Υπάρχει κάτι παράξενο με την αυτοπεποίθηση. Όσο περισσότερο προσπαθείς να αποδείξεις ότι την έχεις, τόσο πιο εύκολα δημιουργείς την υποψία ότι σου λείπει. Η ανάγκη να μιλήσεις πιο δυνατά, να επιβληθείς σε μια συζήτηση, να έχεις την τελευταία λέξη ή να απαντήσεις αμέσως σε μια πρόκληση μπορεί να μοιάζει με δύναμη. Συχνά, όμως, η πραγματική σιγουριά εκφράζεται πολύ πιο αθόρυβα.
Σκέψου έναν άνθρωπο που μπαίνει σε ένα δωμάτιο χωρίς να προσπαθεί να τραβήξει τα βλέμματα. Δεν διακόπτει τους άλλους. Δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξηγήσει συνεχώς ποιος είναι, τι έχει πετύχει ή γιατί έχει δίκιο. Όταν κάποιος διαφωνήσει μαζί του, δεν αντιμετωπίζει αυτομάτως τη διαφωνία ως προσωπική επίθεση.
Κι όμως, πολλές φορές αυτός είναι ο άνθρωπος που τελικά αποπνέει τη μεγαλύτερη δύναμη.
Διαβάστε Επίσης
Δεν χρειάζεται να κερδίζεις κάθε μάχη
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της ουσιαστικής αυτοπεποίθησης είναι ότι δεν χρειάζεται διαρκή επιβεβαίωση. Όταν η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου εξαρτάται από την αποδοχή των άλλων, κάθε αμφισβήτηση αποκτά τεράστια σημασία. Ένα σχόλιο γίνεται προσβολή. Μια διαφωνία γίνεται σύγκρουση. Μια αποτυχία γίνεται απόδειξη ότι δεν είσαι αρκετός.
Ο πιο σίγουρος άνθρωπος μπορεί να αφήσει ορισμένα πράγματα να περάσουν. Όχι επειδή φοβάται να αντιδράσει, αλλά επειδή μπορεί να επιλέξει πότε αξίζει να αντιδράσει. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά. Η ψυχραιμία δεν σημαίνει απουσία συναισθήματος και η ηρεμία δεν σημαίνει αδυναμία. Σημαίνει ότι υπάρχει ένα μικρό κενό ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει και στην αντίδρασή σου.
Και μέσα σε αυτό το κενό βρίσκεται ο αυτοέλεγχος. Ο άνθρωπος που μπορεί να δεχτεί μια άβολη στιγμή χωρίς να προσπαθήσει αμέσως να την εξαφανίσει δείχνει ότι αντέχει την πίεση. Εκείνος που μπορεί να ακούσει κριτική χωρίς να περάσει κατευθείαν στην αντεπίθεση δείχνει ότι η αυτοεκτίμησή του δεν καταρρέει τόσο εύκολα. Εκείνος που μπορεί να πει "δεν ξέρω" χωρίς να νιώσει μικρότερος δεν έχει ανάγκη να παρουσιάζεται συνεχώς ως ο πιο έξυπνος άνθρωπος στο δωμάτιο.
Διαβάστε Επίσης
Η ηρεμία είναι διαφορετική από την παθητικότητα
Υπάρχει, βέβαια, μια παγίδα. Το να μη μιλάς ποτέ, να αποφεύγεις κάθε σύγκρουση ή να επιτρέπεις στους άλλους να παραβιάζουν τα όριά σου δεν είναι αυτοπεποίθηση. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο πραγματικά ήρεμος άνθρωπος μπορεί να γίνει απόλυτα σαφής όταν χρειάζεται. Μπορεί να πει "όχι" χωρίς δεκάλεπτη απολογία. Μπορεί να απομακρυνθεί από μια κατάσταση χωρίς θεατρική έξοδο. Μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του χωρίς να μετατρέψει τη συζήτηση σε μάχη χαρακωμάτων. Και, ίσως το δυσκολότερο από όλα, μπορεί να αλλάξει γνώμη όταν αντιλαμβάνεται ότι έκανε λάθος.
Αυτό είναι που κάνει την ηρεμία να μοιάζει τόσο ισχυρή. Δείχνει έναν άνθρωπο που δεν λειτουργεί αποκλειστικά με βάση όσα συμβαίνουν γύρω του. Δεν αφήνει κάθε σχόλιο, κάθε βλέμμα και κάθε πρόκληση να καθορίσει την επόμενη κίνησή του.
Μεγαλώνοντας, ίσως αυτό να είναι και ένα από τα πιο χρήσιμα πράγματα που μπορείς να καταλάβεις για την αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται πάντα να φαίνεται.
Μερικές φορές βρίσκεται στον τρόπο που μιλάς χωρίς να φωνάζεις. Στο ότι ακούς χωρίς να περιμένεις απλώς τη σειρά σου να απαντήσεις. Στο ότι δεν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να κερδίσεις κάθε διαφωνία. Και κυρίως στο ότι γνωρίζεις πως η δύναμή σου δεν μειώνεται κάθε φορά που αποφασίζεις να μη τη χρησιμοποιήσεις.
