Το πιο εύκολο πράγμα σε ένα παιχνίδι του Ζοσέ Μουρίνιο είναι να έχεις έτοιμη την ανάλυση πριν από τη σέντρα. Αν η ομάδα του αφήσει την μπάλα στον αντίπαλο, "παρκάρει το λεωφορείο". Αν αμυνθεί σωστά, "καταστρέφει το παιχνίδι". Αν κερδίσει, "τη γλίτωσε". Κάπως έτσι, μπορείς να παρακολουθήσεις ολόκληρο Clasico και τελικά να δεις μόνο αυτό που είχες αποφασίσει από πριν.
Η νίκη της Ρεάλ με 2-1 στη Βαρκελώνη προσφέρεται για να αφήσουμε επιτέλους αυτή την "καραμέλα" στην άκρη. Απέναντι σε μία από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες της Ευρώπης, που μπήκε στο παιχνίδι με εννέα νίκες σε ισάριθμες αγωνιστικές πρωταθλήματος, οι Μαδριλένοι παρουσίασαν ένα υποδειγματικό σχέδιο. Και, κυρίως, ποδοσφαιριστές απολύτως προετοιμασμένους να το υπηρετήσουν.
Ο Μουρίνιο επέλεξε να παραχωρήσει την κατοχή στην Μπαρτσελόνα. Αυτό είναι τακτική απόφαση, όχι ομολογία κατωτερότητας. Το ζήτημα είναι πού επιτρέπεις στον αντίπαλο να κυκλοφορεί, ποιές διαδρομές τού κλείνεις και τι κάνεις όταν η μπάλα επιστρέφει στα δικά σου πόδια. Η Ρεάλ είχε απαντήσεις και στα τρία. Οι αποστάσεις της, οι αλληλοκαλύψεις και η ψυχραιμία της έδειχναν ομάδα που είχε διαβάσει προσεκτικά όσα θα συναντούσε.
Γιατί άλλο να έχεις την μπάλα και άλλο να σφυροκοπάς. Η κατοχή δεν αποτελεί από μόνη της πιστοποιητικό κυριαρχίας, ούτε μετατρέπει αυτομάτως τον αντίπαλο σε κομπάρσο. Η Μπαρτσελόνα είχε τις στιγμές της και ανέβασε την πίεση, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, όπως και ήταν φυσιολογικό να συμβεί όσο το σκορ έμενε στο 0-1. Αυτό όμως απέχει αρκετά από την εικόνα μιας Ρεάλ που περίμενε απλώς να τελειώσει το "μαρτύριο" και να ευχαριστήσει την τύχη της.
Αρκεί να θυμηθεί κανείς το πρώτο γκολ. Η κατάληξη ήταν τυχερή, με την μπάλα να βρίσκει στον Εμπαπέ ύστερα από την προσπάθεια απομάκρυνσης του Ζεράρ Μαρτίν. Η διαδρομή μέχρι εκεί, όμως, είχε ποδοσφαιρικό περιεχόμενο: υπομονή, διαδοχικές μεταβιβάσεις, ανάπτυξη από πίσω και σωστή μεταφορά του παιχνιδιού στην επίθεση. Η τύχη εξηγεί την τελευταία επαφή. Δεν εξηγεί ολόκληρη την επίθεση που την προκάλεσε.
Και αυτή δεν ήταν μια μοναχική αναλαμπή. Η Ρεάλ κυκλοφορούσε την μπάλα με καθαρό μυαλό για μεγάλα διαστήματα, έβρισκε διεξόδους στην πίεση και δημιουργούσε προϋποθέσεις για δεύτερο γκολ. Ο Ντιομαντέ είχε την ευκαιρία του πριν από την ανάπαυλα, ενώ η κατάσταση με τον Μπέλιγχαμ και τον Εμπαπέ στην αρχή της επανάληψης μπορούσε επίσης να φέρει το 0-2. Το "γλίτωσε το τρίμπαλο" βολεύει ως ατάκα. Ως ανάγνωση του αγώνα, αφήνει πολλά απ’ έξω.
Η ισοφάριση μπορεί να διαβαστεί ως μια στιγμιαία έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα, αλλά όχι ως απόδειξη ότι κατέρρευσε το σχέδιο. Διότι η ομάδα του Special One ήταν "μπετόν" ανασταλτικά στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Έκλεινε τους χώρους, δεν έδωσε πολλές ευκαιρίες στην ομάδα του Φλικ να πατήσει στην περιοχή του Λούνιν και ήταν απόλυτα προσηλωμένη αμυντικά, απέναντι σε παίκτες που μπορούν στον ελάχιστο χώρο που θα τους δώσεις να σου κάνουν τη ζημιά.
Η αντίδραση της Ρεάλ στο 1-1 έχει μεγαλύτερη σημασία, καθώς σε ντέρμπι προηγούμενων ετών η ομάδα κατέρρεε. Στο ανακαινισμένο Camp Nou, όμως, κράτησε την ψυχραιμία της, συνέχισε να απειλεί και βρήκε το νικητήριο γκολ μέσα από έναν εξαιρετικό συνδυασμό και μια "αναλαμπή" του Μπέλιγχαμ που θύμισε Ζιντάν. Τέτοια αντίδραση προϋποθέτει και τακτική δουλειά και πνευματική ετοιμότητα.
Ασφαλώς, ομάδες του Μουρίνιο έχουν παίξει κατά περιόδους υπερβολικά κλειστά, με ελάχιστη διάθεση δημιουργίας. Κάποιες φορές το υπαγόρευαν οι συνθήκες, άλλες η επιλογή του. Η κριτική αυτή έχει μια βάση. Η μόνιμη ταμπέλα, όμως, ακυρώνει κάθε συζήτηση πριν αρχίσει. Δεν εξηγείται μια διαδρομή με τόσους τίτλους ως διαρκής αδιαφορία για το ποδόσφαιρο.
Στα δικά μου μάτια, αντιποδόσφαιρο σημαίνει να μη σε ενδιαφέρει να παίξεις ή να δημιουργήσεις. Στο πρώτο Clasico της νέας σεζόν, η Ρεάλ ήξερε πώς να αμυνθεί, πώς να δημιουργήσει και πώς να κερδίσει. Αν όλα αυτά χωράνε στη λέξη "λεωφορείο", μάλλον ήρθε η ώρα να αλλάξουμε όχημα.
