Συνέντευξη: Ο Jack Savoretti επιλέγει την αγάπη

Δεν υπάρχει μέρα τα τελευταία 7 χρόνια, από όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ Singing With Strangers που το ελληνικό ραδιόφωνο δεν έχει "τιμήσει" τραγούδι του. Έκτοτε, ο Jack Savoretti έχει κυκλοφορήσει πολλά άλμπουμ -είναι το αγαπημένο του σπορ όπως θα διαβάσεις παρακάτω-, έχει χτυπήσει κορυφή σε charts που ενδεχομένως να μη γνώριζε ότι υπάρχουν, έχει κάνει επικές περιοδείες ανά τον κόσμο, μία sold out συναυλία στο Royal Albert Hall (έπεται μία ακόμη στις 27/05), αλλά ποτέ δεν ξέχασε την Ελλάδα που επισκέπτεται με χαρά "όποτε υπάρχει πρόφαση", όπως λέει. Στην προκειμένη περίπτωση, βρέθηκε στην Αθήνα ως προσκεκλημένος ομιλητής στο Athens Music Week και λίγο πριν, ξέκλεψε χρόνο για να μας μιλήσει μεταξύ άλλων, και για τον νέο του δίσκο We Will Always Be The Way We Were.

>Ξεκινάω με την ερώτηση που σου κάνω πρώτη όλα αυτά τα χρόνια: Πώς σου φέρεται το σύμπαν τελευταία;
Όλα κυλούν, όχι άσχημα, στην πραγματικότητα. Ο καιρός είναι υπέροχος, η μικρή μου κόρη έγινε χθες 5 χρονών. Όλοι ήταν στο σπίτι, χαρούμενοι και υγιείς, οπότε δεν έχω παρά να πω "ευχαριστώ" στο σύμπαν για όσα μου προσφέρει. 

>Κοιτώντας τη λίστα κομματιών του νέου σου άλμπουμ με τη σειρά, αισθάνομαι ότι αφηγούνται μια ιστορία, όπως πάντα. Αντιλαμβάνομαι πως μιλά για τα σκαμπανεβάσματα που βιώνουμε στις σχέσεις μας, ακόμα κι αν πρόκειται για τη σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Έμαθες κάτι από αυτό;

Ναι, έμαθα πολλά στην πραγματικότητα. Αυτό είναι μάλλον το άλμπουμ από το οποίο έχω μάθει τα περισσότερα, γιατί δεν ξεκίνησα να το γράφω με κάποιο προκαθορισμένο σχέδιο. Δεν υπήρχε κάποια σύλληψη όταν ξεκίνησα. Ήθελα απλώς να γράφω όσο το δυνατόν περισσότερο και να μαθαίνω από αυτά που έγραφα. Συνήθως το κάνω ανάποδα. Μαθαίνω και μετά γράφω για όσα έμαθα. Με αυτό ήθελα να μάθω μέσα από τη σύνθεση, από τα τραγούδια. Ήμουν κατά κάποιον τρόπο θεατής στη διαδικασία αυτού του άλμπουμ.  Καθόμουν χωρίς θέμα και το άφηνα να αφορά εμένα και τον κόσμο γύρω μου.

>Ισχύει πάντως ότι υπάρχει κάποιο είδος σύνδεσης εσού με τους τίτλους, σωστά; 
Απολύτως. Όταν τελειώνω ένα άλμπουμ, προσπαθώ να το αντιμετωπίσω σαν μία ταινία, σαν μία ιστορία. Θέλω να υπάρχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος και γι' αυτό αγαπώ τα άλμπουμ- είμαι κάπως εθισμένος στο να φτιάχνω άλμπουμ- ακριβώς επειδή δεν αγαπώ μόνο τη διαδικασία σύνθεσης, αλλά και την τοποθέτηση των πάντων στη θέση τους για να αφηγηθώ την ιστορία που προσπαθώ να πω.

>Στις μέρες μας, δεν το λες και εύκολο "σπορ" τη δημιουργία ενός άλμπουμ, έτσι δεν είναι;

Πράγματι, δεν είναι δημοφιλές. Δεν έχει ιδιαίτερο οικονομικό νόημα, αλλά εγώ εξακολουθώ να το πιστεύω και να το απολαμβάνω. Απολαμβάνω τη διαδικασία, που είναι αυτό που μετράει για μένα. Λατρεύω να μπαίνω στο αυτοκίνητο και να ακούω ένα άλμπουμ από την αρχή ως το τέλος, γιατί κάθε φορά που το κάνω ανακαλύπτω κάτι για ένα τραγούδι που δεν είχα παρατηρήσει. Γενικώς, μαθαίνεις πολλά ακούγοντας ένα άλμπουμ στο σύνολό του, είναι μια εμπειρία. Είναι σαν να βλέπεις μια υπέροχη ταινία ή να διαβάζεις ένα θαυμάσιο βιβλίο. Οπότε μου αρέσει να βυθίζομαι σε αυτό.

>Ο τίτλος του άλμπουμ "We Will Always Be The Way We Were" (μτφρ. Θα είμαστε πάντα όπως ήμασταν) είναι μια θλιβερή αλλά αληθινή δήλωση ρεαλισμού, αποδοχής ή μήπως παράδοσης των όπλων;

Δε νομίζω ότι φέρει θλίψη, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Στην πραγματικότητα είναι κάπως χαλαρωτικό. Βρίσκω αρκετά παρηγορητική την αποδοχή ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν πραγματικά. Ελπίζω ότι μεγαλώνουν και μαθαίνουν, αλλά δεν αλλάζουν. Η ουσία παραμένει η ίδια. Συνεπώς, οι πράξεις μπορεί να διαφέρουν, όμως, νομίζω ότι το πρόσωπο πίσω από την πρόθεση είναι πάντα το ίδιο. Το βλέπω αυτό με τα παιδιά μου, με τη σχέση μου. Μεγαλώνουμε, αλλά πάντα θα είμαστε εκείνα τα παιδιά που ήμασταν. Το παιδί που ήταν εκεί δεν έχει φύγει, είναι ακόμα μέσα σου. Ενδεχομένως να είναι κρυμμένο κάτω από πολλές άλλες "αποσκευές" και φορτία.

>Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι γεννιόμαστε καλοί ή κακοί άνθρωποι. Με αυτό το σκεπτικό είναι σα να μας αφαιρεί κάπως την ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε.

Καθόλου. Πάντα μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι με τις πράξεις μας και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε και εκφραζόμαστε. αλλά η αληθινή μας ουσία, νομίζω, είναι πάντα η ίδια, οι ψυχές μας.

>Σου έκανα λίγο stalking και είδα μία πρόσφατη συνέντευξή σου στο Lorraine. Ένα σχόλιο στο YouTube κάτω από τη συνέντευξη έλεγε, "είναι υπέροχος μουσικός, τόσο υποτιμημένος από τα ΜΜΕ. Αισθάνεσαι κάτι τέτοιο;

Ίσα ίσα, νιώθω υπερτιμημένος. Νομίζω ότι παίρνω υπερβολικά πολλή προσοχή και για να είμαι ειλικρινής, είμαι πολύ ευγνώμων που παίρνουμε οποιαδήποτε προσοχή. Ο κόσμος δεν στερείται υπέροχων τραγουδοποιών και τραγουδιστών, οπότε, θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό.

>Είσαι πολύ ταπεινός και χαμηλών τόνων...
Όχι, δεν προσπαθώ να είμαι ταπεινός. Το εννοώ αυτό που σου λέω. 

>Επειδή έχουμε μιλήσει τόσες φορές, το ξέρω και γι᾽αυτό κι εγώ το επισημαίνω. 
Κοίτα, είναι τρελό... Υπάρχει τόση πολλή μουσική σήμερα. Οπότε και μόνο το γεγονός ότι εσύ μου ζητάς μια συνέντευξη είναι καταπληκτικό, διότι εξακολουθώ να μπορώ να το κάνω, 20 χρόνια από όταν ξεκίνησα. Είναι καταπληκτικό που ο κόσμος εξακολουθεί να νοιάζεται, με εκπλήσσει και είναι σίγουρα πολύ ωραίο.

>Μπορείς να μου πεις την ιστορία -αν υπάρχει- πίσω από το I Hear You Calling, που το λάτρεψα; 
Έχει να κάνει με το να επικοινωνείς, να μιλάς με τους ανθρώπους. (8:04) Νομίζω ότι δεν προσφεύγουμε αρκετά ο ένας προς τον άλλον, ειδικά οι ενήλικοι άντρες. Δεν ρωτάμε ο ένας τον άλλον τι κάνει. Δε μιλάμε στο τηλέφωνο για να μεταφέρουμε καλά νέα. Μερικές φορές οι άνθρωποι νομίζουν ότι πρέπει να μιλάνε μεταξύ τους μόνο όταν έχουν άσχημα νέα ή κάποιο πρόβλημα. Είναι σημαντικό να εμπνέει ο ένας τον άλλον, να είναι εκεί ο ένας για τον άλλον. Και αυτό λέει το τραγούδι, να κοιτάς τους ανθρώπους που αγαπάς, που σε νοιάζουν, να βάζεις το χέρι σου στον ώμο τους και να τους λες "σε στηρίζω", "σε ακούω", "προσέχω τι λες".

>Ακούγοντας το άλμπουμ, μου ήρθαν στο μυαλό αρκετά, τα late '90's, αρχές '00s. Θα μπορούσα δηλαδή να σε φανταστώ να συνεργάζεσαι με τη Shania Twain ή τους Manics. H συνεργασία με την KT Tunstall πώς προέκυψε; Πίσω στο 2007, είχε ακουστεί πάρα πολύ στην Ελλάδα το "Saving My Face".

Ξεκινήσαμε μαζί, η Katie κι εγώ. Κατά κάποιον τρόπο μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά. Ο κιθαρίστας μου έπαιζε μουσική μαζί της. Οπότε έχουμε πολλούς κοινούς γνωστούς, αυτή βέβαια έγινε γνωστή παγκοσμίως, μέχρι τη στρατόσφαιρα. Όταν έγραψα λοιπόν, το "Tempting Fate", ήθελα πραγματικά να είναι ένα ντουέτο, ένας διάλογος πειρασμού, επιλογών, λήψης αποφάσεων. Το τραγούδι αφορά την ευαλωτότητα, αλλά και τη δύναμη επίσης. Είναι η επιλογή του να κάνεις το σωστό, να προσπαθείς, να μπαίνεις σε πειρασμό και να μην υποκύπτεις. Ήθελα πραγματικά να είναι ένας άνδρας και μια γυναίκα που μιλούν μεταξύ τους, που παλεύουν με αυτό με τον ίδιο τρόπο, και η φωνή της Katie είναι τόσο ευάλωτη, αλλά είναι τόσο δυνατή... Μου αρέσει που έχει και τις δύο αυτές ιδιότητες και ήταν απλώς τέλεια σε αυτό.

>Για να είμαι ειλικρινής, όταν είδα τον τίτλο κομματιού "Step by Step" στο promo, το μυαλό μου πήγε αμέσως στους New Kids on the Block και το ομότιτλό τους single.
Δεν το ήξερα αυτό. Καταπληκτικό!

>Όπως και να έχει, κουβαλά μια αληθινή νοσταλγία. Η νοσταλγία πιστεύεις, εξακολουθεί να έχει θέση στη μουσική; Τη χρειαζόμαστε;
Δεν ξέρω. Εγώ, έχω πρόβλημα με τη νοσταλγία. Αισθάνομαι νοσταλγία όλη μου τη ζωή, από παιδί, για ένα παρελθόν που δεν έζησα καν. Τώρα, προσπαθώ να μην είμαι, να εκτιμώ πραγματικά, να είμαι παρών στη στιγμή και να συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα του παρελθόντος με κάνουν αυτόν που είμαι τώρα. Δεν πρέπει να τα σκέφτομαι ως κάτι που έχει φύγει, γιατί μεταξύ μας, η νοσταλγία είναι αρκετά θλιβερή. Μπορεί να με καταβάλει και δεν το θέλω αυτό. Αλλά ο ήχος αυτού του τραγουδιού είναι απίστευτα νοσταλγικός, έχεις δίκιο. Είναι εγώ που προσπαθώ να είμαι ο Jackson Browne χωρίς να το κάνω σκόπιμα. Αυτή είναι η μουσική που αγαπώ και νομίζω ότι απλώς βγήκε έτσι. Αλλά ναι, η μπάντα μου με κοροϊδεύει γιατί λέει ότι ακούγεται σαν παλιό τραγούδι.

>Στο The One, υπάρχει ένας στίχος που λέει "I've been running since the day (μτφρ. Τρέχω από τη μέρα που γεννήθηκα). Υποθέτω ότι είναι βγαλμένος από την πραγματική ζωή, σωστά;
Ναι, νομίζω ότι το καταλαβαίνει ο καθένας. Τρέχουμε όλοι. Κάποιος μου είπε τις προάλλες "ω φίλε, απλώς προσπαθώ. Τουλάχιστον προσπαθώ." Και του είπα, "Ποιος δεν προσπαθεί; Δείξε μου κάποιον εδώ που δεν προσπαθεί." Όλοι προσπαθούν. Όλοι τρέχουν. Ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί, όποια κι αν είναι η κατάστασή του. Μιλώ για μένα, αλλά νομίζω ότι έτσι νιώθουν όλοι.

>Αλήθεια, ποιο τραγούδι σου έγινε μεγάλη επιτυχία χωρίς να το περιμένεις; Στην Ελλάδα, ήταν σίγουρα το "Love is on the Line" και ok, το "What More Can I Do". Δεν περίμενα ποτέ την αντίδραση αυτή στην Ελλάδα ειδικά στο τελευταίο. Οπότε αυτό ήταν πολύ ωραίο γιατί η Ελλάδα είναι μία από τις λίγες χώρες όπου η μουσική έφτασε πριν από εμένα. Οπότε ο κόσμος ήξερε τη μουσική μου, προτού με γνωρίσει και αυτό ήταν πολύ ωραίο γιατί γενικά δε συμβαίνει. Συνήθως πρέπει να εμφανιστώ σε ένα μέρος, να κάνω promo, συνεντεύξεις κλπ.

>Στις μέρες μας, το "για πάντα" στις σχέσεις συχνά μοιάζει ανεδαφικό. Έχεις μία πολύ όμορφη οικογένεια, μία σχέση ετών και στα τραγούδια σου μιλάς για τη διαχρονική αγάπη. Θα ήθελα μία συμβουλή αφού το έχεις κάνει πράξη, 

Δεν έχω συμβουλή να σου δώσω γιατί δεν υπάρχει κάποιο κόλπο. Είναι καθαρά θέμα επιλογής. Και δεν ξέρω, σίγουρα δεν είμαστε κοντά στο για πάντα. Είμαστε μαζί 20, 22 χρόνια, αλλά αυτό δεν είναι για πάντα, άσχετα αν έτσι είναι ως συναίσθημα. Το αισθανόμαστε επίσης σα να συνέβη χθες. Και αυτή είναι η επιλογή που νομίζω ότι πρέπει να κάνεις, αυτό εννοώ με το "We Will Always Be The Way We Were". Επιλέγουμε να εξακολουθούμε να είμαστε εκείνα τα παιδιά που είδαν ο ένας τον άλλον στο μπαρ για πρώτη φορά. Άρα, ας επιλέξουμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον με τον ίδιο τρόπο. Θα μπορούσαμε να επιλέξουμε να ξυπνάμε κάθε πρωί και να λέμε, "ω όχι, πάλι εσύ". Ή θα μπορούσαμε να επιλέξουμε να λέμε, "γεια σου, τι κάνεις;". Προς το παρόν, εξακολουθούμε να επιλέγουμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε 22 χρόνια πριν. Αλλά, δεν υπάρχουν εγγυήσεις, πρέπει να δουλεύεις τη σχέση και να κάνετε την εν λόγω επιλογή από κοινού.

>Και για πες, τι έχεις κάνει για αγάπη, όπως λέει το ομώνυμο τραγούδι;
Τι δεν έχω κάνει είναι η ερώτηση! (γέλια) Έχω κάνει πολλά ανόητα πράγματα. Αλλά νομίζω ότι το πιο τρελό πράγμα που έχω κάνει για αγάπη είναι το να είμαι ερωτευμένος, είναι σα να επιλέγεις να μην το αφήσεις να φύγει, να επιλέγεις να παλεύεις γι' αυτό. Να επιλέγεις να το εκτιμάς πάντα και ποτέ να μην το θεωρείς δεδομένο. Βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους να θεωρούν την αγάπη δεδομένη...

>Πράγματι, έτσι είναι.
Ναι και είναι κρίμα. Είναι ντροπή. Mη με παρεξηγείς. Οι κακές σχέσεις είναι για να φεύγουν, λες "τέλος", προχωράς. Όμως, βλέπω τόσες καλές σχέσεις με πολλή αγάπη να καταρρέουν γιατί οι άνθρωποι θεωρούν την αγάπη δεδομένη. Και εξαιτίας μιας ανόητης πράξης ή μιας ανόητης απόφασης, τα πετούν όλα. Και νομίζω ότι αυτό είναι κρίμα.

>Με αφορμή το τραγούδι σου με τον παρόμοιο τίτλο, αν είχες την ευκαιρία να αλλάξεις ένα πράγμα στη ζωή σου τώρα, ποιο θα ήταν αυτό;
Δεν ξέρω, μάλλον δεν θα άλλαζα τίποτα. Ή μάλλον θα άλλαζα, τον καιρό στο στο μέρος που μένω! (γέλια)

>Έλα στην Ελλάδα! (γέλια)
Ξέρεις τι; Το συζητάμε συνέχεια: "Μετακόμιση στην Ελλάδα", λέμε. Αγαπώ την Αθήνα. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι είναι λίγο δύσκολο τώρα με τρία παιδιά, τέσσερα σκυλιά και μια γάτα να σηκωθείς και να φύγεις. Αλλά ναι, αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα άλλαζα.

>Αλήθεια, πώς ήταν η εμπειρία της συναυλίας με τον Αντώνη Ρέμο στο Ηρώδειο τον περασμένο Σεπτέμβριο;
Ήταν αξέχαστη. Τον Αντώνη τον θεωρώ πλέον αγαπημένο μου φίλο. Ήταν τόσο γοητευτικός, τόσο ευγενικός, τόσο φιλόξενος και επαγγελματίας. Αυτός και όλη του η ομάδα ήταν περισσότερο από ό,τι μπορούσα να ελπίζω. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις όταν πας να είσαι καλεσμένος σε κάποιον καλλιτέχνη πώς θα σε υποδεχτεί ή θα σε αντιμετωπίσει. Και αυτός ήταν αληθινός κύριος, δε βρίσκεις τέτοιους συχνά. Οπότε θα είμαι για πάντα ευγνώμων στον Αντώνη. Παρεμπιπτόντως, μίλησα μαζί του αρκετά πρόσφατα, γιατί τυχαία συνάντησε έναν φίλο μου στο Ντουμπάι και έτρωγαν μαζί. Όλη του η οικογένεια, όλη του η ομάδα, είναι απίθανοι.

>Αλήθεια, έχεις προσπαθήσει ποτέ να τραγουδήσεις κάτι στα ελληνικά;
Όχι. Τα ελληνικά μου φαίνονται τόσο δύσκολα. Τώρα καταλαβαίνω γιατί στα αγγλικά λένε την έκφραση "it's all Greek to me" (μτφρ. "είναι κινέζικα για μένα"), προφανώς γιατί είναι τόσο περίπλοκα. Και για κάποιο λόγο, επειδή είμαι Ιταλός, πάντα νομίζω ότι θα καταλάβω τα ελληνικά διότι καταλαβαίνω τους Έλληνες. Καταλαβαίνω την ψυχή τους, τον τρόπο που κινούνται, που συμπεριφέρονται. Τελικά όμως, δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα, αλλά δεν πειράζει... Τους αγαπώ και τους περιμένω όλους στις 25 Σεπτεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού για να τραγουδήσουμε μαζί.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr