Τρεις συνεχόμενες νίκες σε EuroVolley δεν είναι "καλή παρουσία". Ούτε η νίκη επί της Σλοβενίας μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται σαν εκείνο το ένα μεγάλο βράδυ που συμβαίνει σε μια Εθνική κάθε λίγα χρόνια. Η Ελλάδα κέρδισε μετά τη Σλοβενία και τη Σουηδία και τη Σλοβακία, τερμάτισε τρίτη στον όμιλό της και την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, στις 17:00 ώρα Ελλάδας, θα παίξει στο Palavela του Τορίνο με τη Φινλανδία για μια θέση στις οκτώ καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.
Το σημαντικότερο είναι ότι πλέον δεν χρειάζεται να ψάξουμε κάποιο ωραίο αφήγημα για να δικαιολογήσουμε την πορεία της. Η ομάδα του Κώστα Χριστοφιδέλη έχει αρχίσει να παίζει βόλεϊ που αντέχει στην επανάληψη. Δεν εξαρτάται από μια καλή βραδιά ενός ακραίου, δεν περιμένει τον αντίπαλο να κάνει 15 λάθη στο σερβίς και δεν χρειάζεται κάθε φορά να πετύχει κάποιο τακτικό θαύμα. Έχει βρει κατανομή, έχει βρει κέντρο και, κυρίως, έχει αρχίσει να ξέρει με ποιον τρόπο θέλει να κερδίσει τον κάθε πόντο.
Αυτό είναι αρκετά πιο σημαντικό από το ότι έχει τρεις νίκες στη σειρά.
Η Σλοβενία δεν ήταν η νίκη, ήταν το σημείο που άλλαξε το τουρνουά
Η διοργάνωση άρχισε με δύο ήττες, 3-1 από την Τσεχία και 3-0 από την Ιταλία. Το εύκολο θα ήταν να πει κανείς ότι η Ελλάδα βρισκόταν ήδη με την πλάτη στον τοίχο. Το πιο σωστό είναι ότι στα δύο πρώτα ματς είχε φανεί πως μπορούσε να παίξει στο επίπεδο της διοργάνωσης, αλλά δεν είχε ακόμη βρει τη διάρκεια που χρειάζεται για να τελειώσει σετ.
Απέναντι στη Σλοβενία αυτό άλλαξε.
Το 3-1 απέναντι στους χάλκινους της προηγούμενης διοργάνωσης ήταν μεγάλη νίκη, αλλά το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στο όνομα του αντιπάλου. Η Ελλάδα έδειξε ότι μπορούσε να κρατήσει το side-out της όταν η πίεση ανέβαινε, να μη διαλυθεί όταν έχασε το δεύτερο σετ και να παίξει τα κρίσιμα σημεία του τρίτου και του τέταρτου με καθαρό μυαλό. Το 25-23 στο τρίτο σετ ήταν ίσως σημαντικότερο από οποιοδήποτε εύκολο 25-15: εκεί βλέπεις ποια ομάδα έχει λύσεις όταν σταματήσει να παίζει "ελεύθερα".
Και μετά ήρθε ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι.
Να παίξεις ξανά την επόμενη ημέρα χωρίς να πιστέψεις ότι το τουρνουά τελείωσε επειδή κέρδισες τη Σλοβενία.
Η Ελλάδα νίκησε 3-1 τη Σουηδία, παρότι έχασε καθαρά το τρίτο σετ, και αντί να αφήσει το παιχνίδι να γυρίσει συναισθηματικά, το έκλεισε στο τέταρτο με 25-20. Αυτές οι νίκες δεν έχουν το ίδιο glamour με ένα αποτέλεσμα απέναντι στη Σλοβενία, αλλά για μια ομάδα που θέλει να παίξει νοκ άουτ βόλεϊ έχουν ίσως μεγαλύτερη αξία.
Γιατί στο EuroVolley δεν σε βάζουν στην οκτάδα επειδή έκανες μια μεγάλη έκπληξη.
Πρέπει να ξαναπαίξεις καλά.
Ο Γαλιώτος έχει καταφέρει το πιο δύσκολο πράγμα για έναν πασαδόρο
Όταν μια Εθνική αρχίζει να λειτουργεί καλύτερα, συνήθως όλοι κοιτάζουν πρώτα τους παίκτες που τελειώνουν τις μπάλες. Στο βόλεϊ, όμως, η πραγματική ερώτηση είναι πάντα τι επιλογές έχει καταφέρει να δημιουργήσει ο πασαδόρος πριν φτάσουμε στο τελείωμα.
Και εδώ ο Μάρκος Γαλιώτος έχει τεράστια σημασία.
Η Ελλάδα δεν θέλει να φτάσει σε μια κατάσταση όπου κάθε κακή υποδοχή σημαίνει ψηλή μπάλα στον Μούχλια ή στον Ράπτη και "βγάλτε άκρη". Όλες οι ομάδες μπορούν να παίξουν έτσι όταν χαλάσει η πρώτη μπάλα. Οι καλές ομάδες ξεχωρίζουν επειδή, όταν η υποδοχή είναι μέσα στο τρίμετρο, ο πασαδόρος κρατά πραγματικά τρεις ζώνες επίθεσης ενεργές.
Εκεί μπαίνουν ο Λάμπρος Πιτακούδης και ο Θοδωρής Βουλκίδης.
Απέναντι στη Σλοβακία, ο Πιτακούδης τελείωσε με 17 πόντους, 13/18 επιθέσεις, τρία μπλοκ και έναν άσο, ενώ ο Άγγελος Μάρκου είχε 21 πόντους με 20 επιθέσεις και ποσοστό 69%. Όταν ο κεντρικός σου τελειώνει στο 72%, ο αντίπαλος middle blocker δεν έχει την πολυτέλεια να φύγει νωρίς προς τα άκρα. Πρέπει να σεβαστεί την πρώτη μπάλα. Και μόλις τον κρατήσεις μισό βήμα περισσότερο στο κέντρο, έχεις ήδη κάνει τη ζωή του ακραίου σου ευκολότερη.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του "πλουραλισμού".Δεν είναι απλώς να σκοράρουν πολλοί παίκτες.
Είναι να μην ξέρει το αντίπαλο μπλοκ πού πρέπει να κλείσει πριν φύγει η μπάλα από τα χέρια του πασαδόρου.
Η Ελλάδα άρχισε να χρησιμοποιεί το κέντρο σαν όπλο και όχι σαν κάτι διακοσμητικό
Οι καλές βραδιές των Πιτακούδη και Βουλκίδη δεν έχουν αξία μόνο επειδή προσθέτουν πόντους στο φύλλο στατιστικής.
Αλλάζουν όλη τη γεωμετρία της επίθεσης.
Αν ο αντίπαλος δεν φοβάται το πρώτο tempo, μπορεί να στήσει πιο γρήγορα διπλό μπλοκ στην περιφέρεια. Αν όμως ο Γαλιώτος έχει την αυτοπεποίθηση να παίξει γρήγορα στον πρώτο χρόνο ακόμη και σε κρίσιμη περιστροφή, ο απέναντι κεντρικός αναγκάζεται να περιμένει.
Μισό δευτερόλεπτο στο βόλεϊ είναι αιωνιότητα.
Ο Δημήτρης Μούχλιας χρειάζεται λιγότερο καλά στημένο διπλό μπλοκ απέναντί του. Ο Αλέξανδρος Ράπτης χρειάζεται μεγαλύτερο κενό στο διπλό μπλοκ. Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης χρειάζεται να μη βρίσκει δύο ζευγάρια χέρια ακριβώς μπροστά του κάθε φορά που πηδά.
Όλα ξεκινούν από την απειλή του κέντρου.
Και γι' αυτό ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα την Κυριακή θα είναι η ελληνική υποδοχή. Αν η μπάλα μένει αρκετά κοντά στον Γαλιώτο ώστε να διατηρείται το πρώτο tempo, η Φινλανδία θα πρέπει να μπλοκάρει ολόκληρο το φιλέ. Αν το ελληνικό side-out αναγκαστεί συνεχώς να ξεκινά από τα τέσσερα και πέντε μέτρα, τότε το παιχνίδι γίνεται πολύ πιο απλό για τους Φινλανδούς.
Η Φινλανδία δεν είναι το "καλό ζευγάρι" που ίσως νομίζουμε
Το ότι η Ελλάδα απέφυγε ονόματα όπως η Ιταλία ή η Πολωνία δεν σημαίνει ότι της έτυχε κάποιος αντίπαλος που βρίσκεται τυχαία στους "16".
Η Φινλανδία έκανε τρεις νίκες στον όμιλό της: 3-0 τη Δανία, 3-2 το Βέλγιο και 3-0 τη Σερβία. Μάλιστα απέναντι στους Σέρβους έπαιξε μπροστά σε 10.929 θεατές στο Τάμπερε και τους κέρδισε σε 84 λεπτά, με 25-19, 25-21 και 25-23. Στην τελευταία αγωνιστική έχασε 3-2 από την Εσθονία και έτσι δεν πήρε την πρώτη θέση του ομίλου.
Η νίκη επί της Σερβίας είναι ιδιαίτερα χρήσιμη αν θέλεις να καταλάβεις τι ομάδα είναι.
Ο Γιόνας Γιόκελα μπορεί να πάρει μεγάλο όγκο επιθέσεων στη διαγώνιο και να τελειώσει δύσκολες μπάλες όταν το σύστημα χαλάσει. Στο πρώτο σετ εκείνου του αγώνα είχε οκτώ τελειωμένες επιθέσεις σε εννέα προσπάθειες. Οι Λούκα και Νόα Μάρτιλα δίνουν ταχύτητα στις άκρες, ενώ ο Φέντορ Ιβάνοφ έχει δείξει ότι μπορεί να μοιράσει το παιχνίδι χωρίς να μετατρέψει τον Γιόκελα σε μοναδική λύση.
Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί απλώς να αποφασίσει "σταματάμε τον Γιόκελα και τελείωσε". Θα πρέπει να κερδίσει το παιχνίδι πριν οργανωθεί η φινλανδική επίθεση.
Δηλαδή από το σερβίς.
Το ελληνικό σερβίς πρέπει να αποφασίσει ποιος θα επιτεθεί
Εδώ πιθανότατα βρίσκεται το κλειδί του αγώνα.
Το καλό σερβίς στο σύγχρονο βόλεϊ δεν είναι απαραίτητα αυτό που κάνει άσο. Το πραγματικά καλό σερβίς είναι εκείνο που περιορίζει τις επιλογές του αντίπαλου πασαδόρου.
Αν η Ελλάδα μπορέσει να βγάλει την υποδοχή των Φινλανδών από τη ζώνη του Ιβάνοφ, τότε αλλάζουν όλα. Το πρώτο tempo μειώνεται, οι μπάλες προς τα άκρα γίνονται πιο προβλέψιμες και ο Γιόκελα αναγκάζεται να πάρει περισσότερες επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένο μπλοκ.
Εκεί το ελληνικό μπλοκ - άμυνα μπορεί να δουλέψει.
Όχι απαραίτητα με kill blocks. Αρκεί τα χέρια του μπλοκ να κατευθύνουν την επίθεση προς τις ζώνες που περιμένει η άμυνα, ώστε η πρώτη άμυνα να μετατραπεί σε transition. Σε νοκ άουτ παιχνίδια τέτοιου επιπέδου, δυο-τρεις τέτοιες φάσεις μέσα σε ένα σετ είναι συχνά η διαφορά ανάμεσα στο 20-20 και στο 23-20.
Η Φινλανδία από την πλευρά της θα προσπαθήσει να κάνει ακριβώς το ίδιο στην ελληνική υποδοχή.
Γι' αυτό και η παρουσία του Πρωτοψάλτη έχει αξία ακόμη και σε βραδιές όπου δεν θα τελειώσει 20 επιθέσεις. Η ισορροπία που δίνει στην πρώτη μπάλα μπορεί να είναι σημαντικότερη από τον τελικό αριθμό των πόντων του.
Αυτά φυσικά δεν γράφονται πάντα στο headline.
Συνήθως εκεί καταλήγουν τα παιχνίδια.
Το άλλο μεγάλο τεστ είναι η high ball
Κάθε ομάδα φαίνεται καλή όταν έχει τέλεια υποδοχή.
Το επίπεδο φαίνεται όταν δεν την έχει.
Η Ελλάδα θα χρειαστεί κάποια στιγμή να παίξει εκτός συστήματος. Θα υπάρξουν κακές πρώτες μπάλες, φάσεις όπου ο Γαλιώτος θα τρέχει εκτός τριμέτρου και καταστάσεις στις οποίες ο αντίπαλος θα ξέρει ότι η επίθεση πηγαίνει σχεδόν υποχρεωτικά στα άκρα.
Εκεί χρειάζεσαι ακραίους που να μην προσπαθούν κάθε φορά να περάσουν μέσα από τριπλό μπλοκ επειδή "πρέπει να σκοράρουμε".
Μπορεί να χρειαστεί block-out. Μπορεί να χρειαστεί ψηλό χτύπημα στα χέρια. Μπορεί να χρειαστεί roll shot σε κενό χώρο και άλλη μία ευκαιρία στην άμυνα.
Το νοκ άουτ βόλεϊ δεν κερδίζεται πάντα από αυτόν που επιτίθεται πιο δυνατά. Πολλές φορές κερδίζεται από εκείνον που ξέρει ποια μπάλα δεν πρέπει να προσπαθήσει να τελειώσει.
Η ελληνική ομάδα στις τρεις νίκες της έδειξε μεγαλύτερη υπομονή σε αυτό το κομμάτι. Απέναντι στη Φινλανδία θα χρειαστεί ακόμη περισσότερη.
Και όχι, η Ελλάδα δεν "δεν έχει τίποτα να χάσει"
Αυτό είναι ίσως το πιο τεμπέλικο πράγμα που μπορούμε να πούμε πριν από το παιχνίδι.
Φυσικά και έχει να χάσει.
Έχει μπροστά της μια πραγματική ευκαιρία να μπει στις οκτώ καλύτερες ομάδες του EuroVolley για πρώτη φορά από το 2009, όταν είχε τερματίσει όγδοη. Η κορυφαία θέση της ιστορίας της παραμένει το χάλκινο μετάλλιο του 1987.
Δεν χρειάζεται ούτε να φοβηθεί αυτή την ευκαιρία ούτε να κάνει πως δεν υπάρχει.
Το "παίζουμε χωρίς άγχος" είναι ωραίο για ομάδες που δεν περιμένουν τίποτα από τον εαυτό τους. Η συγκεκριμένη Εθνική έχει ήδη δείξει αρκετά ώστε να περιμένει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έγινε ξαφνικά φαβορί για μετάλλιο.
Σημαίνει ότι δικαιούται να μπει απέναντι στη Φινλανδία και να πιστεύει πως αν εκτελέσει καλά το παιχνίδι της, μπορεί να προκριθεί.
Μεγάλη διαφορά.
Και το ελληνικό βόλεϊ έχει ήδη ζήσει ένα τέτοιο καλοκαίρι
Το πλαίσιο γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον αν κοιτάξει κανείς τι συνέβη λίγες εβδομάδες νωρίτερα στην Εθνική Γυναικών.
Η Ελλάδα κέρδισε 3-0 τη Γαλλία στους "16" και μπήκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στα προημιτελικά του EuroVolley. Εκεί σταμάτησε πάνω στη Σερβία, η οποία επικράτησε 3-0, αλλά η ιστορική πρόκριση είχε ήδη επιτευχθεί.
Δεν χρειάζεται να ενώσουμε με το ζόρι τις δύο πορείες και να ανακαλύψουμε κάποια ξαφνική "αναγέννηση" του ελληνικού βόλεϊ.
Τα προβλήματα του αθλήματος στην Ελλάδα εξακολουθούν να υπάρχουν. Οι υποδομές δεν άλλαξαν μέσα σε έναν μήνα, ούτε ξαφνικά αποκτήσαμε το βάθος της Ιταλίας, της Πολωνίας ή της Σερβίας.
Αλλά όταν μέσα στο ίδιο καλοκαίρι οι γυναίκες φτάνουν για πρώτη φορά στην οκτάδα και οι άνδρες μπαίνουν σε νοκ άουτ έχοντας τρεις συνεχόμενες νίκες, κάτι αξίζει να το προσέξεις.
Υπάρχει αγωνιστικό υλικό. Υπάρχουν αθλητές που μπορούν να σταθούν στο επίπεδο.
Και κυρίως υπάρχουν Εθνικές που αρχίζουν να μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς να θεωρούν πως το καλό αποτέλεσμα απέναντι σε έναν δυνατό αντίπαλο είναι από μόνο του υπέρβαση.
Την Κυριακή δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη ότι η Ελλάδα ανήκει εδώ
Αυτό το κομμάτι έχει ήδη λυθεί.
Η νίκη επί της Σλοβενίας το έδειξε. Οι επόμενες δύο επιβεβαίωσαν ότι δεν ήταν τυχαία. Το 3-1 επί της Σλοβακίας, με τον Πιτακούδη να τελειώνει στο 72% και τον Μάρκου στο 69%, έδειξε μια ομάδα που μπορεί να παράγει επίθεση από διαφορετικές θέσεις και να μη ζει αποκλειστικά από τις high balls του διαγώνιου.
Τώρα το ζητούμενο είναι άλλο.
Να κρατήσει την υποδοχή της αρκετά καθαρή ώστε ο Γαλιώτος να χρησιμοποιήσει το κέντρο. Να πιέσει με το σερβίς ώστε η Φινλανδία να χάσει την ταχύτητα του δικού της side-out. Να βάλει το μπλοκ της πάνω στον Γιόκελα στις προβλέψιμες μπάλες και να μην πετάξει εύκολους break points από λάθη που δεν χρειάζονται.
Δεν ακούγεται τόσο ρομαντικό όσο το "παίζουμε με ελληνική ψυχή".
Είναι όμως βόλεϊ.
Και, ευτυχώς, η συγκεκριμένη Εθνική έχει αρχίσει να μας δίνει λόγους να μιλάμε γι' αυτήν ακριβώς έτσι.
Όχι επειδή προσπαθεί πολύ. Όχι επειδή έκανε μια έκπληξη.
Αλλά επειδή, αυτή τη στιγμή, παίζει πραγματικά καλό βόλεϊ.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
