Υπάρχει κάτι βαθιά ενοχλητικό στην ιδέα ότι η Αγγλία μπορεί να πάρει Μουντιάλ. Ίσως φταίει το "It’s coming home”, που ακούγεται κάθε δύο χρόνια με την ίδια αυτοπεποίθηση και συνήθως καταλήγει σε συλλογική ψυχανάλυση. Ίσως φταίει η Premier League, οι υπερβολές των Άγγλων σχολιαστών, η αίσθηση ότι κάθε ταλαντούχος 19χρονος που βγάζουν είναι αμέσως ο επόμενος σωτήρας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ίσως απλώς φταίει ότι είναι η Αγγλία.
Και όμως, μετά τη χθεσινή νίκη επί του Μεξικού, υπάρχει μια σκέψη που αρχίζει να γίνεται επικίνδυνα λογική. Mήπως αυτή τη φορά θέλουμε όντως να το πάρουν;
Η Αγγλία νίκησε 3-2 το Μεξικό σε ένα ματς που είχε σχεδόν τα πάντα: ένταση, πίεση, χαρακτήρα, αριθμητικό μειονέκτημα και ένα φινάλε που θύμιζε περισσότερο επιβίωση παρά απλή πρόκριση. Ο Jude Bellingham πέτυχε δύο γκολ, ο Harry Kane σκόραρε από το σημείο του πέναλτι και η ομάδα του Thomas Tuchel άντεξε, παρότι έπαιξε με δέκα παίκτες για μεγάλο κομμάτι του δεύτερου ημιχρόνου.
Αυτό ακριβώς είναι που αλλάζει την κουβέντα. Η Αγγλία δεν πέρασε επειδή ήταν φαντεζί. Πέρασε επειδή άντεξε. Και αυτό, για μια εθνική ομάδα που έχει χτίσει ολόκληρη μυθολογία γύρω από τις αποτυχίες της, ίσως να λέει περισσότερα από ένα άνετο 4-0.
Η Αγγλία που σταμάτησε να αυτοσαμποτάρεται
Για χρόνια, η Αγγλία έμοιαζε με ομάδα που κουβαλούσε περισσότερο παρελθόν απ’ όσο μπορούσε να σηκώσει. Το 1966 ήταν πάντα εκεί, σαν ένδοξη ανάμνηση και σαν κατάρα. Κάθε διοργάνωση ξεκινούσε με ενθουσιασμό, συνέχιζε με υπερβολικές προσδοκίες και τελείωνε με ένα γνώριμο βλέμμα απογοήτευσης.
Αυτή η ομάδα, όμως, δείχνει κάπως διαφορετική.
Δεν είναι μόνο το ταλέντο. Αυτό υπήρχε και άλλες φορές. Είναι ότι η Αγγλία δείχνει να έχει αποκτήσει μια σκληρότητα που παλιότερα της έλειπε. Απέναντι στο Μεξικό, μέσα σε μια έδρα με τεράστιο συναισθηματικό βάρος, απέναντι σε μια χώρα που ζούσε τη δική της μεγάλη στιγμή ως συνδιοργανώτρια, οι Άγγλοι δεν κατέρρευσαν όταν το ματς στράβωσε.
Έχασαν παίκτη, πιέστηκαν, είδαν το Μεξικό να επιστρέφει, αλλά δεν λύγισαν. Και κάπου εκεί, αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί αυτή η ομάδα μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ακόμη μία καλή αγγλική γενιά.
Ο Bellingham έχει εκείνη την σπάνια ικανότητα να παίζει σαν να του ανήκει η σκηνή. Ο Kane, ακόμη και όταν δεν είναι εντυπωσιακός, παραμένει ο άνθρωπος που μπορεί να βάλει την υπογραφή του στη στιγμή. Ο Pickford συνεχίζει να μοιάζει φτιαγμένος για τα ψυχολογικά ματς της εθνικής. Και γύρω τους υπάρχει μια ομάδα που δεν δείχνει πλέον να φοβάται την ίδια της την ιστορία.
Το ενοχλητικό, λοιπόν, είναι ότι η Αγγλία αρχίζει να γίνεται συμπαθής για τους λάθος λόγους. Όχι επειδή έγινε ξαφνικά ρομαντική. Αλλά επειδή μοιάζει ώριμη.
Και απέναντι υπάρχει ακόμη ο τελευταίος χορός του Messi
Βέβαια, κάθε ωραία ποδοσφαιρική ιστορία χρειάζεται και τον αντίπαλό της. Και στο φετινό Μουντιάλ, ο μεγάλος αντίποδας της Αγγλίας δεν είναι απλώς μια άλλη ομάδα. Είναι η Αργεντινή του Lionel Messi.
Η παγκόσμια πρωταθλήτρια συνεχίζει την πορεία της και ετοιμάζεται για τη μεγάλη αναμέτρηση με την Αίγυπτο στη φάση των "16". Δεν ήταν άνετη μέχρι τώρα. Χρειάστηκε παράταση για να ξεπεράσει το Πράσινο Ακρωτήριο με 3-2, δείχνοντας ότι ακόμη και οι πρωταθλητές έχουν τις ρωγμές τους. Όμως η Αργεντινή έχει κάτι που καμία άλλη ομάδα δεν μπορεί να αντιγράψει: το συναισθηματικό βάρος της τελευταίας διαδρομής του Messi.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή. Μιλάμε για τον άνθρωπο που ολοκλήρωσε το παραμύθι του στο Κατάρ και τώρα μοιάζει να παίζει τον επίλογο. Κάθε άγγιγμα της μπάλας, κάθε χαμόγελο, κάθε αργό περπάτημα προς την εκτέλεση ενός φάουλ έχει πια την αίσθηση του αποχαιρετισμού.
Και αυτό κάνει την υπόθεση πιο δύσκολη για τον ουδέτερο.
Από τη μία, υπάρχει η Αγγλία. Η χώρα που περιμένει από το 1966, η ομάδα που όλοι αγαπάμε να πειράζουμε, το ποδοσφαιρικό έθνος που έχει χτίσει αυτοκρατορία από προσδοκίες και τραύματα. Από την άλλη, υπάρχει ο Messi. Ο τελευταίος μεγάλος μύθος της εποχής μας, ένας παίκτης που δεν χρειάζεται άλλο τρόπαιο για να αποδείξει τίποτα, αλλά που ένα ακόμη Μουντιάλ θα τον έβαζε σχεδόν έξω από κάθε ανθρώπινη σύγκριση.
Ίσως γι’ αυτό το φετινό Μουντιάλ αποκτά τόσο ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο ποιος παίζει καλύτερα. Είναι ποια ιστορία θέλεις να κερδίσει.
Θέλεις να δεις την Αγγλία να σπάει επιτέλους τον κύκλο της ειρωνείας και της αυτοκαταστροφής; Ή θέλεις να δεις τον Messi να αποχωρεί από τη μεγαλύτερη σκηνή με έναν τελευταίο, σχεδόν αδιανόητο θρίαμβο;
Η λογική λέει ότι είναι νωρίς. Η Αγγλία έχει μπροστά της τη Νορβηγία, η Αργεντινή πρώτα πρέπει να περάσει την Αίγυπτο και το ταμπλό κρύβει ακόμη πολλές παγίδες. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν ζει μόνο από τη λογική. Ζει από τις αφηγήσεις. Και αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο που αρχίζουν να ξεχωρίζουν. Η Αγγλία που ίσως επιτέλους μεγάλωσε. Και ο Messi που ίσως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη.
Το παράξενο είναι ότι, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, μπορεί να πιάνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται κάτι σχεδόν αδιανόητο. Eντάξει, μπορεί να μην τους συμπαθούμε. Αλλά αν το πάρουν αυτοί οι Άγγλοι, ίσως και να μην μας χαλάσει τόσο πολύ.
