Τελικά, πόσα "ανθρώπινα λάθη" χωρούν σε τρεις χρονιές τελικών; Πόσα "λανθασμένα" σφυρίγματα πρέπει να δεις για να αποκτήσεις το δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς, χωρίς να σου κάνουν μαθήματα μπασκετικής παιδείας; Στους τελικούς της GBL την τελευταία τριετία, αρκετοί μάθαμε καλά το έργο. Εμείς βλέπαμε αποφάσεις που μας έβγαζαν από τα ρούχα μας και οι υπόλοιποι έβλεπαν απλώς γκρινιάρηδες, "πονεμένους" και άσχετους που δεν άντεχαν να χάνει η ομάδα τους.
"Κοιτάξτε τα χάλια σας". Τα κοιτάξαμε. "Δεν παίζετε μπάσκετ". Υπήρχαν βραδιές που πράγματι δεν παίζαμε. "Σας φταίνε πάντα οι διαιτητές, αλλά επί Βασιλακόπουλου δεν σας ενοχλούσαν". Επιχειρήματα που αν το καλοσκεφτείς, δείχνουν ενοχή. Διότι τα λάθη του παρελθόντος δεν τα διορθώνεις με νέα λάθη. Δεν προόδευει με αυτόν τον τρόπο το μπάσκετ, ο αθλητισμός και η κοινωνία μας γενικότερα.
Διαβάστε Επίσης
Ο Παναθηναϊκός επί εποχής Αταμάν είχε τις αδυναμίες του, τις κακές εμφανίσεις του και τις δικές του ευθύνες. Κανείς δεν χρειάζεται να τις κρύψει για να μιλήσει για τη διαιτησία. Όμως, να, που έρχεται αυτή η στιγμή που αποδεικνύεται τελικά ότι ο Τούρκος έπαιζε και με ένα "σύστημα" κόντρα. Και απέναντι σε "Θεούς και Δαίμονες" κατάφερε να πάρει ένα πρωτάθλημα, μια Ευρωλίγκα και δύο Κύπελλα Ελλάδος.
Το χαμένο ριμπάουντ δεν κάνει σωστό ένα λάθος σφύριγμα. Η κακή επίθεση δεν δικαιολογεί μια εξοργιστική απόφαση στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Και η κριτική στην ομάδα μας δεν προϋποθέτει να καταπίνουμε αδιαμαρτύρητα όσα θεωρούμε διαιτητικές αστοχίες. Συγγνώμη που χαλάμε αυτή την τόσο βολική εξίσωση.
Γι' αυτό η είδηση της σύλληψης του Βαγγέλη Λιόλιου, σε μια υπόθεση στην οποία εμπλέκονται και άνθρωποι της διαιτησίας, μου προκαλεί ένα αίσθημα λύτρωσης. Όταν επί χρόνια ακούς ότι κάθε ένσταση είναι άλλοθι και κάθε αμφισβήτηση απόδειξη ασχετοσύνης, η απαίτηση για ουσιαστικό έλεγχο αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Οι σοβαρές κατηγορίες που διερευνώνται απαιτούν απαντήσεις και συνέπειες. Εδώ, δυστυχώς που θα σας το χαλάσω, αλλά δεν θα απεμπλακείτε με ένα ακόμη "μάθετε μπάσκετ". Διότι εδώ έχουμε κατηγορίες για δωροδοκία, δωροληψία, παραβάσεις της αθλητικής νομοθεσίας και στημένους αγώνες.
Ας κρατήσουν, λοιπόν, κάποιοι τα μαθήματα για αργότερα. Το δικαίωμα να κρίνουμε και να απαιτούμε καλύτερα σφυρίγματα, όχι μόνο στους τελικούς αλλά σε ολόκληρο το μπασκετικό οικοδόμημα (μιας και ακούγεται ότι υπήρχαν στημένοι αγώνες ακόμα και σε σχολικά πρωταθλήματα), δεν μας το παραχώρησε κανείς και δεν χρειαζόταν μια ποινική υπόθεση για να το αποκτήσουμε. Κάπου εκεί βρίσκεται και το αίσθημα δικαίωσης: στην ελπίδα πως, ακόμη και σε αυτή τη χώρα, έρχεται κάποτε η ώρα που σταματάς να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Που η επιμονή να ζητάς απαντήσεις πιάνει τόπο και το καλό έχει επιτέλους μια ευκαιρία να νικήσει.
Ασφαλώς, η σημερινή υπόθεση δεν αποδεικνύει ότι τα "λανθασμένα" σφυρίγματα των τελικών ήταν σκόπιμα. Τα εισαγωγικά εκφράζουν την αγανάκτησή, όχι γνώση για πρόθεση ή χειραγώγηση. Δεν γνωρίζουμε αν οι συγκεκριμένοι αγώνες περιλαμβάνονται στην έρευνα και καμία σύλληψη δεν ισοδυναμεί με ενοχή. Αυτό θα κριθεί από τα στοιχεία. Η ΕΟΚ και η ηγεσία της, πάντως, οφείλουν να απαντήσουν με διαφάνεια και ουσιαστικό έλεγχο.
Και φυσικά, περιμένω αντίδραση και από τη EuroLeague, καθώς στην υπόθεση αναφέρεται πρόσωπο με παρουσία στις διαιτητικές της διοργανώσεις. Θέλω να δω πώς θα ενημερωθεί, πώς θα αξιολογήσει τα δεδομένα και πώς θα προστατεύσει την αξιοπιστία της, σεβόμενη παράλληλα το τεκμήριο αθωότητας. Η θεσμική ευθύνη δεν σταματά στα ελληνικά σύνορα.
Βεβαίως και περιμένουμε τις εξελίξεις και την έκβαση της υπόθεσης. Ο "λεκές", πάντως, στην εμπιστοσύνη του κοινού δύσκολα φεύγει. Γι' αυτό απαιτείται πλήρης διαλεύκανση, ώστε να αποδοθούν ευθύνες όπου αποδειχθούν και να αποκατασταθούν όσοι αδικηθούν.
Για το ελληνικό μπάσκετ αυτή είναι μια μελανή στιγμή, με κόστος στην εικόνα και την εξέλιξή του. Η Πολιτεία καλείται να λάβει άμεσα θεσμικά μέτρα, να ενισχύσει τους ελέγχους και να εξασφαλίσει διαφάνεια. Μόνο τότε θα επιστρέψει η συζήτηση στο παιχνίδι.
