Η τελευταία εικόνα του τελικού δεν ήταν ο Λιονέλ Μέσι να σηκώνει άλλο ένα τρόπαιο. Ήταν οι Ισπανοί ποδοσφαιριστές να πανηγυρίζουν σαν μια γενιά που περίμενε χρόνια να πάρει τη θέση που πίστευε ότι της ανήκει. Η Αργεντινή έφτασε μέχρι τον τελικό με την εμπειρία, το πάθος και τον αρχηγό της. Η Ισπανία έφτασε με κάτι διαφορετικό. Mε το πιο γεμάτο ρόστερ του τουρνουά.
Το 1-0 του τελικού δεν αποτυπώνει πλήρως όσα συνέβησαν μέσα στις τέσσερις εβδομάδες του Μουντιάλ. Γιατί η διαφορά των δύο ομάδων ήταν μεγαλύτερη από ένα γκολ. Ήταν διαφορά φρεσκάδας, έντασης, επιλογών και, πάνω απ' όλα, βάθους.
Η Ισπανία έμοιαζε να έχει δύο ενδεκάδες παγκόσμιας κλάσης. Κάθε αλλαγή έδινε την εντύπωση ότι έμπαινε στο γήπεδο ένας ακόμη βασικός. Κάθε γραμμή ήταν γεμάτη αστέρες που πρωταγωνιστούν στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Αν κάποιος έφτιαχνε σήμερα μια παγκόσμια all-star ενδεκάδα, δύσκολα δεν θα ξεκινούσε από τέσσερις ή πέντε Ισπανούς.
Στην απέναντι πλευρά, η Αργεντινή έμοιαζε περισσότερο με μια παρέα ανθρώπων που είχε αποφασίσει να πολεμήσει μέχρι το τέλος. Αυτό ήταν το μεγάλο της όπλο σε όλη τη διοργάνωση. Η συνοχή. Η αυταπάρνηση. Η διάθεση να τρέξει ο ένας για τον άλλον. Όμως απέναντι σε μια ομάδα που μπορούσε να ανεβάζει συνεχώς την ποιότητα του παιχνιδιού της, ακόμη και αυτό δεν αποδείχθηκε αρκετό.
Η Ισπανία έκανε στην Αργεντινή ό,τι είχε κάνει πριν λίγες ημέρες στη Γαλλία
Υπήρχε μια εντυπωσιακή ομοιότητα ανάμεσα στον ημιτελικό με τη Γαλλία και στον τελικό απέναντι στην Αργεντινή.
Οι Γάλλοι ξεκίνησαν πιστεύοντας ότι μπορούσαν να επιβάλουν τον δικό τους ρυθμό. Σύντομα όμως βρέθηκαν να κυνηγούν μπάλες, να αμύνονται χαμηλά και να προσπαθούν απλώς να περιορίσουν τις συνεχείς εναλλαγές της ισπανικής επίθεσης. Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στην Αργεντινή.
Η ομάδα του Μέσι προσπάθησε να επιβραδύνει τον αγώνα, να μεταφέρει την ένταση στις προσωπικές μονομαχίες και να περιμένει τη μία στιγμή που θα δημιουργούσε ο αρχηγός της. Μόνο που αυτή η στιγμή δεν ήρθε ποτέ. Η ισπανική πίεση δεν επέτρεψε στον Μέσι να πάρει τις μπάλες που ήθελε, ενώ κάθε φορά που εκείνος κατέβαινε χαμηλά για να οργανώσει, άφηνε την περιοχή χωρίς σημείο αναφοράς.
Αυτό το Μουντιάλ δεν ήταν μια κακή εμφάνιση του Μέσι. Ήταν μια εμφάνιση που έδειξε, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη στο τουρνουά, ότι ακόμη και ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της γενιάς του δεν μπορεί να κερδίσει μόνος του μια τόσο πλήρη ομάδα.
Η Αργεντινή πάλεψε. Όμως σε αυτόν τον τελικό κατέρρευσε και παραδόθηκε και -ίσως- για πρώτη φορά στο τουρνουά, έδειξε ότι είχε φτάσει στα όριά της.
Η επιστροφή μιας υπερδύναμης και η νέα εποχή του ισπανικού ποδοσφαίρου
Το τρόπαιο αυτό έχει σημασία πολύ μεγαλύτερη από μία ακόμη κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Για περισσότερο από μία δεκαετία, όλοι περίμεναν τη νέα μεγάλη ισπανική γενιά μετά τους Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς, Ράμος και Πικέ. Το ερώτημα ήταν αν εκείνη η χρυσή εποχή αποτελούσε μια μοναδική εξαίρεση ή αν η Ισπανία είχε καταφέρει να αλλάξει οριστικά τον τρόπο με τον οποίο παράγει ποδοσφαιριστές. Η απάντηση δόθηκε σε αυτό το Μουντιάλ.
Η νέα Ισπανία δεν παίζει ακριβώς όπως εκείνη του 2010. Δεν βασίζεται αποκλειστικά στην κατοχή. Μπορεί να πιέσει ψηλά, να τρέξει στον χώρο, να παίξει κάθετα και να προσαρμοστεί στον αντίπαλο. Κυρίως όμως διαθέτει κάτι που ελάχιστες εθνικές ομάδες έχουν σήμερα: τεράστιο ανταγωνισμό σε κάθε θέση.
Aυτό είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο για τους Ισπανούς. Η ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν δείχνει να βρίσκεται στο τέλος ενός κύκλου. Δείχνει να βρίσκεται στην αρχή του.
Για την Αργεντινή, αντίθετα, ο τελικός μοιάζει περισσότερο με το κλείσιμο μιας ιστορικής διαδρομής. Ο Μέσι πρόσφερε ακόμη μία μεγάλη πορεία, όμως αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να γράψει ακόμη ένα παραμύθι. Και ίσως αυτό να είναι το πιο φυσιολογικό συμπέρασμα από όλα. Γιατί υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι θρύλοι συναντούν ομάδες καλύτερες από τους ίδιους.
Στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026, η Ισπανία ήταν ακριβώς αυτό.
