Όλοι οι άντρες έχουν αδυναμία στη μητέρα τους

Υπάρχει μια στιγμή που σχεδόν κάθε άντρας καταλαβαίνει ότι η σχέση με τη μητέρα του είναι πολύ πιο βαθιά απ’ όσο νόμιζε όταν ήταν μικρός. Συνήθως δεν έρχεται θεαματικά. Δεν είναι κάποια κινηματογραφική αποκάλυψη. Έρχεται αθόρυβα, μέσα από μικρές λεπτομέρειες. Ένα τρόπο που ανησυχεί για σένα, μια φράση που επαναλαμβάνει χρόνια, το πώς εξακολουθεί να σε κοιτά σαν να είσαι ταυτόχρονα παιδί και ενήλικας.

Γιατί όσο κι αν μεγαλώνουμε, όσο κι αν προσπαθούμε να δείχνουμε ψύχραιμοι, ανεξάρτητοι ή emotionally unavailable, υπάρχει κάτι σχεδόν πρωτόγονο στη σχέση ενός άντρα με τη μητέρα του.

Και ίσως γι’ αυτό οι περισσότεροι άντρες δυσκολεύονται τόσο να μιλήσουν γι’ αυτήν.

Οι άντρες μεγαλώνουν μαθαίνοντας να κρύβουν την ευαισθησία τους

Οι άντρες μεγαλώνουν συχνά μαθαίνοντας να κρύβουν την ευαισθησία τους πίσω από χιούμορ, σιωπή ή ειρωνεία. Είναι πιο εύκολο να μιλήσουμε για δουλειά, ποδόσφαιρο, μουσική ή πολιτική παρά να παραδεχτούμε πόσο σημαντική είναι η γυναίκα που μας μεγάλωσε. Ίσως επειδή εκεί η ευαλωτότητα είναι αδύνατο να κρυφτεί.

Η μητέρα είναι συνήθως ο πρώτος άνθρωπος που σε είδε πριν αποκτήσεις ρόλους. Πριν γίνεις "άντρας”, επαγγελματίας, σύντροφος ή οτιδήποτε άλλο. Σε θυμάται σε όλες τις εκδοχές σου. Φοβισμένο, άρρωστο, ανασφαλή, αστείο, δύσκολο, εγωιστή, πληγωμένο. Και αυτό δημιουργεί έναν δεσμό που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο.

Δεν σημαίνει φυσικά ότι όλες οι σχέσεις μητέρας-γιου είναι ιδανικές ή εύκολες. Πολλές είναι περίπλοκες, γεμάτες συγκρούσεις, απόσταση ή πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ σωστά. Αλλά ακόμα κι εκεί, η επιρροή παραμένει τεράστια. Οι περισσότεροι άντρες κουβαλούν τη μητέρα τους μέσα τους περισσότερο απ’ όσο αντιλαμβάνονται. Στον τρόπο που φροντίζουν, στον τρόπο που αγαπούν, ακόμα και στον τρόπο που φοβούνται.

Κάποια στιγμή αρχίζεις επίσης να βλέπεις τη μητέρα σου όχι μόνο ως "μητέρα” αλλά ως άνθρωπο. Και αυτό ίσως είναι το πιο παράξενο στάδιο της ενηλικίωσης.

Καταλαβαίνεις ότι είχε κι εκείνη ανασφάλειες. Ότι κουράστηκε. Ότι φοβήθηκε. Ότι πιθανότατα αυτοσχεδίαζε περισσότερο απ’ όσο έδειχνε. Οι γονείς στην παιδική ηλικία μοιάζουν σχεδόν υπερήρωες. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι ήταν απλώς άνθρωποι που προσπαθούσαν να τα καταφέρουν.

Κάποιοι δεσμοί δεν αλλάζουν ποτέ πραγματικά

Ίσως γι’ αυτό όσο μεγαλώνουν οι άντρες αρχίζουν να τηλεφωνούν περισσότερο στη μητέρα τους. Να ανησυχούν περισσότερο όταν δεν απαντά. Να παρατηρούν πράγματα που παλιά θεωρούσαν δεδομένα. Πώς μεγαλώνει, πώς κουράζεται πιο εύκολα, πώς επαναλαμβάνει ιστορίες, πώς εξακολουθεί να ενδιαφέρεται για πράγματα που εσύ ο ίδιος έχεις ξεχάσει.

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά συγκινητικό στο γεγονός ότι οι μητέρες θυμούνται πάντα εκδοχές του εαυτού μας που εμείς έχουμε αφήσει πίσω. Για εκείνες, ένα μέρος σου θα είναι για πάντα ο άνθρωπος που χρειάζεται φροντίδα, ακόμα κι αν έχεις γίνει σαράντα χρονών, έχεις παιδιά ή ζεις μόνος σου χρόνια.

iStock Images

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η μεγαλύτερη αδυναμία των αντρών απέναντι στη μητέρα τους. Ότι κοντά της είναι δύσκολο να προσποιηθείς κάτι. Δεν μπορείς εύκολα να φορέσεις προσωπείο. Εκείνη ξέρει ήδη ποιος είσαι πριν μιλήσεις.

Σε έναν κόσμο που ζητά διαρκώς από τους άντρες να είναι σκληροί, ανταγωνιστικοί και ελεγχόμενοι, η μητέρα παραμένει συχνά το μοναδικό μέρος όπου επιτρέπεται ακόμα να είναι απλώς παιδιά.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr