Το καλοκαίρι μπορείς να ψάχνεις rooftop bars, αυλές, θερινά σινεμά και μαγαζιά που σερβίρουν ένα gin & tonic στην τιμή μικρής οικοσκευής. Μπορείς επίσης να ανοίξεις την μπαλκονόπορτα, να βγεις έξω με τη βερμούδα σου και να καθίσεις στην καρέκλα που έχει πάρει πλέον το σχήμα του σώματός σου.
Γιατί, κακά τα ψέματα, σαν το άραγμα στην μπαλκονάρα σου δεν έχει. Και δεν χρειάζεται καν να είναι μπαλκονάρα. Μερικά τετραγωνικά, μια τέντα, ένα τραπεζάκι και δύο καρέκλες αρκούν για να δημιουργηθεί το προσωπικό σου θερινό ανάκτορο. Εκεί πίνεις τον πρώτο καφέ του Σαββάτου κοιτάζοντας τη γειτονιά να ξυπνάει. Εκεί ανοίγεις την πρώτη παγωμένη μπίρα λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Εκεί λες το κλασικό "θα κάτσω δέκα λεπτά" και σηκώνεσαι δύο ώρες αργότερα. Το μπαλκόνι έχει έναν δικό του χρόνο. Και κυρίως έναν υπέροχο κανόνα. Δεν χρειάζεται να πας πουθενά.
Όταν βγαίνει η ψησταριά, αρχίζει η τελετουργία
Και μετά έχουμε το ψήσιμο. Η εμφάνιση της ψησταριάς στο μπαλκόνι μεταμορφώνει αυτομάτως έναν κατά τα άλλα φυσιολογικό άντρα σε pitmaster από το Τέξας. Ξαφνικά όλοι έχουμε άποψη για τη θερμοκρασία, το κάρβουνο, το πότε γυρίζεις τη μπριζόλα και πόσο πρέπει να "ξεκουραστεί" το κρέας.
Στο ένα χέρι η λαβίδα, στο άλλο η μπίρα.
"Μην το γυρίζεις συνέχεια".
"Θέλει δυνατή φωτιά".
"Άστο, το έχω".
Το αν πράγματι το έχεις θα αποδειχθεί αργότερα. Προς το παρόν είσαι ο άρχοντας της φωτιάς. Μέχρι να εμφανιστεί ο γείτονας.
"Πάλι ψήνετε;"
Το "πάλι" αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής πολυκατοικίας, ακόμη κι αν έχεις να ανάψεις κάρβουνο από τον Ιούνιο. Κάποιος θα κλείσει επιδεικτικά το παράθυρο, κάποιος θα μαζέψει την μπουγάδα και κάποιος από πάνω θα κάνει έναν θόρυβο αδιευκρίνιστης αλλά σαφέστατης αποδοκιμασίας. Εσύ συνεχίζεις. Έχεις λουκάνικα στη φωτιά. Δεν είναι ώρα για διπλωματία.
Το προσωπικό σου θεωρείο στη γειτονιά
Το καλύτερο όμως είναι αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Από το μπαλκόνι γνωρίζεις ανθρώπους που ουσιαστικά δεν γνωρίζεις. Τον απέναντι που ποτίζει κάθε βράδυ. Τον τύπο που παρκάρει μονίμως πάνω στη γωνία. Τον σκύλο του τρίτου που έχει προσωπική βεντέτα με όλα τα μηχανάκια της Αθήνας. Τον γείτονα που θα σε ρωτήσει τι έκανε χθες ο Παναθηναϊκός και θα ακολουθήσει δεκάλεπτη ανάλυση χωρίς να έχετε βρεθεί ποτέ πιο κοντά από είκοσι μέτρα.
Αυτό είναι το μπαλκόνι. Το σύνορο ανάμεσα στο σπίτι και στην πόλη. Είσαι μέσα στον κόσμο χωρίς να χρειάζεται να συμμετέχεις ιδιαίτερα σε αυτόν.
Ένας καφές το πρωί. Μια μπίρα το βράδυ. Ένα βιβλίο, λίγη μουσική, φίλοι γύρω από το τραπέζι και κάτι που ψήνεται λίγο πιο δίπλα. Και όταν έχεις καλή καρέκλα, σκιά και το ψυγείο σε απόσταση λίγων βημάτων, δεν έχεις απλώς μπαλκόνι.
Έχεις παλάτι.
Μπορεί οι γείτονες να έχουν διαφορετική άποψη.
Αλλά κάθε βασιλιάς είχε τους εχθρούς του.
