Μία συνέλευση μετόχων δεν είναι ακριβώς το πρώτο σκηνικό που σκέφτεται κανείς όταν ακούει Ted Lasso. Κι όμως, στο τρίτο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου, λίγα λεπτά διαλόγου αρκούν για να φωτίσουν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του γυναικείου ποδοσφαίρου. Ποιο είναι αυτό; Οι ομάδες καλούνται να αποδείξουν ότι αξίζουν επενδύσεις, προτού καν αποκτήσουν τα απαραίτητα εργαλεία για να εξελιχθούν.
Η νέα σεζόν βρίσκει τον Ted πίσω στο Λονδίνο, αυτή τη φορά στον πάγκο της γυναικείας ομάδας της AFC Richmond, η οποία αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία. Στη συνάντηση με τους μετόχους, όμως, ο ενθουσιασμός των πρωταγωνιστών συγκρούεται με μία πολύ διαφορετική οπτική. "Δεν θα αντέξει ούτε έναν χρόνο", "είναι ερασιτεχνικό" και "γιατί σπαταλάμε χρήματα;" είναι ορισμένα από τα σχόλια που ακούγονται.
Πρόκειται για μυθοπλασία, αλλά η νοοτροπία είναι απολύτως πραγματική. Εδώ και δεκαετίες, οι γυναικείες ομάδες αντιμετωπίζονται ως πιθανή οικονομική τρύπα και όχι ως περιουσιακά στοιχεία που μπορούν να αναπτυχθούν. Το παράδοξο είναι προφανές: πώς μπορεί ένα προϊόν να αποκτήσει κοινό, χορηγούς και έσοδα, όταν δεν διαθέτει εγκαταστάσεις, προσωπικό και σταθερή χρηματοδότηση;
Ακόμη και οι συνθήκες που η σειρά παρουσιάζει ως προβληματικές θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολυτέλεια για αρκετές πραγματικές ομάδες. Οι ποδοσφαιρίστριες της Richmond μοιράζονται εγκαταστάσεις με την ανδρική ομάδα, αλλά τουλάχιστον προπονούνται σε γήπεδο με φυσικό χορτάρι. Η Arianna Criscione, πρώην τερματοφύλακας και νυν επικεφαλής του γυναικείου ποδοσφαίρου στον όμιλο που ελέγχει την Πάρμα, εξήγησε ότι ακόμη και στην πρώτη κατηγορία της Ιταλίας δεν διαθέτουν όλες οι ομάδες μόνιμους χώρους.
Η ίδια θυμήθηκε ότι στην Παρί Σεν Ζερμέν απέκτησε για πρώτη φορά προσωπική θέση στα αποδυτήρια, με μία μαγνητική πινακίδα που έγραφε το όνομά της. Την κράτησε ως ενθύμιο, επειδή συμβόλιζε μία αίσθηση μονιμότητας που απουσίαζε από το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της. Πολλά αποδυτήρια, άλλωστε, είχαν κατασκευαστεί αποκλειστικά για άνδρες και απλώς παραχωρούνταν προσωρινά στις γυναίκες.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις εγκαταστάσεις. Η δεύτερη κατηγορία του αγγλικού γυναικείου ποδοσφαίρου έγινε πλήρως επαγγελματική μόλις τη σεζόν 2025-26. Η οικονομική της ευπάθεια, όμως, παραμένει. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Μπλάκμπερν, η οποία υποβιβάστηκε από τη WSL2, παρότι είχε τερματίσει πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού, επειδή η ιδιοκτησία της δεν κάλυψε τις οικονομικές και λειτουργικές προϋποθέσεις της κατηγορίας.
Την ίδια στιγμή, η απαίτηση για άμεση κερδοφορία δεν εφαρμόζεται με την ίδια αυστηρότητα στο ανδρικό ποδόσφαιρο. Τη σεζόν 2024-25, μόλις οκτώ από τις 20 ομάδες της Premier League παρουσίασαν λειτουργικά κέρδη, ενώ οι συνολικές ζημιές προ φόρων πλησίασαν τα 948 εκατομμύρια λίρες. Κανείς, ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία για να υποστηρίξει ότι το ανδρικό ποδόσφαιρο δεν αποτελεί βιώσιμη επιχείρηση.
Οι επενδυτές βλέπουν στα ανδρικά κλαμπ τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τους χορηγούς, τα γήπεδα, το brand και τη μελλοντική αξία. Το γυναικείο παιχνίδι αρχίζει πλέον να αξιολογείται με τα ίδια κριτήρια. Οι 15 γυναικείες ομάδες με τα υψηλότερα έσοδα παγκοσμίως συγκέντρωσαν συνολικά 158 εκατομμύρια ευρώ το 2024-25, με το 72% να προέρχεται από εμπορικές συμφωνίες.
Το Ted Lasso μπορεί να συνηθίζει τις εύκολες λύσεις και τις αισιόδοξες ομιλίες. Αυτή τη φορά, όμως, αγγίζει μία μάλλον άβολη αλήθεια. Το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται πρώτα να αποδείξει ότι αξίζει τα χρήματα. Χρειάζεται τα χρήματα για να μπορέσει να αποδείξει την πραγματική του αξία. Το "Believe" από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζονται γήπεδα, αποδυτήρια και άνθρωποι πρόθυμοι να επενδύσουν πριν εμφανιστούν τα κέρδη.
Με πληροφορίες από The Athletic
Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το X και το Instagram.
