Για μια ολόκληρη γενιά υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα κάθε φορά που κάποιος λέει "Ρονάλντο". Χρειάζεται διευκρίνιση. Όχι, όχι ο Κριστιάνο. Ο Ρονάλντο.
Ο Βραζιλιάνος. Το Φαινόμενο". Ο τύπος με το χώρισμα στα δόντια, το χαμόγελο και εκείνο το αδιανόητο κούρεμα στο Μουντιάλ του 2002. Εκείνος που αργότερα, όταν τα κιλά έγιναν περισσότερα και η ταχύτητα λιγότερη, απέκτησε στην Ελλάδα ένα παρατσούκλι που σήμερα ακούγεται σχεδόν τρυφερό. Ο χοντρός. Γιατί αυτός ήταν ο Ρονάλντο της καρδιάς μας.
Και δεν είχε καμία σχέση με την τελειότητα.
Πριν το ποδόσφαιρο γίνει Excel
Για να καταλάβεις τι ήταν ο Ronaldo Nazário πρέπει να θυμηθείς μια εποχή στην οποία δεν συζητούσαμε όλη μέρα για xGoals, heatmaps, pressing efficiency και expected assists. Βλέπαμε ποδόσφαιρο.
Και όταν έπαιρνε την μπάλα ο Ρονάλντο, απλώς περίμενες. Στην PSV είχε ήδη αρχίσει να γίνεται γνωστό ότι κάτι περίεργο συνέβαινε με αυτό το παιδί από τη Βραζιλία. Στην Barcelona, όμως, το 1996-97 έγινε ξεκάθαρο. Ήταν 20 ετών και έμοιαζε σαν κάποιος να είχε δημιουργήσει έναν ποδοσφαιριστή στο εργαστήριο και να είχε βάλει κατά λάθος όλα τα attributes στο maximum.
Δύναμη κεντρικού επιθετικού. Επιτάχυνση εξτρέμ. Ντρίμπλα δεκαριού. Και ένας τρόπος να περνά τον τερματοφύλακα που έγινε σχεδόν υπογραφή του. Δεν ήθελε πάντα να τον νικήσει με σουτ. Ήθελε να τον αφήσει πίσω του. Μετά ήρθε η Inter. Και μαζί της ήρθε ίσως η πιο συναρπαστική εκδοχή του.
Το γόνατο που μας στέρησε κάτι μεγαλύτερο
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη μελαγχολία της ιστορίας του. Δεν είδαμε ποτέ πραγματικά μέχρι πού μπορούσε να φτάσει.
Οι σοβαροί τραυματισμοί στα γόνατα διέλυσαν ένα μεγάλο κομμάτι από τα χρόνια στα οποία ένας ποδοσφαιριστής βρίσκεται κανονικά στην κορυφή της φυσικής του κατάστασης. Τον Νοέμβριο του 1999 τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί γόνατο. Τον Απρίλιο του 2000 επέστρεψε και, λίγα λεπτά αργότερα, το γόνατο λύγισε ξανά.
Η εικόνα του στο χορτάρι παραμένει δύσκολη ακόμη και σήμερα. Για πολλούς ποδοσφαιριστές αυτό θα ήταν το τέλος. Για τον Ρονάλντο ήταν το διάλειμμα πριν από μία από τις μεγαλύτερες επιστροφές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Το καλοκαίρι του 2002 εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο με εκείνο το γελοίο τριγωνάκι μαλλιών πάνω από το μέτωπο. Αργότερα εξήγησε ότι το έκανε για να στρέψει αλλού την προσοχή από τον τραυματισμό του. Δούλεψε. Μόνο που μετά άρχισε να σκοράρει. Οκτώ γκολ. Δύο στον τελικό απέναντι στη Γερμανία. Παγκόσμιος πρωταθλητής και Χρυσό Παπούτσι.
Τρία χρόνια μετά τον τραυματισμό που απείλησε την καριέρα του, ήταν ξανά στην κορυφή του κόσμου.
Δεν χρειαζόταν να είναι τέλειος
Ύστερα ήρθε η Real Madrid, οι Galácticos, τα γκολ, τα κιλά, οι νέοι τραυματισμοί. Milan, Corinthians και τελικά τέλος. Και ίσως γι' αυτό αγαπήσαμε τόσο πολύ αυτόν τον Ρονάλντο.
Δεν υπήρξε ποτέ η αποστειρωμένη εικόνα του αθλητή που έχει σχεδιάσει κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του γύρω από την απόδοση. Δεν έμοιαζε με μηχανή. Δεν προσπάθησε να μας πείσει ότι ήταν μηχανή.
Ήταν ευάλωτος. Τραυματιζόταν. Πάχαινε. Επέστρεφε. Χαμογελούσε. Και μετά έπαιρνε την μπάλα και έκανε έναν παγκόσμιας κλάσης αμυντικό να μοιάζει σαν να είχε κερδίσει τη θέση του σε διαγωνισμό.
Ο Cristiano Ronaldo θα τελειώσει την καριέρα του με αριθμούς που μοιάζουν παράλογοι. Με διάρκεια που ο Βραζιλιάνος δεν είχε ποτέ. Με μια αφοσίωση στο σώμα και στο παιχνίδι που σχεδόν επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει επαγγελματίας αθλητής. Δεν χρειάζεται να αφαιρέσεις τίποτα από όλα αυτά. Απλώς για εμάς που ήμασταν παιδιά τότε, ο Ρονάλντο ήταν ήδη κάποιος άλλος. Ήταν εκείνος με το 9.
Εκείνος που ξεκινούσε από τη σέντρα και ανάγκαζε ολόκληρη την άμυνα να κάνει πίσω. Εκείνος που κατέστρεψε τα γόνατά του και επέστρεψε για να πάρει ένα Μουντιάλ. Εκείνος που δεν έμοιαζε τέλειος αλλά, για μερικά χρόνια, έπαιξε ποδόσφαιρο σχεδόν τέλεια.
Ο "χοντρός" ή το Φαινόμενο ή απλά ο Ronaldo Luís Nazário de Lima όπως είναι το πλήρες του όνομα. Και για μια ολόκληρη γενιά, όταν κάποιος λέει απλώς "Ρονάλντο", ακόμη αυτόν εννοούμε
