Το Tottenham Hotspur Stadium άνοιξε το 2019 ως το γήπεδο μιας ομάδας που υποτίθεται ότι ετοιμαζόταν να μείνει μόνιμα ανάμεσα στους μεγάλους. Περισσότερες από 60.000 θέσεις, εγκαταστάσεις που θυμίζουν περισσότερο αμερικανικό sports franchise παρά παλιό αγγλικό γήπεδο και μια ολόκληρη οικονομική στρατηγική χτισμένη γύρω από την ιδέα ότι η Τότεναμ είχε πλέον το σπίτι που αντιστοιχούσε στις φιλοδοξίες της.
Επτά χρόνια αργότερα, το παράδοξο είναι αρκετά δύσκολο να αγνοηθεί. Το γήπεδο παραμένει εντυπωσιακό, αλλά η ίδια η ομάδα έχει σταματήσει εδώ και καιρό να συμπεριφέρεται σαν να διαθέτει πραγματικό πλεονέκτημα έδρας. Το τελευταίο 3-2 από την Άστον Βίλα άφησε την ομάδα του Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι χωρίς νίκη στις πρώτες πέντε αγωνιστικές, με δύο βαθμούς και το χειρότερο ξεκίνημά της στο πρωτάθλημα από το 2008. Όλα αυτά μετά από μια θερινή αναμόρφωση που ξεπέρασε τις 300 εκατ. λίρες.
Γιατί οι αντίπαλοι δεν φοβούνται πια την Τότεναμ
Το πρόβλημα όμως δεν ξεκίνησε τον Αύγουστο. Η Τότεναμ έχει μόλις τρεις νίκες στα τελευταία 25 εντός έδρας παιχνίδια της στην Premier League και 15 ήττες σε αυτό το διάστημα. Όταν ένα δείγμα φτάνει σε τέτοιο μέγεθος, καλό είναι να σταματήσουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες της εβδομάδας και να κοιτάξουμε τη δομή.
Η έδρα δεν είναι οι εξέδρες, είναι ο τρόπος που επιβάλλεις το παιχνίδι
Συνηθίζουμε να μιλάμε για την έδρα σαν να είναι κάτι μεταφυσικό. Οι οπαδοί φωνάζουν, ο αντίπαλος φοβάται και κάπως έτσι προκύπτουν οι βαθμοί. Δεν δουλεύει ακριβώς έτσι. Έδρα αποκτάς όταν ο αντίπαλος ξέρει ότι θα περάσει μεγάλα διαστήματα παίζοντας με τους δικούς σου όρους: θα τον κρατήσεις χαμηλά, θα πάρεις τις δεύτερες μπάλες, θα τον αναγκάσεις να αμυνθεί περισσότερο απ' όσο θέλει και θα του αφαιρέσεις τις στιγμές στις οποίες μπορεί να πάρει ανάσα.
Η Τότεναμ έχει χάσει αυτή την αίσθηση. Αντί ο αντίπαλος να μπαίνει στο γήπεδο και να αναρωτιέται πώς θα επιβιώσει στο πρώτο εικοσάλεπτο, ξέρει ότι αν αντέξει την αρχική κατοχή και δεν ανοίξει το παιχνίδι χωρίς λόγο, κάποια στιγμή θα εμφανιστεί η ευκαιρία του. Αυτό συνέβη και απέναντι στην Άστον Βίλα. Η Τότεναμ είχε στιγμές πίεσης, αλλά η Βίλα περίμενε τα λάθη, τιμώρησε την κακή διαχείριση καταστάσεων και βρέθηκε μπροστά με 3-0 πριν τα δύο γκολ στο τέλος αλλάξουν απλώς την εικόνα του σκορ.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντε Τζέρμπι στάθηκε μετά το πρώτο γκολ ακριβώς στην αδυναμία της ομάδας να διαχειριστεί μία περίοδο όπου έπαιζε προσωρινά με δέκα λόγω τραυματισμού του Μίκι φαν ντε Φεν. Η σωστή αντίδραση εκεί δεν χρειάζεται κάποια φοβερή τακτική ανακάλυψη. Χρειάζεται να μικρύνεις το γήπεδο, να κρατήσεις συμπαγείς αποστάσεις και να περάσεις το ένα λεπτό χωρίς να προσπαθήσεις να συνεχίσεις σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Η Τότεναμ δεν το έκανε και δέχθηκε γκολ. Αυτές είναι λεπτομέρειες μόνο για όποιον δεν καταλαβαίνει πόσο συχνά οι λεπτομέρειες αποφασίζουν αγώνες.
Το ποδόσφαιρο του Ντε Τζέρμπι απαιτεί ηρεμία και το γήπεδο παράγει άγχος
Εδώ γίνεται το πράγμα πιο ενδιαφέρον. Ο Ντε Τζέρμπι είναι προπονητής που θέλει να προκαλέσει την πίεση του αντιπάλου αντί να την αποφύγει. Η πρώτη γραμμή του build-up κρατά την μπάλα, περιμένει τον αντίπαλο να ανέβει και προσπαθεί να χρησιμοποιήσει αυτή την κίνηση για να ανοίξει τον χώρο πίσω του. Όταν λειτουργεί, είναι από τα πιο καθαρά παραδείγματα του πώς η κατοχή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει χώρο και όχι απλώς για να καταγράψει ποσοστό κατοχής.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το παιχνίδι χρειάζεται ποδοσφαιριστές που θα κάνουν την ίδια πάσα και στο 0-0 και στο 0-1. Αν ο στόπερ σταματήσει να περιμένει τον αντίπαλο επειδή η εξέδρα αρχίζει να ανυπομονεί, αν ο χαφ πάψει να προσφέρεται χαμηλά επειδή φοβάται το λάθος ή αν η πρώτη πάσα αρχίσει ξαφνικά να πηγαίνει 40 μέτρα μπροστά για να "φύγει η μπάλα", τότε όλος ο μηχανισμός χαλάει.
Και κάπως έτσι η έδρα μπορεί να γίνει μέρος του προβλήματος. Η πρώτη λάθος πάσα φέρνει μουρμούρα, η δεύτερη κάνει τον επόμενο παίκτη λίγο πιο βιαστικό και ξαφνικά μια ομάδα που έχει προπονηθεί όλη την εβδομάδα να τραβάει τον αντίπαλο πάνω της αρχίζει να παίζει σαν να θέλει απλώς να ξεφορτωθεί την κατοχή. Δεν χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας για να το εξηγήσεις. Αρκεί να βλέπεις τις αποστάσεις.
Η κατοχή της Τότεναμ συχνά δεν μετατρέπεται σε έλεγχο
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μπέρδεμα γύρω από ομάδες που θέλουν να έχουν την μπάλα. Η κατοχή από μόνη της δεν σημαίνει ότι ελέγχεις τον αγώνα. Μπορεί να έχεις την μπάλα στο 65% και παρ' όλα αυτά ο αντίπαλος να είναι εκείνος που αποφασίζει πού θα παιχτεί το ματς, επειδή σε αφήνει να κυκλοφορείς σε περιοχές που δεν τον ενοχλούν και περιμένει τη στιγμή που η πάσα θα γίνει ριψοκίνδυνη.
Η Τότεναμ έχει αρκετές φορές ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Φτάνει μέχρι την πρώτη και τη δεύτερη γραμμή ανάπτυξης, αλλά δεν μετατρέπει αρκετές από αυτές τις κατοχές σε επιθέσεις όπου ο αντίπαλος πρέπει πραγματικά να γυρίσει προς την εστία του. Αν δεν μπεις με σωστό timing ανάμεσα στις γραμμές, αν δεν τραβήξεις τον αντίπαλο κεντρικό χαφ μακριά από τη θέση του και αν οι κινήσεις στην πλάτη γίνουν αφού έχει ήδη φύγει η πάσα, τότε απλώς μεταφέρεις την μπάλα από τη μία πλευρά στην άλλη.
Ο Ντε Τζέρμπι είχε ήδη παραδεχθεί πριν από τη Βίλα ότι η ομάδα του πρέπει να βελτιωθεί στην τελευταία ζώνη, τόσο στην τελική απόφαση όσο και στον αριθμό των εκτελέσεων. Είχε μάλιστα μιλήσει ανοιχτά για "mental block" μετά το 0-0 με την Έβερτον, όταν η Τότεναμ είχε συμπληρώσει τέσσερις αγωνιστικές χωρίς νίκη και χωρίς γκολ.
Το πραγματικό πρόβλημα αρχίζει όταν χαθεί η πρώτη μπάλα
Υπάρχει όμως και κάτι που συνδέει τη σημερινή Τότεναμ με προηγούμενες εκδοχές της ομάδας, παρότι οι προπονητές είχαν εντελώς διαφορετικές ιδέες. Για αρκετά χρόνια, όταν η Τότεναμ χάνει την κατοχή ψηλά, η προστασία πίσω από την μπάλα δεν είναι πάντα όσο καλή θα έπρεπε. Με απλά λόγια, το rest defence της δεν ελέγχει πάντοτε σωστά την πρώτη πάσα του αντιπάλου και αυτό σημαίνει ότι μια φαινομενικά καλή επίθεση μπορεί μέσα σε τρία δευτερόλεπτα να γίνει transition προς την άλλη εστία.
Ο Άγγελος Ποστέκογλου το δεχόταν σχεδόν ως μέρος του ρίσκου του παιχνιδιού του, με ψηλή γραμμή και τεράστιους χώρους πίσω της. Ο Τόμας Φρανκ προσπάθησε να περιορίσει περισσότερο το χάος. Ο Ντε Τζέρμπι θέλει κάτι άλλο: με την κατοχή να οργανώσει εξαρχής και τις θέσεις που θα έχουν οι παίκτες του όταν αυτή χαθεί. Η ιδέα είναι σωστή, αλλά για να δουλέψει πρέπει οι αποστάσεις να είναι ακριβείς και ο πρώτος παίκτης που βρίσκεται κοντά στην απώλεια να καθυστερήσει αμέσως την αντεπίθεση.
Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η Τότεναμ έχει συχνά το χειρότερο δυνατό σενάριο: πολλούς παίκτες μπροστά από την μπάλα χωρίς να έχει δημιουργήσει πραγματική ευκαιρία και λίγους πίσω της για να υπερασπιστούν το transition. Δεν υπάρχει γήπεδο στον κόσμο που να σε προστατεύει από αυτό.
Η πιο ανησυχητική λέξη είναι "οικείο"
Η ήττα από τη Βίλα ήταν η πρώτη νίκη των φιλοξενούμενων στο πρωτάθλημα, αλλά για την Τότεναμ έμοιαζε υπερβολικά γνώριμη. Ένα λάθος που αλλάζει το momentum, μια περίοδος όπου η ομάδα χάνει τον έλεγχο και μετά η προσπάθεια να σωθεί κάτι όταν το σκορ έχει ήδη ξεφύγει. Το Reuters το περιέγραψε ως επιστροφή των ίδιων σκοτεινών σύννεφων που υπήρχαν και την προηγούμενη σεζόν, παρά τα περισσότερα από 300 εκατ. λίρες που δαπανήθηκαν το καλοκαίρι.
Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από το όνομα του προπονητή. Όταν ένα πρόβλημα επιβιώνει διαφορετικών staff, διαφορετικών σχηματισμών και μεγάλων αλλαγών στο ρόστερ, τότε μάλλον δεν μιλάμε για έναν λάθος δεξιό μπακ ή για ένα κακό δίδυμο στόπερ. Μιλάμε για μια ομάδα που πρέπει να ξαναμάθει πώς διαχειρίζεται τα παιχνίδια όταν δεν εξελίσσονται όπως τα σχεδίασε.
Ο Ντε Τζέρμπι το έχει καταλάβει. Πριν από λίγες ημέρες μιλούσε για την ανάγκη οι παίκτες του να "ξεμπλοκάρουν" ψυχολογικά, ενώ μετά τη Βίλα στάθηκε στη συγκέντρωση, στην επικοινωνία και στη φυσική κατάσταση. Δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Όταν η ομάδα δεν είναι στην ιδανική φυσική κατάσταση, το pressing αργεί μισό δευτερόλεπτο, οι αποστάσεις μεγαλώνουν και ο παίκτης που θα έπρεπε να δώσει στήριγμα στην κατοχή φτάνει λίγο αργότερα. Το ποδόσφαιρο σε αυτό το επίπεδο είναι ακριβώς αυτές οι μισές στιγμές.
Τα 300 εκατομμύρια αγοράζουν ποιότητα, όχι αυτοματισμούς
Η μεγάλη ανανέωση του καλοκαιριού έφερε παίκτες όπως οι Σάντρο Τονάλι, Ματέους Φερνάντες, Σάβιο και Ομάρ Μαρμούς. Η Τότεναμ έχει πλέον περισσότερο ταλέντο και περισσότερες διαφορετικές λύσεις από ό,τι πριν μερικούς μήνες. Το πρόβλημα είναι ότι στο ποδόσφαιρο μπορείς να αγοράσεις παίκτες τον Ιούλιο, αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις τον Σεπτέμβριο τις 500 επαναλήψεις που χρειάζονται για να ξέρουν πού θα βρίσκονται χωρίς να κοιτάζουν.
Το build-up του Ντε Τζέρμπι είναι ιδιαίτερα απαιτητικό σε αυτό το κομμάτι. Ο παίκτης δεν αρκεί να ξέρει πού πρέπει να πάει όταν έχει την μπάλα. Πρέπει να ξέρει ποιον αντίπαλο μετακινεί με τη θέση του, ποια γραμμή πάσας ανοίγει για τον συμπαίκτη και τι γίνεται αν η μπάλα χαθεί αμέσως μετά. Οι αποστάσεις των πέντε και δέκα μέτρων είναι πιο σημαντικές από τις θέσεις που γράφει το τηλεοπτικό graphic πριν από τη σέντρα.
Γι' αυτό και η εξήγηση "έχουμε πολλούς νέους παίκτες" είναι πραγματική, αλλά δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Η Premier League δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα αν μια ομάδα βρίσκεται ακόμη στη φάση της εκμάθησης.
Η έδρα γίνεται πραγματικό πλεονέκτημα όταν ο αντίπαλος αρχίζει να αλλάζει το δικό του παιχνίδι
Αυτό είναι τελικά το σημείο στο οποίο πρέπει να φτάσει ξανά η Τότεναμ. Δεν αρκεί να κερδίσει δύο εντός έδρας παιχνίδια και να μιλήσει για αλλαγή ψυχολογίας. Το Tottenham Hotspur Stadium θα γίνει ξανά πραγματική έδρα όταν οι αντίπαλοι αρχίσουν να αλλάζουν τον τρόπο τους επειδή φοβούνται τι μπορεί να τους συμβεί εκεί.
Όταν ο αντίπαλος μπακ διστάζει να ανέβει επειδή υπάρχει απειλή στην πλάτη του, όταν ο αντίπαλος χαφ δεν πιέζει όσο ψηλά θα ήθελε επειδή φοβάται την πάσα που θα τον βγάλει από τη φάση και όταν μια ομάδα που συνήθως χτίζει από πίσω αρχίζει να παίζει πιο άμεσα για να αποφύγει το pressing, τότε έχεις επιβάλει την έδρα σου πριν καν εμφανιστεί το σκορ.
Αυτή τη στιγμή συμβαίνει πολύ συχνά το αντίθετο. Οι φιλοξενούμενοι βλέπουν μια ομάδα που έχει ποιότητα, αλλά βλέπουν επίσης μια ομάδα που μπορεί να χάσει τη δομή της αν το παιχνίδι μείνει στο 0-0 για πολλή ώρα ή αν δεχθεί πρώτη γκολ. Ξέρουν ότι η εξέδρα θα αρχίσει να θυμάται προηγούμενες ήττες και ότι η κατοχή μπορεί να γίνει βάρος αντί για όπλο.
Ο Ντε Τζέρμπι έχει αρκετά προβλήματα να λύσει, αλλά αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο. Πριν η Τότεναμ αρχίσει ξανά να μιλά για Champions League, τίτλους ή το αν διαθέτει το ρόστερ για να επιστρέψει στην ελίτ, πρέπει να λύσει κάτι πολύ πιο βασικό.
Πρέπει να κάνει ένα από τα καλύτερα γήπεδα της Ευρώπης να μοιάζει ξανά με έδρα ποδοσφαιρικής ομάδας και όχι με ένα εξαιρετικό μέρος για να περνούν καλά οι φιλοξενούμενοι.
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.
