Ιρλανδία - Ισραήλ: Η ιστορία ενός ματς που παραλίγο να μη γίνει

Η Ιρλανδία χρειάστηκε 25 λεπτά για να βάλει τρία γκολ στο Ισραήλ. Χρειάστηκε όμως σχεδόν ολόκληρο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο για να αποφασίσει αν θα μπει καν στο γήπεδο.

Το 3-0 στο Ντέμπρετσεν για το Nations League θα μπορούσε, σε οποιαδήποτε άλλη συνθήκη, να περιγραφεί ως μία εξαιρετικά αποτελεσματική εκτός έδρας εμφάνιση. Η ομάδα του Χέιμιρ Χάλγκριμσον είχε χάσει 1-0 από το Κόσοβο λίγες ημέρες νωρίτερα, έκανε πέντε αλλαγές στην ενδεκάδα και βρήκε τρία γκολ μέσα σε έντεκα λεπτά, με τους Τρόι Πάροτ, Άνταμ Ίντα και Τζακ Μόιλαν. Μέχρι το 25', το αγωνιστικό κομμάτι είχε ουσιαστικά λυθεί.

Η ιστορία πίσω από αμφιλεγόμενο Ιρλανδία - Ισραήλ

Μόνο που τίποτα γύρω από αυτό το παιχνίδι δεν ήταν πραγματικά αγωνιστικό.

Η μεγαλύτερη απόφαση πάρθηκε στο ξενοδοχείο, όχι στο γήπεδο

Το βράδυ πριν από το παιχνίδι, η εθνική Ιρλανδίας δεν συζητούσε αν θα παίξει με έναν ή δύο χαφ μπροστά από την άμυνα. Συζητούσε αν θα παίξει καθόλου. Ο Γκάβιν Μπαζούνου είχε ενημερώσει τον Χάλγκριμσον ότι δεν μπορούσε, για προσωπικούς και ηθικούς λόγους, να συμμετάσχει στα παιχνίδια απέναντι στο Ισραήλ, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την αποστολή. Ακολούθησαν πολύωρες συζητήσεις μεταξύ παικτών, τεχνικού επιτελείου και στελεχών της ομοσπονδίας, πριν μια σημαντική πλειοψηφία των διεθνών αποφασίσει ότι η ομάδα θα εκπληρώσει την υποχρέωσή της.

Ο Μπαζούνου ξεκαθάρισε ότι η απόφασή του δεν στρεφόταν εναντίον Ισραηλινών ή της εβραϊκής κοινότητας, αλλά βασιζόταν στη δική του θέση απέναντι στην απώλεια αμάχων στον πόλεμο. Το σημαντικό εδώ δεν είναι να αποφασίσουμε αν ένας τερματοφύλακας είχε "δίκιο" ή "άδικο". Είναι ότι ένας 24χρονος ποδοσφαιριστής βρέθηκε να καλείται να πάρει μια απόφαση με πολιτικό, ηθικό και επαγγελματικό κόστος, ενώ οι θεσμοί γύρω του δεν είχαν καταφέρει να αφαιρέσουν αυτό το βάρος από τους παίκτες.

Ο ίδιος ο Χάλγκριμσον παραδέχθηκε μετά το παιχνίδι ότι επρόκειτο πιθανότατα για τις δυσκολότερες ημέρες της προπονητικής του καριέρας και ότι το Σάββατο δεν ήταν καν βέβαιος πως ο αγώνας θα πραγματοποιούνταν. Αυτό λέει περισσότερα για το κλίμα της αποστολής από οποιαδήποτε δήλωση περί "συγκέντρωσης στο ποδόσφαιρο".

Η FAI είχε ήδη δημιουργήσει ένα σχεδόν άλυτο παράδοξο

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ιρλανδίας είχε ήδη ζητήσει επίσημα από την UEFA την αναστολή της συμμετοχής της ισραηλινής ομοσπονδίας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ταυτόχρονα, όταν η κλήρωση του Nations League έφερε τις δύο χώρες στον ίδιο όμιλο, η FAI αποφάσισε ότι η Ιρλανδία θα παίξει τα παιχνίδια.

Αυτό μπορεί να μοιάζει αντιφατικό, αλλά υπάρχει και η καθαρά ποδοσφαιρική πλευρά του θέματος. Η ίδια η FAI είχε εξηγήσει ότι ένα μονομερές μποϊκοτάζ θα σήμαινε άμεση απώλεια έξι βαθμών, πιθανό υποβιβασμό στη League C του Nations League και ζημιά στη θέση της χώρας στις κατατάξεις της UEFA και της FIFA. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν πρόσθετες πειθαρχικές συνέπειες, ακόμη και αποκλεισμός από τη διοργάνωση.

Και εκεί βρίσκεται η πραγματική δυσκολία. Ένας ομοσπονδιακός φορέας δεν αποφασίζει μόνο για το συγκεκριμένο βράδυ. Αποφασίζει για rankings, μελλοντικές κληρώσεις, έσοδα, συμμετοχές σε διοργανώσεις και για ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα που περιλαμβάνει πολύ περισσότερους ανθρώπους από τους 23 ποδοσφαιριστές μιας αποστολής.

Η Ιρλανδία είναι επίσης συνδιοργανώτρια του Euro 2028. Άρα κάθε απόφαση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μετωπική σύγκρουση με την UEFA είχε συνέπειες πολύ μεγαλύτερες από ένα χαμένο παιχνίδι Nations League.

Το λάθος ήταν ότι αυτή η συζήτηση έφτασε μέχρι τα αποδυτήρια τόσο αργά

Εδώ υπάρχει ένα καθαρά ποδοσφαιρικό management πρόβλημα. Όταν οι παίκτες φτάνουν 24 ώρες πριν από έναν διεθνή αγώνα και εξακολουθούν να συζητούν αν θα μπουν στο γήπεδο, το staff έχει ήδη χάσει πολύτιμο χρόνο από οτιδήποτε θυμίζει κανονική προετοιμασία.

Σε μια εθνική ομάδα ο χρόνος είναι ούτως ή άλλως ελάχιστος. Δεν έχεις έξι εβδομάδες για να δουλέψεις αυτοματισμούς. Έχεις δύο ή τρεις προπονήσεις, βίντεο, set pieces και μερικές ώρες για να συμφωνήσεις πάνω στο πώς θα πιέσεις την πρώτη πάσα του αντιπάλου, πώς θα υπερασπιστείς τις μεταβάσεις και πού θέλεις να δημιουργήσεις υπεραριθμία.

Η Ιρλανδία πέρασε σημαντικό μέρος αυτής της προετοιμασίας συζητώντας χειραψίες, ύμνους, δημόσιες τοποθετήσεις και το ίδιο το ενδεχόμενο μη συμμετοχής. Όποιος έχει δουλέψει έστω και λίγο μέσα σε ομάδα καταλαβαίνει πόσο δύσκολο είναι μετά να πατήσεις ένα κουμπί και να πεις στους παίκτες "ωραία, τώρα ξεχάστε τα όλα και πάμε να παίξουμε".

Γι' αυτό και το πρώτο 25λεπτο έχει μεγαλύτερη αξία από όσο δείχνει απλώς το 3-0.

Η Ιρλανδία έκανε το καλύτερο δυνατό πράγμα: δεν άφησε το παιχνίδι να γίνει περίπλοκο

Όταν μια ομάδα έχει περάσει δύο ημέρες με τέτοιο ψυχολογικό φορτίο, το τελευταίο που χρειάζεται είναι ένα ματς που μένει στο 0-0 μέχρι το 70'. Όσο περνά η ώρα χωρίς γκολ, τόσο περισσότερο η ένταση έξω από το ποδόσφαιρο αρχίζει να επιστρέφει μέσα στο ποδόσφαιρο.

Η Ιρλανδία δεν το επέτρεψε. Μπήκε με κατοχή και επιθετική διάθεση, βρήκε το πρώτο γκολ με τον Πάροτ στο 14', το δεύτερο με τον Ίντα μόλις δύο λεπτά αργότερα και στο 25' ο Μόιλαν έκανε το 3-0. Ήταν η καλύτερη δυνατή διαχείριση ενός αγώνα στον οποίο η μεγαλύτερη απειλή δεν ήταν μόνο ο αντίπαλος αλλά και όσα έγιναν πριν από το παιχνίδι.

Με τρία γκολ τόσο νωρίς, το παιχνίδι άλλαξε εντελώς. Η Ιρλανδία δεν είχε πλέον λόγο να κυνηγήσει ρυθμό, να ανοίξει αποστάσεις ή να επιτρέψει στο ματς να αποκτήσει εκείνη τη συναισθηματική αστάθεια που γεννά ένα 1-0. Μπορούσε να προστατεύσει την κεντρική ζώνη, να μην προσφέρει εύκολες μεταβάσεις και να αφήσει το χρονόμετρο να δουλέψει υπέρ της.

Αυτό δεν είναι εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Είναι ώριμη ανάγνωση αγώνα.

Τα μαύρα περιβραχιόνια και οι χειραψίες έγιναν μέρος του αγωνιστικού τελετουργικού

Η απόφαση να διεξαχθεί το παιχνίδι δεν σήμαινε ότι οι Ιρλανδοί διεθνείς αποφάσισαν να συμπεριφερθούν σαν να ήταν μια συνηθισμένη βραδιά Nations League. Φόρεσαν μαύρα περιβραχιόνια στη μνήμη όσων έχουν χάσει τη ζωή τους στη σύγκρουση, δεν υπήρξαν οι συνηθισμένες χειραψίες πριν από τη σέντρα και οι ποδοσφαιριστές έσκυψαν τα κεφάλια κατά την ανάκρουση του ισραηλινού ύμνου.

Η εικόνα είχε ιδιαίτερο βάρος επειδή η σχέση της Ιρλανδίας με το παλαιστινιακό ζήτημα δεν ξεκίνησε με αυτόν τον αγώνα. Η χώρα αναγνώρισε επισήμως το κράτος της Παλαιστίνης τον Μάιο του 2024, ταυτόχρονα με την Ισπανία και τη Νορβηγία, στο πλαίσιο της υποστήριξής της σε λύση δύο κρατών.

Από την άλλη πλευρά, η Ισραηλινή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είχε υποστηρίξει πριν από το ματς ότι ποδόσφαιρο και πολιτική πρέπει να παραμένουν χωριστά και χαιρέτισε την απόφαση της Ιρλανδίας να αγωνιστεί. Το Ισραήλ απορρίπτει κατηγορίες ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του στη Γάζα συνιστούν γενοκτονία, ενώ η σχετική υπόθεση που έχει προσφύγει η Νότια Αφρική κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Δικαστήριο παραμένει σε εξέλιξη και δεν έχει υπάρξει τελική απόφαση επί της ουσίας.

Αυτό είναι το πολιτικό πλαίσιο. Το ποδοσφαιρικό πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορούσε πλέον να προσποιηθεί πως το παιχνίδι υπήρχε έξω από αυτό.

Η νίκη δεν αποδεικνύει ότι οι παίκτες "χρησιμοποίησαν τον θυμό τους"

Υπάρχει ένας πειρασμός μετά από τέτοιες βραδιές να γράφουμε ότι η Ιρλανδία "μετέτρεψε την ένταση σε πάθος" ή ότι "απάντησε μέσα στο γήπεδο". Ακούγεται ωραία, αλλά το ποδόσφαιρο σπάνια λειτουργεί τόσο καθαρά.

Η έντονη συναισθηματική φόρτιση μπορεί να σε βοηθήσει να μπεις δυνατά για δέκα λεπτά. Μπορεί όμως εξίσου εύκολα να σε κάνει να χάσεις θέση, να πας μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα σε μια μονομαχία ή να παίξεις μια κάθετη πάσα που δεν υπάρχει. Οι καλές ομάδες δεν είναι εκείνες που "θυμώνουν περισσότερο". Είναι εκείνες που μπορούν να διατηρήσουν τακτική πειθαρχία ενώ γύρω τους υπάρχει θόρυβος.

Αυτό ήταν ίσως το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο της Ιρλανδίας στο Ντέμπρετσεν. Μετά από δύο ημέρες στις οποίες σχεδόν τίποτα δεν αφορούσε το ποδόσφαιρο, όταν άρχισε το παιχνίδι κατάφερε να παίξει ακριβώς σαν ομάδα που είχε συγκεκριμένο αγωνιστικό καθήκον.

Δεν είναι τόσο αυτονόητο όσο ακούγεται.

Ο Μπαζούνου και οι συμπαίκτες του πήραν διαφορετικές αποφάσεις χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπήρχαν δύο αποδυτήρια

Το εύκολο αφήγημα θα ήταν να παρουσιάσουμε τον Μπαζούνου στη μία πλευρά και τους υπόλοιπους διεθνείς στην άλλη. Η πραγματικότητα, σύμφωνα με τις δηλώσεις της ομοσπονδίας και των ανθρώπων της ομάδας, ήταν πιο σύνθετη. Στην αποστολή υπήρχαν διαφορετικές απόψεις, συζητήθηκαν ανοιχτά και τελικά η πλειοψηφία επέλεξε να αγωνιστεί, ενώ η FAI δήλωσε ότι σέβεται όλες τις θέσεις των παικτών.

Αυτό έχει σημασία για ένα αποδυτήριο. Δεν χρειάζεται όλοι να καταλήξουν στην ίδια προσωπική απόφαση για να συνεχίσουν να λειτουργούν ως ομάδα. Χρειάζεται να ξέρουν ότι η διαφωνία δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί εναντίον τους όταν ξαναβρεθούν μαζί.

Ο Χάλγκριμσον είχε μια δουλειά πολύ πιο δύσκολη από την επιλογή ενδεκάδας: έπρεπε να κρατήσει ενωμένη μια ομάδα στην οποία ένας ποδοσφαιριστής αποχώρησε για λόγους αρχής και άλλοι επέλεξαν, επίσης έχοντας σοβαρές επιφυλάξεις, να αγωνιστούν.

Το 3-0 δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε.

Σημαίνει ότι για 90 λεπτά δεν διέλυσε την ομάδα.

Και υπάρχει ήδη δεύτερο παιχνίδι μπροστά

Η ιστορία δεν τελείωσε στο Ντέμπρετσεν. Η Ιρλανδία και το Ισραήλ πρόκειται να ξαναπαίξουν στις 4 Οκτωβρίου, σε ένα παιχνίδι που τυπικά αποτελεί εντός έδρας υποχρέωση των Ιρλανδών αλλά έχει μεταφερθεί στη Σερβία και θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών. Η FAI είχε πάρει αυτή την απόφαση ήδη από τον Ιούνιο, επικαλούμενη επιχειρησιακές δυσκολίες για τη διεξαγωγή του αγώνα στην Ιρλανδία.

Άρα οι ίδιες συζητήσεις πιθανότατα θα επιστρέψουν. Ο Χάλγκριμσον είπε ήδη μετά το πρώτο παιχνίδι ότι οι παίκτες θα πρέπει να αποφασίσουν πώς θα προσεγγίσουν και τη δεύτερη συνάντηση.

Και αυτό είναι ίσως το πιο προβληματικό σημείο από καθαρά αθλητική σκοπιά. Η εθνική Ιρλανδίας δεν μπορεί κάθε φορά που συναντά το Ισραήλ να περνά 48 ώρες αποφασίζοντας από την αρχή τι σημαίνει η συμμετοχή της. Οι θεσμικές αποφάσεις υπάρχουν ακριβώς για να μην καλείται κάθε ποδοσφαιριστής να λειτουργεί ταυτόχρονα ως αθλητής, νομικός, διπλωμάτης και πολιτικός.

Το 3-0 ήταν το μόνο απλό πράγμα της βραδιάς

Ο Πάροτ σκόραρε. Ο Ίντα σκόραρε. Ο Μόιλαν σκόραρε. Η Ιρλανδία πήρε τρεις βαθμούς και ανέβηκε στην τρίτη θέση του ομίλου της. Από καθαρά αγωνιστική άποψη, αυτά είναι τα δεδομένα.

Αλλά όποιος προσπαθήσει να περιγράψει αυτή τη βραδιά αποκλειστικά με σχηματισμούς και τελικές προσπάθειες θα χάσει το πραγματικό παιχνίδι. Η μεγαλύτερη δοκιμασία της Ιρλανδίας δεν ήταν αν μπορούσε να επιτεθεί στην άμυνα του Ισραήλ. Ήταν αν μπορούσε να παραμείνει ομάδα αφού πέρασε δύο ημέρες συζητώντας αν είχε ηθικό και αγωνιστικό λόγο να βρίσκεται εκεί.

Τελικά μπήκε στο γήπεδο και κέρδισε 3-0. Αυτό είναι το αποτέλεσμα και στο ποδόσφαιρο τα αποτελέσματα μετρούν.

Απλώς, στο Ντέμπρετσεν, ήταν ίσως το λιγότερο περίπλοκο πράγμα που συνέβη.

Με πληροφορίες από το Athletic