Υπάρχει μια ιστορία για τον Σκότι Πίπεν που εξηγεί τον παίκτη πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε dunk πάνω στον Πάτρικ Γιούινγκ. Πριν από μερικά χρόνια, η κόρη του Τζαντ Μπίχλερ, παλιού συμπαίκτη του στους Σικάγο Μπουλς, τον πέτυχε τυχαία στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες και έστειλε μήνυμα στον πατέρα της. Ο Μπίχλερ την πήρε αμέσως τηλέφωνο και της είπε να γυρίσει πίσω, να συστηθεί και να ευχαριστήσει τον Πίπεν για όσα είχε κάνει για εκείνον.
Δεν είναι ακριβώς η ιστορία που περιμένεις να ακούσεις για έναν έξι φορές πρωταθλητή του NBA. Είναι όμως χρήσιμη, επειδή οι συμπαίκτες του μιλούν για εκείνον με έναν τρόπο που σπάνια εμφανίζεται όταν θυμόμαστε τη δυναστεία των Μπουλς. Ο Στιβ Κερ έχει πει ότι ήταν αγαπητός σε όλους, ενώ ο Μπιλ Γουένινγκτον τον χαρακτήρισε τον αγαπημένο του συμπαίκτη από εκείνη την ομάδα.
Και αυτό δεν είναι απλώς κάτι ανθρώπινο. Είναι μπασκετικό στοιχείο.
Ο Μάικλ Τζόρνταν πίεζε τους πάντες μέχρι τα όριά τους. Ο Πίπεν ήταν συχνά ο άνθρωπος που κρατούσε την ομάδα λειτουργική όταν αυτή η πίεση γινόταν υπερβολική. Ο ένας ανέβαζε την απαίτηση, ο άλλος βοηθούσε τους υπόλοιπους να επιβιώσουν μέσα σε αυτή. Οι μεγάλες ομάδες χρειάζονται και τα δύο.
Το "Robin του Τζόρνταν" ήταν πάντα ένας τεμπέλικος τρόπος να μιλάμε για τον Πίπεν
Η γνωστή περιγραφή λέει ότι ο Τζόρνταν ήταν ο Batman και ο Πίπεν ο Robin. Ωραία ιστορία για ντοκιμαντέρ, αρκετά φτωχή αν προσπαθείς πραγματικά να εξηγήσεις μπάσκετ.
Ο Πίπεν δεν ήταν απλώς ο δεύτερος καλύτερος παίκτης των Μπουλς. Ήταν ο παίκτης που επέτρεπε στην ομάδα να αλλάζει μορφή χωρίς να χρειάζεται αλλαγή προσώπων. Στα 2,03 μ. μπορούσε να κατεβάσει την μπάλα, να ξεκινήσει το transition, να δημιουργήσει από την κορυφή, να παίξει με πλάτη απέναντι σε μικρότερο αντίπαλο και στην αμέσως επόμενη κατοχή να αναλάβει τον καλύτερο περιφερειακό της άλλης ομάδας. Το ίδιο το NBA τον περιγράφει ως παίκτη που μπορούσε να οργανώσει σαν πόιντ γκαρντ, να πάρει ριμπάουντ σαν πάουερ φόργουορντ και να σκοράρει σαν σούτινγκ γκαρντ.
Διαβάστε Επίσης
Σήμερα θα λέγαμε ότι ήταν positionless και θα βγάζαμε δεκαπέντε clips για το versatility του. Τότε κάθε τρεις μέρες τον έβλεπες στην τηλεόραση.
Κι όποιος έχει βρεθεί κάποτε μέσα σε πεντάδα ξέρει πόσο σημαντικός είναι αυτός ο παίκτης. Εκείνος που δεν σου χαλάει ποτέ το spacing, που μπορεί να φέρει την μπάλα αν πιεστεί ο πόιντ γκαρντ, που θα κάνει το έξτρα πάσα χωρίς να θεωρεί ότι "έχασε" κατοχή και που στην άμυνα διορθώνει το λάθος του διπλανού πριν καν φανεί ότι έγινε.
Αυτοί οι παίκτες κάνουν τους προπονητές να κοιμούνται λίγο καλύτερα.
Στην άμυνα ο Πίπεν δεν μάρκαρε απλώς τον καλύτερο παίκτη. Άλλαζε το πού μπορούσε να παιχτεί το ματς
Ο Πίπεν μπήκε οκτώ φορές στην All-Defensive First Team, συνεχόμενα από το 1992 μέχρι το 1999, και συνολικά δέκα φορές σε All-Defensive ομάδα. Δεν χρειάζονται πολλές ακόμη αποδείξεις για να καταλάβεις ότι μιλάμε για έναν από τους σημαντικότερους περιφερειακούς αμυντικούς που έχει βγάλει το NBA.
Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο ότι μπορούσε να μαρκάρει πολλές θέσεις. Είναι πώς το έκανε.
Ο Πίπεν είχε μήκος, πόδια και δύναμη, αλλά κυρίως καταλάβαινε γωνίες. Δεν κυνηγούσε απλώς τον χειριστή. Του έκλεινε τη μία πλευρά, τον έστελνε εκεί όπου υπήρχε βοήθεια και χρησιμοποιούσε τα χέρια του για να μικρύνει τους διαδρόμους πάσας που για τους περισσότερους αμυντικούς παρέμεναν ανοιχτά. Αν έχεις παίξει άμυνα και έχεις προσπαθήσει να κρατήσεις έναν καλό χειριστή μπροστά σου χωρίς να ανοίξεις τελείως τη ρακέτα, ξέρεις ότι αυτό είναι πολύ δυσκολότερο από όσο φαίνεται στην τηλεόραση.
Στους τελικούς του 1991 με τους Λος Άντζελες Λέικερς, η μετακίνησή του πάνω στον Μάτζικ Τζόνσον έγινε ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα της αξίας του. Δεν χρειαζόταν να "σταματήσει" τον Μάτζικ - τέτοιοι παίκτες δεν σταματιούνται. Έπρεπε να του αλλάξει τα σημεία εκκίνησης, να του κάνει κάθε ντρίμπλα λίγο πιο δύσκολη και να βγάλει χρόνο από την κατοχή πριν οι Λέικερς μπουν εκεί που ήθελαν. Το NBA έχει καταγράψει εκείνη την άμυνα ως ένα από τα κομβικά στοιχεία της σειράς.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην καλή άμυνα και στη μεγάλη άμυνα. Δεν κλέβεις απαραίτητα την μπάλα. Κλέβεις δύο δευτερόλεπτα από την επίθεση.
Ο Φιλ Τζάκσον μπορούσε να του δώσει σχεδόν οποιοδήποτε πρόβλημα
Ο Πίπεν ήταν αμυντικά αυτό που σήμερα θα αποκαλούσαμε λύση πολλαπλών σχημάτων. Αν ο αντίπαλος είχε μεγάλο δημιουργό, μπορούσε να πάει πάνω του. Αν είχε γκαρντ που έβαζε την επίθεση σε τάξη, μπορούσε να τον πιέσει ψηλά. Αν γινόταν αλλαγή και βρισκόταν απέναντι σε μεγαλύτερο φόργουορντ, είχε αρκετή δύναμη ώστε να μη χρειαστεί αμέσως δεύτερος αμυντικός.
Αυτό είχε τεράστια επίδραση και στον Τζόρνταν. Όταν κάποιος άλλος μπορεί να αναλάβει τον δυσκολότερο περιφερειακό αντίπαλο για μεγάλα διαστήματα, ο καλύτερος επιθετικός σου παίκτης κρατά περισσότερη ενέργεια για την άλλη πλευρά του παρκέ. Δεν σημαίνει ότι ο Τζόρνταν δεν ήταν σπουδαίος αμυντικός - ήταν. Σημαίνει ότι ο Πίπεν έδινε στους Μπουλς την πολυτέλεια να επιλέγουν πότε χρειαζόταν να είναι.
Αυτά δεν εμφανίζονται στους 16,1 πόντους καριέρας.
Αλλά έτσι κερδίζονται οι σειρές.
Η σεζόν χωρίς τον Τζόρνταν τελείωσε μια συζήτηση που δεν έπρεπε να υπάρχει εξαρχής
Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Πίπεν έγινε σπουδαίος επειδή έπαιζε δίπλα στον Τζόρνταν, υπάρχει η σεζόν 1993-94.
Ο Τζόρνταν είχε αποσυρθεί μετά το πρώτο three-peat και οι Μπουλς έχασαν, θεωρητικά, τον άνθρωπο γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν όλο το οικοδόμημα. Αν η απλοϊκή εκδοχή της ιστορίας ήταν σωστή, η ομάδα έπρεπε να καταρρεύσει.
Έκανε 55 νίκες.
Δύο λιγότερες από την προηγούμενη σεζόν.
Ο Πίπεν είχε 22 πόντους, 8,7 ριμπάουντ, 5,6 ασίστ και 2,9 κλεψίματα ανά αγώνα, πήρε το MVP του All-Star Game, μπήκε στην All-NBA First Team και στην All-Defensive First Team και τερμάτισε τρίτος στην ψηφοφορία για το MVP. Οι Μπουλς έφτασαν μέχρι το Game 7 των ημιτελικών της Ανατολής απέναντι στους Νιου Γιορκ Νικς.
Το σημαντικότερο είναι ότι δεν προσπάθησε να παίξει σαν τον Τζόρνταν. Δεν άρχισε ξαφνικά να παίρνει όλες τις κατοχές στο isolation ούτε θεώρησε ότι έπρεπε να αντικαταστήσει τα σουτ που είχαν χαθεί ένα προς ένα. Ο ίδιος είχε εξηγήσει ότι απλώς απέκτησε περισσότερες ευκαιρίες να δημιουργήσει και να πάρει αποφάσεις.
Αυτό λέγεται κατανόηση του παιχνιδιού.
Η τριγωνική επίθεση του ταίριαζε επειδή δεν χρειαζόταν να είναι το κέντρο κάθε κατοχής
Η τριγωνική επίθεση του Φιλ Τζάκσον και του Τεξ Γουίντερ απαιτούσε παίκτες που μπορούσαν να διαβάσουν αντί να εκτελούν απλώς μια σειρά από προκαθορισμένες κινήσεις. Το πού θα πήγαινε η μπάλα εξαρτιόταν από τη θέση της άμυνας, το entry pass, το cut μετά την πάσα και τις αντιδράσεις στην αδύνατη πλευρά.
Ο Πίπεν ήταν φτιαγμένος για τέτοιο μπάσκετ. Μπορούσε να σταθεί στην κορυφή ως δημιουργός, να παίξει από το elbow, να κόψει από την αδύνατη πλευρά ή να πάρει την μπάλα στο post απέναντι σε μικρότερο παίκτη. Και επειδή δεν ήταν ball-dominant, δεν σκότωνε ποτέ τη ροή της επίθεσης μόνο και μόνο για να "πάρει τις κατοχές του".
Αυτό είναι κάτι που καταλαβαίνεις καλύτερα όταν έχεις παίξει. Υπάρχουν παίκτες που όταν ακουμπούν την μπάλα η επίθεση συνεχίζει να αναπνέει, και άλλοι που μόλις την πάρουν οι υπόλοιποι τέσσερις αρχίζουν να κοιτάζουν.
Ο Πίπεν ανήκε ξεκάθαρα στην πρώτη κατηγορία.
Το 1994-95 έδωσε ίσως το πιο Πίπεν στατιστικό όλων
Την επόμενη σεζόν, μέχρι την επιστροφή του Τζόρνταν, ο Πίπεν ηγήθηκε των Μπουλς σε πόντους, ριμπάουντ, ασίστ, κλεψίματα και κοψίματα. Ήταν ο πρώτος παίκτης που οδηγούσε την ομάδα του και στις πέντε κατηγορίες μετά τον Ντέιβ Κάουενς τη σεζόν 1977-78.
Αυτό είναι το στατιστικό που θα κρατούσα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο για να εξηγήσω τον Πίπεν.
Όχι επειδή ήταν πρώτος σε κάτι.
Επειδή ήταν πρώτος σχεδόν σε όλα όσα συμβαίνουν σε ένα γήπεδο.
Δεν ήταν ο καλύτερος σκόρερ στην ιστορία, ούτε ο καλύτερος πασέρ, ούτε ο καλύτερος ριμπάουντερ. Ήταν όμως τόσο καλός σε τόσα διαφορετικά πράγματα ώστε μπορούσε να αλλάξει αυτό που χρειαζόταν μια ομάδα από κατοχή σε κατοχή.
Και αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο.
Το ματς με την Ιντιάνα είναι το είδος παιχνιδιού που αγαπάς περισσότερο όταν έχεις παίξει μπάσκετ
Στο Game 1 των τελικών της Ανατολής του 1998 απέναντι στους Ιντιάνα Πέισερς, ο Πίπεν έβαλε μόλις τέσσερις πόντους με 1/9 σουτ.
Αν διάβαζες μόνο τα στατιστικά, θα έλεγες ότι έκανε κακό παιχνίδι.
Οι Μπουλς κέρδισαν 85-79 και ο Πίπεν ήταν ένας από τους βασικούς λόγους. Πίεσε τον Μαρκ Τζάκσον, ο οποίος έκανε επτά λάθη, και τελείωσε ο ίδιος με επτά ασίστ, επτά ριμπάουντ και τέσσερα κλεψίματα. Ο Στιβ Κερ είχε πει μετά ότι ο Πίπεν κατάφερε ουσιαστικά να κυριαρχήσει σε ένα παιχνίδι στο οποίο σκόραρε τέσσερις πόντους.
Αυτό είναι μπάσκετ.
Όχι επειδή "η άμυνα κερδίζει πρωταθλήματα" και τα υπόλοιπα τσιτάτα που λέμε όταν δεν έχουμε κάτι καλύτερο να εξηγήσουμε. Ο Πίπεν πίεζε τον βασικό οργανωτή και άλλαζε τον χρόνο με τον οποίο οι Πέισερς έμπαιναν στην επίθεσή τους. Αν το πρώτο action ξεκινήσει στα 14 δευτερόλεπτα αντί στα 19, όλη η κατοχή γίνεται πιο στενή. Το δεύτερο screen έρχεται αργότερα, η έξτρα πάσα δυσκολεύει και ο παίκτης που παίρνει την τελική απόφαση έχει λιγότερο χρόνο.
Πέντε δευτερόλεπτα δεν υπάρχουν στο box score.
Είναι όμως ολόκληρη κατοχή.
Ο Πίπεν ήταν επίσης ο παίκτης που διόρθωνε τους άλλους χωρίς να τους διαλύει
Η αξία του δεν σταματούσε στις γραμμές του γηπέδου. Οι μαρτυρίες των συμπαικτών του περιγράφουν έναν άνθρωπο που συχνά βοηθούσε νεότερους παίκτες να καταλάβουν την επίθεση, αναλάμβανε ευθύνη για αλλαγές που είχε ζητήσει ο ίδιος και λειτουργούσε ως αντίβαρο στην απαιτητική προσωπικότητα του Τζόρνταν.
Αυτό δεν είναι soft leadership. Είναι διαφορετικό leadership.
Όποιος έχει παίξει σε ομάδα ξέρει ότι ο καλύτερος παίκτης δεν είναι πάντα και ο άνθρωπος στον οποίο θα πας όταν έχεις κάνει δύο συνεχόμενα λάθη και δεν θέλεις καν να ξαναπάρεις την μπάλα. Μερικές φορές χρειάζεται κάποιος να σου πει πού έκανες λάθος χωρίς να σε κάνει να πιστέψεις ότι δεν πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο.
Οι Μπουλς είχαν τον Τζόρνταν για να ανεβάζει τον πήχη.
Είχαν τον Πίπεν για να φροντίζει ότι οι υπόλοιποι μπορούσαν να φτάσουν μέχρι εκεί.
Ο "τέλειος δεύτερος" μπορεί να είναι από μόνος του ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες
Στο μπάσκετ έχουμε μια περίεργη εμμονή με το ποιος είναι "το Νο1". Αν δεν είσαι ο άνθρωπος που παίρνει το τελευταίο σουτ ή έχει το μεγαλύτερο usage, θεωρείται σχεδόν ότι κάτι σου λείπει.
Ο Πίπεν είναι η καλύτερη απόδειξη ότι αυτό δεν βγάζει πάντα νόημα.
Το να μπορείς να παίξεις δίπλα σε έναν τόσο ball-dominant και απαιτητικό superstar όπως ο Τζόρνταν, χωρίς να εξαφανίζεσαι αλλά και χωρίς να διαλύεις τη δομή για να αποδείξεις την αξία σου, είναι από μόνο του τεράστια ικανότητα. Ο Πίπεν μπορούσε να έχει την μπάλα περισσότερο όταν χρειαζόταν και να την έχει λιγότερο όταν το παιχνίδι το απαιτούσε. Μπορούσε να σκοράρει, να δημιουργήσει και ταυτόχρονα να πάρει την πιο εξαντλητική αμυντική αποστολή της βραδιάς.
Αυτό δεν είναι "δεύτερος".
Αυτό είναι παίκτης πρωταθλητισμού.
Τα νούμερα της καριέρας του δεν λένε όλη την ιστορία - και αυτό είναι το νόημα
Ο Πίπεν τελείωσε την καριέρα του με έξι πρωταθλήματα, επτά συμμετοχές σε All-Star Game, επτά επιλογές σε All-NBA ομάδες, δέκα σε All-Defensive ομάδες και δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια. Μπήκε στο Hall of Fame το 2010 και αργότερα συμπεριλήφθηκε στην ομάδα των 75 σπουδαιότερων παικτών στην ιστορία του NBA.
Οι μέσοι όροι καριέρας του ήταν 16,1 πόντοι, 6,4 ριμπάουντ και 5,2 ασίστ. Εξαιρετικά νούμερα, όχι όμως οι αριθμοί που θα έβλεπες και θα έλεγες χωρίς άλλο context "ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών".
Αλλά ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα με το να προσπαθείς να εξηγήσεις τον Σκότι Πίπεν από τα στατιστικά και μόνο.
Πρέπει να δεις την κατοχή πριν από το κλέψιμο. Την πίεση που καθυστέρησε το σύστημα. Την αλλαγή πάνω σε έναν ψηλότερο παίκτη που δεν χρειάστηκε βοήθεια. Την πρώτη πάσα του αιφνιδιασμού. Τον Τζόρνταν που δεν χρειάστηκε να κυνηγάει τον καλύτερο περιφερειακό για 40 λεπτά. Τον συμπαίκτη που μπορούσε να συνεχίσει να παίζει μετά από ένα λάθος.
Αν έχεις παίξει μπάσκετ, αυτά τα πράγματα τα βλέπεις λίγο διαφορετικά. Δεν είναι τα plays που θα φωνάξει ο playmaker. Είναι όμως συχνά τα plays που σε κάνουν να γυρίσεις στον πάγκο και να πεις "αυτός μας κρατάει".
Ο Μάικλ Τζόρνταν ήταν ο καλύτερος παίκτης των Σικάγο Μπουλς και ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο γράφτηκε η δυναστεία. Αυτό δεν χρειάζεται αναθεώρηση.
Αλλά στα 61α γενέθλια του Σκότι Πίπεν, αξίζει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε το "δεύτερος του Τζόρνταν" σαν να είναι πλήρης περιγραφή.
Γιατί ο Πίπεν δεν ήταν σπουδαίος παρά το γεγονός ότι έπαιζε δίπλα στον Τζόρνταν.
Ήταν τόσο σπουδαίος, ώστε μια ομάδα με τον Μάικλ Τζόρνταν χρειαζόταν ακριβώς εκείνον δίπλα του.
