Το ποδόσφαιρο λατρεύει να δημιουργεί αντιπάλους. Πράσινους, κόκκινους, κίτρινους, ασπρόμαυρους. Για 90 λεπτά όλα μοιάζουν να χωρίζονται σε δύο στρατόπεδα και, ειδικά στην Ελλάδα, έχουμε μάθει πολλές φορές να αντιμετωπίζουμε αυτή την αντιπαλότητα σαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι.
Και μετά έρχεται μια εικόνα που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Η φωτογραφία που έκανε τον γύρο του διαδικτύου
Ο Αζεντίν Ουναΐ, αμέσως μετά το τέλος του αγώνα του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΟΚ, έφυγε για το νοσοκομείο προκειμένου να βρεθεί στο πλευρό του Αγιούμπ Ελ Κααμπί. Δεν πρόλαβε καν να αλλάξει. Πήγε φορώντας ακόμη τα ρούχα του Παναθηναϊκού.
Ένας ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού δίπλα σε έναν ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού. Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα και όχι επειδή αποτελεί κάποια ηρωική πράξη. Αλλά επειδή μέσα στην απλότητά της θυμίζει κάτι που συχνά χάνουμε. Η αντιπαλότητα δεν χρειάζεται να σημαίνει εχθρότητα.
Μπορείς να θέλεις να κερδίσεις τον αντίπαλό σου, να πανηγυρίσεις όταν του βάζεις γκολ, να πονέσεις όταν χάνεις από εκείνον και να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο ντέρμπι. Αυτή είναι η ομορφιά του αθλητισμού. Όταν όμως τελειώσει ο αγώνας, απέναντί σου βρίσκεται ένας άνθρωπος.
H ποδοσφαιρική κουλτούρα
Δεν είναι να εξαφανίσουμε τα χρώματα ή να προσποιηθούμε ότι οι μεγάλες αντιπαλότητες δεν έχουν σημασία. Χωρίς αυτές, άλλωστε, το ποδόσφαιρικό συναίσθημα θα ήταν πολύ φτωχότερο. Πολιτισμός είναι να γνωρίζεις πού σταματάει η αντιπαλότητα.
Η εικόνα του Ουναΐ με τα πράσινα στο νοσοκομείο για τον Ελ Κααμπί έχει γι' αυτό μεγαλύτερη αξία από όσο φαίνεται αρχικά. Ειδικά σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο όπου έχουμε συνηθίσει να συζητάμε για τοξικότητα, βρισιές, επεισόδια και ακραίες συμπεριφορές.
Γιατί μπορείς να αγαπάς παθολογικά την ομάδα σου χωρίς να μισείς την ομάδα του άλλου. Aυτό να είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να μας διδάξει το ποδόσφαιρο.
Aντίπαλοι για 90 λεπτά. Άνθρωποι για όλα τα υπόλοιπα.
