Για την Αγοραστή Αρβανίτη, το παρόν έχει σημασία

"Το παρόν έχει σημασία, να το ζούμε και να απολαμβάνουμε την κάθε μέρα...". Αυτό μας λέει η Αγοραστή Αρβανίτη, η οποία πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Φιλιά, Όσκαρ…", μία από τις πιο επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις της φετινής σεζόν, μαζί με τον σύντροφό της, Θανάση Τσαλταμπάση.

Πρόκειται για μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης και ενηλικίωσης. Σπαρακτική, αστεία και τρυφερή, η μοναδική ιστορία του μικρού Όσκαρ, που αψηφά τον θάνατο με χιούμορ και φαντασία, μιλά για την αξία της ζωής, την καθαρότητα των συναισθημάτων και την ειλικρίνεια. "Αυτό το έργο με μάγεψε από την πρώτη στιγμή. Ένιωσα μία απίστευτη τρυφερότητα και αισιοδοξία για τη ζωή. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έκλαψα από συγκίνηση και χαρά", λέει στο TheTOC η Αγοραστή Αρβανίτη.

"Έχουν έρθει άνθρωποι πάνω από μια φορά, γονείς που έχουν χάσει τα παιδιά τους και άλλοι που μας λένε ότι η παράσταση αλλάζει την κοσμοθεωρία τους και μετακίνησε βαθιά το μυαλό και την ψυχή τους...". Όπως λέει η ίδια, φέτος, λόγω του ρόλου της, έχει αποκτήσει πολλά μότο ζωής. Όμως σημειώνει ένα: "Η ασθένεια είναι χρήσιμη γιατί μας μαθαίνει να ζούμε". Όσο για τη συνύπαρξη με τον σύντροφό της επί σκηνής, η ηθοποιός λέει μεταξύ άλλων: "Μόνο εύκολο είναι πλέον να συνεργάζομαι με τον Θανάση. Έχουμε βρει σε μεγάλο βαθμό τα πατήματα μας και η συνδημιουργία στη δουλειά μας είναι πολύ εποικοδομητική".

Η συνέντευξη της Αγοραστής Αρβανίτη στο TheTOC

>Στην παράσταση "Φιλιά, Οσκαρ", υποδύεσαι την κ. Ροζ, μία ηλικιωμένη γυναίκα που φροντίζει τον 10χρονο Οσκαρ πριν φύγει από τη ζωή. Ποια θα έλεγες πως είναι τα κοινά χαρακτηριστικά του δικού σου χαρακτήρα με αυτόν του ρόλου σου; Η θεία Ροζ δημιουργήθηκε από εμένα και το όραμα του σκηνοθέτη και ενώ μοιάζει να διαφοροποιούμαστε πολύ, πρωτίστως λόγω ηλικίας, παρ΄όλα αυτά έχουμε πολλά κοινά. Η θεία Ροζ θα μπορούσε να αποκαλεστεί και σωτήρας του Όσκαρ και σωτήρας για τους ανθρώπους που αγαπώ γίνομαι και εγώ πολλές φορές.

Μας ενώνει λοιπόν κυρίως η προστατευτικότητα, το νοιάξιμο και η εξωστρέφεια των συναισθημάτων γενικότερα. Σε κοντινούς μας ανθρώπους δεν διστάζουμε ακόμα και να λυγίσουμε για να πάρουν δύναμη και να καταλάβουμε όλοι ότι είμαστε ίσοι απέναντι στη ζωή και στον θάνατο.

> Πες μας για τα συναισθήματα που σου "γέννησε" το έργο διαβάζοντάς το για πρώτη φορά. Αυτό το έργο με μάγεψε από την πρώτη στιγμή. Ένιωσα μία απίστευτη τρυφερότητα και αισιοδοξία για τη ζωή. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έκλαψα από συγκίνηση και χαρά. "Χτυπάει” κατευθείαν στην καρδιά αυτό το έργο και τη δική μου καρδιά όπως και πολλών άλλων την έχει κερδίσει!

>Ποιο είναι το μήνυμα του έργου; Το μήνυμα του έργου είναι να μιλήσει για την αξία και τη χαρά του να είσαι ζωντανός. Πόσο δύσκολο και παράδοξο ακούγεται όταν το κάνει αυτό ο συγγραφέας μέσα από ένα τόσο βαρύ θέμα, τον θάνατο ενός παιδιού. Το καταφέρνει στο ακέραιο όμως και το αναδεικνύει απόλυτα η σκηνοθεσία του Γκραουζίνις που δεν μελοδραματίζει και μεταφέρει τον κόσμο του παιδιού μέσα από τα μάτια του. Ένα απόλυτα ανθρώπινο, τρυφερό έργο που ενώ δύο άνθρωποι στη δύση της ζωής τους φιλοσοφούν, καταφέρνει να μην γίνεται καθόλου διδακτικό και να ξεχειλίζει συναισθήματα.

Η συνέχεια στο TheToc.gr

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr