες του μπορούν να ολοκληρώσουν τη δουλειά σε ένα Final Four.

Το οικοδόμημα του Μπαρτζώκα τερμάτισε πρώτο στη regular season, έκανε ίσως την καλύτερη φετινή εμφάνισή του απέναντι στη Φενέρμπαχτσε στον ημιτελικό και στον τελικό επιβίωσε με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που μας είχε συνηθίσει όλη τη χρονιά.

Στο πιο σημαντικό παιχνίδι της σεζόν, ο Ολυμπιακός ήταν πιο ανθρώπινος από ποτέ: σκληρός, νευρικός, αγχωμένος και πεισματάρης.

Και ίσως γι’ αυτό αυτή η EuroLeague μοιάζει πιο λυτρωτική από όλες.

Είναι η απάντηση στα χαμένα βράδια του Κάουνας και του Τελ Αβίβ. Σε στιγμές που πόνεσαν διαφορετικές γενιές φίλων του Ολυμπιακού, πατεράδες και γιους. Πάντα κάτι έλειπε για να έρθει η απόλυτη δικαίωση.

Αυτή τη φορά δεν έλειψε τίποτα.

Ο Εβάν Φουρνιέ εκπλήρωσε την υπόσχεση που είχε δώσει στον κόσμο του Ολυμπιακού. Ο Σάσα Βεζένκοβ επέστρεψε σπίτι του πριν από δύο χρόνια για να ολοκληρώσει αυτό που είχε αφήσει στη μέση. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είδε τη δουλειά χρόνων να επιβραβεύεται επιτέλους και μαζί του δικαιώθηκαν όλοι όσοι συμμετείχαν σε αυτή την πενταετή διαδρομή.

Και ο Κώστας Παπανικολάου σήκωσε το τρόπαιο ως αρχηγός. Όχι πια σαν εκείνο το παιδί που είχε πρωτοέρθει στον Ολυμπιακό, αλλά σαν ένας από τους ανθρώπους που κράτησαν όρθια την ομάδα μέχρι να φτάσει ξανά στην κορυφή της Ευρώπης.

Ίσως τελικά αυτή να είναι και η μεγαλύτερη ομορφιά του αθλητισμού. Ότι μερικές φορές η λύτρωση αργεί, σε διαλύει, σε δοκιμάζει, αλλά όταν έρθει μοιάζει πιο μεγάλη από οποιοδήποτε τρόπαιο.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr