Στα 20, οι φιλίες μοιάζουν σχεδόν αυτονόητες. Υπάρχει πάντα κάποιος διαθέσιμος για έναν καφέ, μια μπίρα, ένα βράδυ που ξεκινά χωρίς ιδιαίτερο πρόγραμμα. Οι παρέες δημιουργούνται στο πανεπιστήμιο, στον στρατό, στις πρώτες δουλειές, στα γήπεδα και στα μπαρ. Κάπου μετά τα 30, όμως, αυτή η καθημερινότητα αρχίζει να αλλάζει. Και πολλές φορές αλλάζει τόσο αργά, ώστε δεν καταλαβαίνεις καν πότε ακριβώς συνέβη.
Οι φίλοι παντρεύονται, αποκτούν παιδιά, μετακομίζουν, δουλεύουν περισσότερο. Οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και μια συνάντηση που κάποτε αποφασιζόταν με ένα μήνυμα στις οκτώ το βράδυ χρειάζεται πλέον να προγραμματιστεί μία εβδομάδα νωρίτερα. Και τότε εμφανίζεται μια μορφή μοναξιάς για την οποία πολλοί άντρες δυσκολεύονται ακόμη και να μιλήσουν.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχουν ανθρώπους γύρω τους. Μπορεί να έχουν σχέση, οικογένεια, συναδέλφους και παλιούς φίλους. Αυτό που συχνά χάνεται είναι η πραγματική επαφή. Εκείνη η σχέση στην οποία μπορείς να εμφανιστείς χωρίς συγκεκριμένο λόγο και χωρίς να χρειάζεται να είσαι κάτι για κάποιον.
Όταν η παρέα γίνεται ένα group chat
Οι αντρικές φιλίες έχουν συχνά ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: βασίζονται περισσότερο στο να κάνουμε κάτι μαζί παρά στο να καθόμαστε και να μιλάμε για το πώς αισθανόμαστε.
Ένας αγώνας, ένα γυμναστήριο, ένα ταξίδι, μια έξοδος, ένα PlayStation, ένα ψήσιμο. Όσο υπάρχουν αυτές οι κοινές δραστηριότητες, η φιλία συντηρείται σχεδόν μόνη της. Όταν όμως η καθημερινότητα αρχίζει να τις εξαφανίζει, πολλοί άντρες δεν έχουν μάθει πώς να διατηρούν την ίδια εγγύτητα με διαφορετικό τρόπο.
Έτσι, η παρέα μπορεί να καταλήξει ένα group chat γεμάτο memes, ποδοσφαιρική καζούρα και υποσχέσεις για εκείνη την έξοδο που όλο κανονίζεται και ποτέ δεν γίνεται.
Το παράδοξο είναι ότι κανείς δεν έχει απαραίτητα τσακωθεί με κανέναν. Οι άνθρωποι που κάποτε έβλεπες τρεις φορές την εβδομάδα παραμένουν φίλοι σου. Απλώς μπορεί να τους βλέπεις πλέον μία φορά κάθε δύο μήνες. Και η απόσταση εγκαθίσταται αθόρυβα.
Διαβάστε Επίσης
Το "είμαι καλά" που τελειώνει κάθε συζήτηση
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο πρόβλημα. Πολλοί άντρες έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους εσωτερικά. Όχι απαραίτητα επειδή κάποιος τους είπε ρητά ότι "οι άντρες δεν μιλάνε", αλλά επειδή αυτό ήταν το μοντέλο που έβλεπαν γύρω τους.
Όταν λοιπόν τα πράγματα δυσκολεύουν, η συνηθισμένη απάντηση στην ερώτηση "πώς είσαι;" παραμένει το "καλά". Ακόμη κι όταν δεν είναι.
Η μοναξιά γίνεται έτσι δύσκολο να εντοπιστεί. Δεν μοιάζει πάντα με έναν άνθρωπο κλεισμένο μόνο του στο σπίτι. Μπορεί να μοιάζει με έναν άντρα που δουλεύει κανονικά, πηγαίνει γυμναστήριο, βγαίνει περιστασιακά και γελάει με τους φίλους του, αλλά έχει μήνες να κάνει μια πραγματική συζήτηση με κάποιον.
Το δύσκολο μετά τα 30 είναι ότι η κοινωνική ζωή παύει να λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Αν θέλεις να κρατήσεις ανθρώπους κοντά σου, χρειάζεται πλέον προσπάθεια. Να πάρεις εσύ τηλέφωνο. Να προτείνεις εκείνον τον καφέ. Να πεις "πάμε για μια μπίρα;" ακόμη κι αν τις προηγούμενες δύο φορές δεν βόλεψε.
Κυρίως, χρειάζεται να ξεπεράσεις την παράξενη αντρική περηφάνια που μας κάνει να περιμένουμε πάντα από τον άλλο να επικοινωνήσει πρώτος. Γιατί η φιλία μετά τα 30 δεν τελειώνει συνήθως με έναν μεγάλο καβγά. Τελειώνει με αναβολές.
"Να τα πούμε σύντομα".
"Να κανονίσουμε".
"Θα σε πάρω μέσα στην εβδομάδα".
Και ξαφνικά έχουν περάσει έξι μήνες. Η μοναξιά των αντρών δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις για να αντιμετωπιστεί. Μερικές φορές χρειάζεται κάτι πολύ πιο απλό. Να πάρεις έναν παλιό φίλο τηλέφωνο και, αντί για το συνηθισμένο μήνυμα, να του πεις απλώς "Πού είσαι; Πάμε να τα πούμε".
