Ο Κιλιάν Εμπαπέ αστόχησε από την άσπρη βούλα, όμως στη συνέχεια πέτυχε ένα εξαιρετικό γκολ απέναντι στο Μαρόκο, οδηγώντας τη Γαλλία στα ημιτελικά του Μουντιάλ 2026 για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση.
Ο αρχηγός των Γάλλων είδε τον Γιασίν Μπουνού να του αποκρούει το πέναλτι στο πρώτο ημίχρονο, έπειτα από μια καθυστέρηση περίπου τριών λεπτών πριν εκτελέσει. Στο δεύτερο μέρος, όμως, πήρε την προσωπική του απάντηση, ανοίγοντας το σκορ για τη Γαλλία.
Λίγο αργότερα, ο Ουσμάν Ντεμπελέ, πρώην συμπαίκτης του Εμπαπέ στην Παρί Σεν Ζερμέν, πέτυχε το δεύτερο γκολ και έκανε ακόμη πιο δύσκολη την αποστολή του Μαρόκου, κλειδώνοντας ουσιαστικά την πρόκριση.
Μουντιάλ 2026: Ποιος θα σταματήσει τη Γαλλία;
Ο Εμπαπέ αποχώρησε 13 λεπτά πριν από τη λήξη. Σήκωσε το χέρι προς τον πάγκο και ξάπλωσε στο χορτάρι, ενώ η μπάλα παιζόταν ακόμη από τους Μαροκινούς. Δεν έδειχνε να βρίσκεται σε έντονη ανησυχία, όμως τέντωσε το δεξί του πόδι με τη βοήθεια μέλους του ιατρικού τιμ της Γαλλίας. Φεύγοντας από το γήπεδο, χαιρέτησε το κοινό και αντάλλαξε high-five με τους συμπαίκτες του στον πάγκο.
Αργότερα, οι τηλεοπτικές κάμερες τον έδειξαν με πάγο στο δεξί του πόδι. Παρ’ όλα αυτά, μετά το τελευταίο σφύριγμα μπήκε κανονικά στους πανηγυρισμούς της ομάδας του.
Με αυτή τη νίκη, η φιναλίστ του 2022 περνά ξανά στους "4" του Παγκοσμίου Κυπέλλου και περιμένει τον νικητή του αγώνα ανάμεσα στην Ισπανία και το Βέλγιο.
Οι Τζόρνταν Κάμπελ, Έιμι Λόρενς, Σάιμον Χιουζ, Κόνορ Ο’Νιλ και Γκέιρ Γιόρντετ σχολιάζουν τα βασικά σημεία του παιχνιδιού.
Το ότι η Γαλλία δεν έχει βρεθεί πίσω στο σκορ ούτε μία φορά σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δείχνει πολλά για την ποιότητά της. Παρ’ όλα αυτά, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδρούσε αν, για παράδειγμα, η Ισπανία έπαιρνε πρώτη προβάδισμα σε έναν ημιτελικό ή η Αγγλία σε έναν πιθανό τελικό.
Οι Γάλλοι γίνονται ακόμη πιο επικίνδυνοι όταν προηγούνται. Ο αντίπαλος αναγκάζεται να αφήσει χώρους για να ψάξει την ισοφάριση και τότε οι γρήγοροι επιθετικοί της Γαλλίας βρίσκουν το πεδίο που χρειάζονται για να κάνουν ακόμη μεγαλύτερη ζημιά.
Αυτό ακριβώς έγινε και απέναντι στο Μαρόκο. Μετά το γκολ του Εμπαπέ, ο Ντεμπελέ βρήκε χώρο στην αντεπίθεση και ολοκλήρωσε τη φάση με το γκολ που έστειλε τη Γαλλία ακόμη πιο κοντά στην πρόκριση.
Η Ισπανία, η Αγγλία και η Αργεντινή έχουν σίγουρα την ποιότητα, την ταχύτητα και τους παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα στη Γαλλία από όσα αντιμετώπισε μέχρι τώρα.
Η Γαλλία μοιάζει να έχει την πιο δυνατή βασική ενδεκάδα του τουρνουά, αλλά και το πιο γεμάτο ρόστερ. Όμως η ιστορία των μεγάλων διοργανώσεων έχει δείξει πολλές φορές ότι λίγα λεπτά αρκούν για να αλλάξει εντελώς μια πορεία.
Άλλο ένα γκολ υψηλής κλάσης από τον Εμπαπέ
Όποιος κι αν πάρει τελικά το Χρυσό Παπούτσι, θα έχει αφήσει πίσω του μερικά εντυπωσιακά στιγμιότυπα. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Εμπαπέ να προσθέσει ακόμη ένα. Με ένα υπέροχο γκολ άνοιξε το σκορ και έφτασε τον Μέσι στα οκτώ τέρματα στη διοργάνωση.
Πλέον βρίσκεται πέντε γκολ μακριά από το ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Το κρατά ένας άλλος Γάλλος επιθετικός, ο Ζιστ Φοντέν, ο οποίος είχε σκοράρει 13 φορές το 1958.
Διαβάστε Επίσης
Με δύο αγώνες ακόμη μπροστά του, τον ημιτελικό και στη συνέχεια είτε τον τελικό είτε τον μικρό τελικό, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτα για τον Εμπαπέ.
Όπως είχε συμβεί και με τον Μέσι απέναντι στην Αίγυπτο, ο Εμπαπέ έχασε την ευκαιρία να βάλει ένα πιο απλό γκολ από το σημείο του πέναλτι. Η εκτέλεσή του στο πρώτο ημίχρονο ήταν αδύναμη. Όμως, σαν να ήθελε να απαντήσει με στιλ, βρήκε δίχτυα αργότερα με ένα γκολ που είχε τα πάντα: ταχύτητα, ακρίβεια και εκείνη την ψυχραιμία που τον έχει κάνει τον κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία της Γαλλίας.
Η φάση ξεκίνησε μέσα από μια αναστάτωση στην περιοχή του Μαρόκου. Οι παίκτες του Ουαχμπί δεν κατάφεραν να απομακρύνουν, ο Ντεζιρέ Ντουέ έσπρωξε την μπάλα προς τον Εμπαπέ στο αριστερό άκρο της περιοχής και εκείνος βρέθηκε απέναντι στον Ισά Ντιόπ. Ο υψηλόσωμος στόπερ του έκλεινε τον δρόμο, όμως ο Εμπαπέ έκανε δύο μικρές προσποιήσεις με το σώμα του και δημιούργησε τον ελάχιστο χώρο που χρειαζόταν.
Ο Εμπαπέ χρησιμοποίησε ουσιαστικά τον Ντιόπ σαν σημείο αναφοράς και έστειλε την μπάλα γύρω του, κρύβοντας τη φάση από τον Μπουνού. Ακόμη κι αν ο τερματοφύλακας του Μαρόκου είχε καλύτερη οπτική, δύσκολα θα προλάβαινε να αντιδράσει. Το σουτ με το εσωτερικό του δεξιού ποδιού πήρε τρομερή καμπύλη και κατέληξε στο πάνω δεξί παραθυράκι, μακριά από την προσπάθεια του Μπουνού.
Όταν ένας παίκτης έχει τέτοια τεχνική, ένα χαμένο πέναλτι ή ένα σωτήριο τάκλιν δεν αλλάζουν πολλά. Απλώς καθυστερούν αυτό που μοιάζει αναπόφευκτο.
Γιατί άργησε τόσο πολύ να εκτελέσει το πέναλτι;
Από τη στιγμή που ο Εμπαπέ έπεσε στο έδαφος μέχρι τη στιγμή που του επιτράπηκε να εκτελέσει το πέναλτι πέρασαν ακριβώς τρία λεπτά και δέκα δευτερόλεπτα.
Ήταν μια πολύ μεγάλη αναμονή. Ο VAR εξέταζε τη φάση, όμως δεν φαινόταν να υπάρχει παράβαση πάνω στον Ασράφ Χακίμι στην αρχή της επίθεσης, ενώ το μαρκάρισμα του Νουσαΐρ Μαζράουι ήταν ξεκάθαρο πέναλτι. Οπότε το ερώτημα ήταν απλό: γιατί χρειάστηκε τόσος χρόνος;
Ο Εμπαπέ φαινόταν απορημένος καθώς στεκόταν πάνω από την μπάλα και περίμενε σήμα από τον διαιτητή. Ο Αργεντινός Φακούντο Τέγιο, από την πλευρά του, έδειχνε περισσότερο συγκεντρωμένος στο να προειδοποιεί τους παίκτες που βρίσκονταν στην άκρη της περιοχής για πιθανή πρόωρη είσοδο.
Μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία, ο Εμπαπέ έστησε ξανά την μπάλα δύο φορές. Τη δεύτερη, μάλιστα, φάνηκε να το κάνει έπειτα από υπόδειξη του διαιτητή. Όλα αυτά δεν βοήθησαν ιδιαίτερα να σβηστούν οι θεωρίες συνωμοσίας που είχε αφήσει να εννοηθούν ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, περί εύνοιας προς την Αργεντινή.
Το αν η καθυστέρηση επηρέασε τον Εμπαπέ δεν μπορεί να το ξέρει κανείς με βεβαιότητα. Το σίγουρο είναι ότι η εκτέλεση ήταν κακή. Δεν βρήκε καθαρά την μπάλα και την έστειλε σε ένα σημείο ανάμεσα στον Μπουνού και το δεξί δοκάρι, δίνοντας στον τερματοφύλακα του Μαρόκου την ευκαιρία να μπλοκάρει σχετικά εύκολα.
Ήταν το πρώτο χαμένο πέναλτι του Εμπαπέ έπειτα από 15 συνεχόμενες εύστοχες εκτελέσεις. Για τον Μπουνού, όμως, ήταν η τέταρτη απόκρουση πέναλτι σε Παγκόσμιο Κύπελλο, μαζί με τις διαδικασίες των πέναλτι. Κανένας άλλος τερματοφύλακας δεν έχει περισσότερες στην ιστορία της διοργάνωσης.
Ο Γιασίν Μπουνού είναι από τους τερματοφύλακες που μπορούν να αλλάξουν την ψυχολογία ενός εκτελεστή πριν καν χτυπηθεί η μπάλα.
Συνολικά έχει αντιμετωπίσει 105 πέναλτι και έχει αποκρούσει 30, ποσοστό που φτάνει το 28,6%. Μέσα σε αυτά υπάρχουν και οκτώ νίκες σε 12 διαδικασίες πέναλτι, δύο από τις οποίες σε Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2022 και το 2026. Και στις δύο περιπτώσεις είχε καθοριστικό ρόλο.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο παιχνίδι του είναι ο τρόπος που κινείται την ώρα που ο εκτελεστής παίρνει φόρα. Δεν μένει απλώς στη γραμμή του. Χρησιμοποιεί προσποιήσεις, μικρές απότομες κινήσεις και διπλές μπλόφες.
Αν ένας εκτελεστής κοιτάζει τον τερματοφύλακα την ώρα που πλησιάζει την μπάλα, είτε προσπαθώντας να τον "διαβάσει" είτε προσπαθώντας να τον ελέγξει, είναι σχεδόν αδύνατο να μη δει τις νευρικές κινήσεις του Μπουνού με χέρια και πόδια.
Αυτό είχε φανεί και στη διαδικασία των πέναλτι απέναντι στην Ολλανδία, όταν ο Τζάστιν Κλάιφερτ κοίταξε τον Μπουνού την ώρα της εκτέλεσης. Οι απότομες κινήσεις του τερματοφύλακα την τελευταία στιγμή πιθανότατα επηρέασαν την εκτέλεση, με την μπάλα να καταλήγει στο αριστερό δοκάρι.
Ο Εμπαπέ, στο Gillette Stadium, πήγε προς την μπάλα με διακοπτόμενη φόρα, κοιτάζοντας τον Μπουνού. Πιθανότατα ήθελε να του δείξει ότι τον παρακολουθεί και ότι οποιαδήποτε πρόωρη κίνηση προς τη μία πλευρά δεν θα τον βοηθούσε.
Λίγο πριν εκτελέσει, όμως, κατέβασε το βλέμμα στην μπάλα για να βρει καλύτερα το σουτ.
Η χαμηλή εκτέλεση προς την αριστερή πλευρά του Μπουνού ήταν εύκολη λεία για τον Μαροκινό τερματοφύλακα.
Ο Μπουνού έχει σταματήσει μερικούς από τους καλύτερους εκτελεστές της σύγχρονης εποχής, όπως τον Ραούλ Χιμένες, τον Έρλινγκ Χάλαντ και τον Άιβαν Τόνεϊ. Σιγά σιγά, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη μάχη του πέναλτι. Δεν είναι μόνο ο εκτελεστής που έχει τον έλεγχο. Ο τερματοφύλακας μπορεί να ορίσει κι εκείνος τους όρους.
Η Γαλλία δεν είναι μόνο ο Εμπαπέ και αυτό τρομάζει
Ο Εμπαπέ είναι φυσικά το πρόσωπο της Γαλλίας. Έχει πετύχει τα μισά γκολ της ομάδας του σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο και δικαιολογημένα συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Όμως η Γαλλία είναι η πιο παραγωγική ομάδα της διοργάνωσης ακριβώς επειδή δεν εξαρτάται μόνο από εκείνον.
Ο Ντεμπελέ δεν έκανε κάποιο εντυπωσιακό ματς απέναντι στο Μαρόκο, όμως το χαμηλό του σουτ τελείωσε ουσιαστικά το παιχνίδι. Ήταν το πέμπτο του γκολ στο τουρνουά, αριθμός που για τις περισσότερες ομάδες θα ήταν τεράστια υπόθεση. Ο Μπράντλεϊ Μπαρκολά και ο Ντεζιρέ Ντουέ, που συχνά μοιράζονται την ίδια πλευρά, έχουν προσθέσει άλλα τρία.
Η Γαλλία έγινε μόλις η δεύτερη ομάδα τα τελευταία πενήντα χρόνια που έχει δύο παίκτες με τουλάχιστον πέντε γκολ στο ίδιο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η προηγούμενη ήταν η Βραζιλία του 2002, με τον Ρονάλντο να σκοράρει οκτώ φορές και τον Ριβάλντο πέντε.
Αυτό τη διαφοροποιεί από άλλες ομάδες που στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στον μεγάλο τους σκόρερ. Στην Αργεντινή, πέρα από τον Λιονέλ Μέσι, μόνο ένας ακόμη επιθετικός έχει σκοράρει, ο Λαουτάρο Μαρτίνες. Το ίδιο ισχύει και για τη Νορβηγία, όπου πέρα από τον Έρλινγκ Χάλαντ έχει σκοράρει μόνο ο Αντόνιο Νούσα.
Η Αγγλία έχει κάπως πιο ισορροπημένη εικόνα, αφού ο Χάρι Κέιν, με έξι γκολ, έχει ουσιαστική βοήθεια από τον Τζουντ Μπέλιγχαμ, ο οποίος έχει τέσσερα.
Το περίεργο με τη Γαλλία είναι ότι όλα τα γκολ της έχουν έρθει από επιθετικούς. Δεν έχει σκοράρει αμυντικός, ούτε μέσος, ούτε καν ο Μάικλ Ολίσε, ο πιο δημιουργικός της παίκτης και βασικός τροφοδότης των συμπαικτών του. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Τι απέγινε το Μαρόκο που είχε εντυπωσιάσει;
Το Μαρόκο μπήκε στο παιχνίδι χωρίς τον Ισμαέλ Σαϊμπαρί, τον πιο βασικό του κίνδυνο στην επίθεση, λόγω προβλήματος στον οπίσθιο μηριαίο. Χωρίς εκείνον, ο Μοχάμεντ Ουαχμπί επέλεξε ένα εναλλακτικό πλάνο: σύστημα χωρίς καθαρό φορ. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το πλάνο δεν δημιούργησε σχεδόν καμία απειλή.
Η κατάσταση για τον προπονητή του Μαρόκου ήταν ήδη δύσκολη, αφού έλειπαν και οι δύο βασικοί αριστεροί στόπερ του, αλλά και ο αριστερός εξτρέμ. Παρ’ όλα αυτά, για μια ομάδα που είχε υπάρξει από τις πιο ευχάριστες του τουρνουά, η εικόνα της ήταν πολύ συντηρητική και χωρίς ενέργεια.
Ο Ουαχμπί επέλεξε να κρατήσει την ομάδα του χαμηλά στο γήπεδο, με στόχο να αντέξει την πίεση της Γαλλίας. Το πρόβλημα ήταν ότι, όταν το Μαρόκο κέρδιζε την μπάλα, δεν έβγαινε μπροστά με την ταχύτητα και την ένταση που είχε δείξει σε προηγούμενα παιχνίδια.
Χωρίς κλασικό σημείο αναφοράς στην επίθεση, οι Μαροκινοί περίμεναν από τον Μπραχίμ Ντίαθ, τον Σεμσντίν Ταλί και τον Μπιλάλ Ελ Κανούς να ξεκινήσουν χαμηλά και να χτυπήσουν μαζί στον χώρο. Αυτό, όμως, δεν λειτούργησε ποτέ.
Το Μαρόκο έμοιαζε μακριά από την ομάδα που είχε εντυπωσιάσει στην αρχή της διοργάνωσης, τότε που κυκλοφορούσε την μπάλα με αυτοπεποίθηση ακόμη και απέναντι στη Βραζιλία.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
