Υπάρχει μια περίεργη στιγμή στη ζωή πολλών αντρών. Μπορεί να έχουν δουλειά, σχέση, φίλους, ένα σπίτι που πληρώνουν κάθε μήνα, να έχουν καταφέρει πράγματα που κάποτε έμοιαζαν μακρινά – και παρ' όλα αυτά να ξυπνούν ένα πρωί με την αίσθηση ότι κάπου έχουν μείνει πίσω.
Ότι θα έπρεπε να βγάζουν περισσότερα χρήματα. Να είναι σε καλύτερη φυσική κατάσταση. Να έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Να είναι καλύτεροι σύντροφοι, καλύτεροι πατέρες, πιο επιτυχημένοι επαγγελματίες. Να έχουν ήδη βρει "τι θέλουν από τη ζωή τους". Και φυσικά να τα διαχειρίζονται όλα αυτά χωρίς να φαίνεται ότι δυσκολεύονται.
Το παράξενο είναι πως το "αρκετά" δεν έχει συγκεκριμένο σημείο τερματισμού. Κάθε φορά που φτάνεις κάπου, η γραμμή μετακινείται λίγο πιο πέρα.
Η αξία που πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεται
Πολλοί άντρες μεγαλώνουν μαθαίνοντας, άμεσα ή έμμεσα, να συνδέουν την προσωπική τους αξία με αυτό που μπορούν να προσφέρουν και να πετύχουν. Δεν αρκεί απλώς να είσαι. Πρέπει να κάνεις.
Να είσαι χρήσιμος. Να λύνεις προβλήματα. Να αντέχεις την πίεση. Να μπορείς να πληρώσεις τον λογαριασμό. Να προστατεύεις τους ανθρώπους γύρω σου. Να μην καταρρέεις όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Και κάπως έτσι δημιουργείται μια εξίσωση που μπορεί να γίνει εξαντλητική: "Αξίζω όσο πετυχαίνω".
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η επιτυχία μετατρέπεται από επιθυμία σε απόδειξη προσωπικής αξίας. Μια κακή περίοδος στη δουλειά δεν είναι πλέον απλώς μια κακή περίοδος. Μπορεί να βιώνεται σαν προσωπική αποτυχία. Ένας χωρισμός δεν σημαίνει μόνο ότι μια σχέση τελείωσε. Μπορεί να γεννήσει το βασανιστικό "τι δεν είχα εγώ;".
Διαβάστε Επίσης
Και μετά ήρθαν οι συγκρίσεις
Η σύγκριση υπήρχε πάντα. Απλώς σήμερα βρίσκεται στην τσέπη σου.
Ανοίγεις το κινητό και βλέπεις έναν συνομήλικό σου να αγοράζει σπίτι, έναν άλλον να ταξιδεύει, κάποιον να έχει το σώμα που θα ήθελες, έναν παλιό συμφοιτητή να ανακοινώνει άλλη μία επαγγελματική επιτυχία. Δεν βλέπεις τις ανασφάλειες, τα χρέη, τους καβγάδες, τις αποτυχίες ή τις τρεις το πρωί που κοιτάζουν κι εκείνοι το ταβάνι. Βλέπεις το αποτέλεσμα.
Και το συγκρίνεις με ολόκληρη τη δική σου ζωή. Το παιχνίδι είναι χαμένο πριν καν ξεκινήσει.
Ίσως το "αρκετός" είναι λάθος ερώτηση
Η λύση δεν είναι να σταματήσεις να θέλεις περισσότερα. Η φιλοδοξία δεν είναι εχθρός και η επιθυμία να γίνεις καλύτερος μπορεί να είναι από τις πιο δημιουργικές δυνάμεις που διαθέτεις.
Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά ανάμεσα στο "θέλω να εξελιχθώ" και στο "πρέπει να εξελιχθώ για να αξίζω".
Το πρώτο σου δίνει κατεύθυνση. Το δεύτερο δεν σου επιτρέπει ποτέ να φτάσεις.Γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος πλουσιότερος, δυνατότερος, πιο όμορφος, πιο επιτυχημένος ή φαινομενικά πιο ευτυχισμένος. Και πάντα θα υπάρχει μια επόμενη κορυφή.
Ίσως λοιπόν η πραγματική ενηλικίωση να ξεκινά όταν ένας άντρας καταλαβαίνει ότι μπορεί να θέλει περισσότερα από τον εαυτό του χωρίς να περιφρονεί αυτό που είναι σήμερα.
Να κοιτάζει μπροστά χωρίς να αισθάνεται διαρκώς πίσω και να συνειδητοποιήσει κάποτε ότι το "δεν είμαι αρκετός" δεν είναι απαραίτητα γεγονός. Είναι μια φωνή που, αν την ακούς για αρκετά χρόνια, αρχίζεις απλώς να τη θεωρείς δική σου.
