Όλοι όσοι αγαπούν τον αθλητισμό έχουν σίγουρα ακούσει έστω μία φορά στη ζωή τους για το μπάσκετ με αμαξίδιο. Πόσοι, όμως, γνωρίζουν πραγματικά τις λεπτομέρειες και τις συνθήκες που επικρατούν μέσα σε έναν αγώνα;
Αρκούν μόνο λίγα λεπτά για να μπεις στο νόημα. Η μπάλα κινείται γρήγορα, τα σκριν έχουν πραγματική επαφή, οι γωνίες των παικτών αλλάζουν διαρκώς και το ίδιο το παιχνίδι απαιτεί τεχνική, δύναμη και καθαρή σκέψη. Το αμαξίδιο δεν αφαιρεί το μπάσκετ από το άθλημα. Αλλάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο μελετάς την επόμενη κίνησή σου στο παρκέ.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πράγμα που καταλαβαίνει κανείς για το μπάσκετ με αμαξίδιο μιλώντας με τους ανθρώπους του Παναθηναϊκού. Οι αθλητές του συλλόγου Χρήστος Μαρτσάκης, Παναγιώτης Κοντογιάννης και η προπονήτρια Τζούλη Χατζηζωγίδου δεν περιγράφουν μέσα από τα λεγόμενά τους ένα "κοινωνικό πρόγραμμα" που απλώς τυχαίνει να παίζει αγώνες.
Μαζί με τον φωτογράφο μας, Βασίλη Μαντά, βρεθήκαμε στις εντυπωσιακές εγκαταστάσεις του Telecom Center Athens και Sports Hall και τους ακούσαμε να μιλούν για όσα πραγματικά χαρακτηρίζουν την καθημερινότητά τους: ομάδα, σκληρές προπονήσεις, τακτική, ρόλους, τίτλους και διακρίσεις.
Το τμήμα ιδρύθηκε το 2018 και μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία έχει εξελιχθεί σε σταθερό πρωταγωνιστή του ελληνικού μπάσκετ με αμαξίδιο. Τον Μάιο του 2026 κατέκτησε το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας του, νικώντας τη Δωδεκάνησο με 72-54 στον τελικό του Final Four.
Ο Χρήστος Μαρτσάκης είναι ο αρχηγός της ομάδας. Για τον ίδιο, όλη αυτή η πορεία αποτελούσε το σχέδιο από την πρώτη ημέρα.
"Το τμήμα δεν φτιάχτηκε απλώς για να προσφέρει ένα κοινωνικό έργο σε παιδιά ή ανθρώπους στους οποίους μπορεί να συμβεί κάτι στη ζωή τους. Φτιάχτηκε για να πρωταγωνιστεί, να παίρνει τίτλους και να κάνει καλή πορεία στην Ευρώπη".
Ως αρχηγός έχει, φυσικά, και μεγαλύτερη ευθύνη.
"Είσαι ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στην ομάδα, τον κόσμο και τη διοίκηση. Από τη μία είναι όμορφο και τιμητικό να είσαι ο αρχηγός ενός τόσο μεγάλου συλλόγου, αλλά ταυτόχρονα έχεις και μεγαλύτερο βάρος. Πρέπει να είσαι σωστός, να είσαι πρότυπο και να δίνεις το καλό παράδειγμα στους συμπαίκτες σου".
"Το σχέδιο ήταν το τμήμα να παίξει στην Α2, να ανέβει και στη συνέχεια να βρίσκεται σταθερά σε ρόλο πρωταγωνιστή".
Η λέξη "πρωταγωνιστής" εμφανίστηκε πολλές φορές στη συζήτηση και με τους τρεις. Και αυτό έχει τη σημασία του, καθώς το μπάσκετ με αμαξίδιο στην Ελλάδα εξακολουθεί συχνά να παρουσιάζεται πρώτα μέσα από το φίλτρο της αναπηρίας και έπειτα μέσα από εκείνο του αθλητισμού και του πρωταθλητισμού.
"Από το 2018 που φτιάχτηκε το τμήμα, ο κόσμος το έχει αγκαλιάσει και το έχει μάθει περισσότερο. Είμαστε αναγνωρίσιμοι χάρη στον Παναθηναϊκό. Το άθλημα έγινε πιο γνωστό επειδή το ενέταξε στους κόλπους του ένας μεγάλος σύλλογος. Δεν βοήθησαν στον ίδιο βαθμό άλλοι παράγοντες, όπως η πολιτεία ή οι ομοσπονδίες", συμπλήρωσε ο Χρήστος Μαρτσάκης.
Την ίδια φιλοσοφία περιγράφει και ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού κ. Δημήτρης Βρανόπουλος, ο οποίος εξηγεί πώς το τμήμα εξελίχθηκε από μια πρωτοβουλία του 2018 σε μια ομάδα που διεκδικεί σταθερά τίτλους.
"Το τμήμα ξεκίνησε το 2018 με πρωτοβουλία του Ευάγγελου Παπαλιού, επί προεδρίας Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Εμείς το εντάξαμε κάτω από την ομπρέλα του ΠΑΟ και το πήγαμε στα επόμενα βήματά του. Θέλαμε να δημιουργήσουμε κάτι που θα είχε διάρκεια, προοπτική και, πάνω απ' όλα, τις προϋποθέσεις να πρωταγωνιστήσει. Δεν μας ενδιέφερε απλώς να τρέξουμε ένα ακόμη τμήμα στον Σύλλογο. Θέλαμε οι αθλητές μας να αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια μεγάλη ομάδα, με όλα όσα αυτό συνεπάγεται σε επίπεδο οργάνωσης, απαιτήσεων και φιλοδοξιών.
Σήμερα, βλέποντας την πορεία της ομάδας, τα τρία πρωταθλήματα Ελλάδας και την παρουσία μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αισθάνομαι ότι έχουμε κάνει πολύ σημαντικά βήματα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους τίτλους. Αναφέρομαι κυρίως στις συνθήκες που έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε για τους αθλητές μας, στην καθημερινότητά τους, στις προπονήσεις τους και στην υποστήριξη που έχουν.
Με χαροποίησε ιδιαίτερα που διάβασα τους ίδιους τους αθλητές να μιλούν με τόσο θετικά λόγια για όσα τους παρέχει ο Σύλλογος. Για εμένα, αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιβεβαίωση της προσπάθειάς μας.
Φυσικά, δεν θεωρώ ότι έχουμε ολοκληρώσει το έργο μας. Έχουμε ακόμη πολλά να κάνουμε και υψηλότερους στόχους να διεκδικήσουμε. Αλλά πιστεύω ότι έχουμε χτίσει μια πολύ γερή βάση."
Πρώτα μαθαίνεις το αμαξίδιο και μετά ξεκλειδώνεις τον παίκτη
Το μπάσκετ με αμαξίδιο μοιάζει αρκετά με το μπάσκετ που γνωρίζουμε ήδη. Οι περισσότεροι μπορούν να το παρακολουθήσουν χωρίς να χρειάζονται προηγουμένως κάποιο έξτρα μάθημα κανονισμών. Το γήπεδο, το ύψος της μπασκέτας, το σκοράρισμα και η βασική λογική του παιχνιδιού παραμένουν ίδια.
Οι μεγαλύτερες διαφορές βρίσκονται στην κίνηση και στο classification, το σύστημα δηλαδή που κατηγοριοποιεί τους αθλητές με βάση τη λειτουργική τους ικανότητα.
Οι παίκτες κατατάσσονται σε κατηγορίες από το 1.0 έως το 4.5. Στις ελληνικές διοργανώσεις της ΟΣΕΚΑ, το άθροισμα των πόντων της πεντάδας δεν μπορεί να ξεπερνά το προβλεπόμενο όριο των 14.5. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και η κατάρτιση μιας πεντάδας αποτελεί ένα επιπλέον τακτικό παζλ για τον προπονητή.
Για τον Χρήστο Μαρτσάκη, όμως, πριν από οποιαδήποτε τακτική υπάρχει κάτι ακόμη πιο βασικό.
"Αυτό που σε κάνει καλό παίκτη είναι να μάθεις πώς λειτουργεί το αμαξίδιο. Είναι διαφορετικό από ένα καθημερινό αμαξίδιο, είναι προσαρμοσμένο στον αθλητή, στα μέτρα και στις ανάγκες του. Όσο καλός μπασκετμπολίστας κι αν είσαι, αν δεν εξοικειωθείς με αυτό, δεν μπορείς να ξεκλειδώσεις όλες τις αρετές σου".
Η προπονήτρια της ομάδας, Τζούλη Χατζηζωγίδου, έμαθε όλα αυτά κυριολεκτικά από μέσα. Όταν ξεκίνησε την προπονητική της πορεία στο μπάσκετ με αμαξίδιο, στον Άρη, πέρασε δύο χρόνια καθισμένη η ίδια σε αμαξίδιο κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, προσπαθώντας να καταλάβει πώς οι μπασκετικές ιδέες που είχε στο μυαλό της μπορούσαν πραγματικά να εφαρμοστούν στο παρκέ.
"Η προπονητική προσέγγιση είναι πολύ διαφορετική. Ήθελα να καταλάβω πώς μπορεί αυτό που σκέφτομαι για το μπάσκετ να γίνει πράξη μέσα στο αμαξίδιο".
Η κόουτς του Παναθηναϊκού ανέλαβε την ομάδα τον Σεπτέμβριο, έχοντας ήδη πολυετή εμπειρία στο άθλημα, μεταξύ άλλων σε Άρη, Μέγα Αλέξανδρο και Ηρόδικο.
"Σε μια ομάδα που τη φτιάχνεις από το μηδέν δεν μπορείς να εμβαθύνεις στη λεπτομέρεια. Υπάρχουν αρκετά βήματα μέχρι να φτάσεις εκεί. Στον Παναθηναϊκό το επίπεδο είναι ήδη πολύ υψηλό και αυτό κάνει τη ζωή του προπονητή ευκολότερη".
"Ξεκίνησα το μπάσκετ στα 14, μέσω μιας συμμαθήτριάς μου. Μάλιστα, οι πρώτες μου προπονήσεις ήταν στα μέσα της σεζόν. Το καλοκαίρι με κάλεσαν στην Εθνική Κορασίδων και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Έχω πολλές διακρίσεις στο μπάσκετ, τόσο σε συλλόγους όσο και με την Εθνική ομάδα. Τα μετάλλια με τη χώρα σου, όμως, έχουν ξεχωριστή σημασία για εμένα", μας είπε η Τζούλη Χατζηζωγίδου.
Και όταν η συζήτηση φτάνει στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η ίδια ξεχωρίζει την άμυνα ως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της δουλειάς της.
"Το πιο δύσκολο κομμάτι που καλείσαι να διδάξεις στο μπάσκετ με αμαξίδιο είναι η άμυνα. Όλοι ξέρουν να παίζουν άμυνα. Το δύσκολο είναι να μετατρέψεις αυτή τη γνώση σε θέληση για το καλό της ομάδας".
Διαβάστε Επίσης
"Είμαστε αθλητές, όχι ήρωες"
Ο Παναγιώτης Κοντογιάννης βρίσκεται στην ομάδα από την ίδρυσή της. Θυμάται ένα τμήμα που στην αρχή στηριζόταν σε έναν πυρήνα πέντε-έξι ανθρώπων και ξεκίνησε από την Α2. Σήμερα, όλα αυτά έχουν αλλάξει.
"Έχουμε περισσότερες ώρες, σωστές συνθήκες, βάρη, φυσικοθεραπευτές. Ό,τι χρειάζεται ένας αθλητής, το έχουμε. Η προσπάθεια έγινε πολύ πιο επαγγελματική με την είσοδο του κυρίου Βρανόπουλου στην προεδρία", μας είπε ο Παναγιώτης Κοντογιάννης.
Η συζήτηση μαζί του πήγε και σε μια παλαιότερη δήλωσή του.
"Είμαστε αθλητές και όχι ήρωες".
Για πολλά χρόνια, ο αθλητισμός των ανθρώπων με αναπηρία παρουσιαζόταν συχνά σχεδόν αποκλειστικά μέσα από το αφήγημα της υπέρβασης. Σαν το ίδιο το γεγονός ότι ένας αθλητής βρίσκεται στο γήπεδο να αποτελεί από μόνο του το σημαντικότερο στοιχείο της ιστορίας.
Όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι αυτή η προσέγγιση, τελικά αφαιρεί από αυτούς τους ανθρώπους εκείνο που πραγματικά επιζητούν: να κρίνονται αθλητικά και για τα πεπραγμένα τους μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
"Δεν χρειάζεται να πεις κάτι. Παρατηρείς την ένταση, την ταχύτητα, τα δυναμικά σκριν. Υπάρχει τρομερός ανταγωνισμός. Ο κόσμος θα εντυπωσιαστεί. Περιλαμβάνει όλα όσα γίνονται και στο μπάσκετ των ορθίων".
"Είμαστε άτομα με αναπηρία, αλλά ο σύλλογος μας έχει επιλέξει για το αθλητικό κομμάτι", λέει ο Παναγιώτης Κοντογιάννης.
Σε αυτή την αντίληψη συμφωνεί απόλυτα και ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Δημήτρης Βρανόπουλος, ο οποίος θεωρεί ότι η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το μπάσκετ με αμαξίδιο πρέπει να ξεκινήσει από την αναγνώριση της αθλητικής του αξίας.
"Για εμάς, αυτοί οι άνθρωποι είναι πρώτα απ' όλα αθλητές του Παναθηναϊκού. Προπονούνται σκληρά, αγωνίζονται, έχουν απαιτήσεις από τον εαυτό τους και θέλουν να κερδίζουν, όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε άλλο τμήμα του Συλλόγου.
Δεν χρειάζονται ούτε τη λύπη μας ούτε να τους αντιμετωπίζουμε ως ήρωες επειδή κάνουν αθλητισμό. Χρειάζονται ευκαιρίες, σωστές συνθήκες και την αναγνώριση που αξίζει στην προσπάθεια και στις επιτυχίες τους.
Ο Παναθηναϊκός έχει μια συγκεκριμένη νοοτροπία. Σε όποιο άθλημα κι αν αγωνίζεται, θέλει να πρωταγωνιστεί. Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε διαφορετικές απαιτήσεις από το μπάσκετ με αμαξίδιο.
Θεωρώ, μάλιστα, ότι η μεγαλύτερη αλλαγή στην αντίληψη του κόσμου θα έρθει μέσα από το ίδιο το γήπεδο. Όποιος παρακολουθήσει έναν αγώνα, θα καταλάβει πολύ γρήγορα ότι μιλάμε για πραγματικό, απαιτητικό και ανταγωνιστικό μπάσκετ. Αυτό είναι που πρέπει να αναδείξουμε περισσότερο".
Ο Παναθηναϊκός, σύμφωνα και με τους τρεις, λειτουργεί υποδειγματικά ως σωματείο.
"Είμαστε καθημερινά τρεις ώρες στο γήπεδο. Έχουμε το γυμναστήριό μας, τους φυσικοθεραπευτές δίπλα μας και οτιδήποτε μπορεί να χρειαστούμε μέσα στη μέρα. Ο σύλλογος έτσι κι αλλιώς μας παρέχει τα πάντα και τις καλύτερες δυνατές εγκαταστάσεις στο Telecom Center Athens και Sports Hall.
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ομάδες του εξωτερικού, σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία ή η Γαλλία, που έχουν μεγάλη παράδοση στο μπάσκετ με αμαξίδιο. Αν πρέπει να ζηλέψουμε κάτι, είναι το πώς αντιμετωπίζεται το άθλημα από το ευρύ κοινό", συμπλήρωσε ο Χρήστος Μαρτσάκης.
Διαβάστε Επίσης
Η προσέλευση του κόσμου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχήματα και για τη διοίκηση του Παναθηναϊκού. Παρά την αγωνιστική ανάπτυξη του τμήματος και τη βελτίωση των συνθηκών, η παρουσία των φιλάθλων στις εξέδρες δεν βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο που θα ήθελαν οι άνθρωποι του συλλόγου.
"Αυτό είναι ένα ζήτημα που πραγματικά μας απασχολεί. Έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε πολύ καλές αγωνιστικές συνθήκες, αλλά θα θέλαμε να βλέπουμε περισσότερο κόσμο στις εξέδρες.
Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Γαλλία, το μπάσκετ με αμαξίδιο έχει αποκτήσει το δικό του κοινό και μια πολύ πιο σταθερή παρουσία στην αθλητική καθημερινότητα. Στην Ελλάδα έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε.
Πιστεύω, όμως, ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Και ο Παναθηναϊκός, λόγω της ιστορίας του και του κόσμου του, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτή την αλλαγή.
Χρειάζεται μεγαλύτερη προβολή των αγώνων, περισσότερη παρουσία στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και ουσιαστική επαφή του κόσμου με το άθλημα. Θα ήθελα ιδιαίτερα να βλέπω οικογένειες και μικρά παιδιά στις εξέδρες, να γνωρίζουν τους αθλητές μας και να παρακολουθούν τους αγώνες τους όπως θα έκαναν με οποιαδήποτε άλλη ομάδα του Παναθηναϊκού.
Και κάτι ακόμη. Δεν θέλω ο κόσμος να έρχεται στο γήπεδο επειδή αισθάνεται ότι κάνει μια καλή πράξη. Θέλω να έρχεται επειδή του αρέσει αυτό που βλέπει, επειδή αγαπά τον Παναθηναϊκό και επειδή θέλει να στηρίξει την ομάδα του να κερδίσει.
Αυτό, κατά τη γνώμη μου, θα είναι και το πιο ουσιαστικό βήμα για να αλλάξει η σημερινή εικόνα" συμπληρώνει ο κ. Βρανόπουλος.
Πάνω από 200 αθλητές και οι προκλήσεις της ανάπτυξης
Η ανάπτυξη των τμημάτων ΑμεΑ αποτελεί πλέον σημαντικό κομμάτι της δραστηριότητας του Παναθηναϊκού, αλλά συνοδεύεται και από μεγάλες οργανωτικές και οικονομικές προκλήσεις. Ο Δημήτρης Βρανόπουλος εξηγεί πώς προσεγγίζει η διοίκηση αυτή την προσπάθεια και ποιες δυσκολίες εξακολουθούν να υπάρχουν.
"Η ανάπτυξη των τμημάτων ΑμεΑ αποτελεί για εμάς μια πολύ συνειδητή επιλογή. Το μπάσκετ με αμαξίδιο ξεκίνησε το 2018 και σήμερα ο Παναθηναϊκός έχει παρουσία σε περισσότερα από 20 αγωνιστικά τμήματα ΑμεΑ, με περισσότερους από 200 αθλητές. Είναι μια εξέλιξη για την οποία είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι, αλλά ταυτόχρονα μας δημιουργεί και πολύ μεγάλες ευθύνες.
Η στρατηγική μας δεν είναι να δημιουργούμε απλώς νέα τμήματα για να αυξάνουμε τον αριθμό τους. Θέλουμε κάθε τμήμα να μπορεί να λειτουργεί σωστά, να έχει ανθρώπους που το στηρίζουν, κατάλληλες εγκαταστάσεις και πραγματικές δυνατότητες εξέλιξης.
Οι δυσκολίες είναι πολλές. Το κόστος του εξειδικευμένου αθλητικού εξοπλισμού, οι μετακινήσεις, η πρόσβαση σε κατάλληλους χώρους προπόνησης και οι αυξημένες οργανωτικές ανάγκες απαιτούν σημαντικούς πόρους. Και δυστυχώς, η οικονομική υποστήριξη που υπάρχει συνολικά για αυτά τα αθλήματα δεν είναι πάντα ανάλογη των αναγκών τους.
Ως διοίκηση προσπαθούμε να καλύπτουμε όσο το δυνατόν περισσότερες από αυτές τις ανάγκες, αλλά είναι σαφές ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή τόσο της Πολιτείας όσο και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Ένα ακόμη μεγάλο στοίχημα για εμάς είναι να δημιουργήσουμε περισσότερες ευκαιρίες για παιδιά με αναπηρία να γνωρίσουν τον αθλητισμό. Γιατί πέρα από τις επιτυχίες του σήμερα, οφείλουμε να σκεφτόμαστε και τους αθλητές που θα έχουμε αύριο".
Ο Παναθηναϊκός παίζει πάντα για τη νίκη, όχι απλώς για τη συμμετοχή
Σε όποιο τμήμα κι αν υπηρετείς τον Παναθηναϊκό, οι στόχοι είναι εξαιρετικά απλοί. Το Τριφύλλι παίζει πάντα για τους τίτλους και όχι απλώς για τη συμμετοχή. Και οι τρεις συμφωνούν σε αυτό.
"Από τα χρόνια της Α2, το 2018, το τμήμα φτιάχτηκε για να νικάει και να πρωταγωνιστεί. Γιατί όχι να κατακτήσουμε κάποια στιγμή και την Ευρώπη;" αναφέρει ο αρχηγός, Χρήστος Μαρτσάκης.
"Όσο καλύτερα πηγαίνουμε, τόσο περισσότερα παιδιά θα ανακαλύψουν το άθλημα. Η Εθνική ομάδα έχει ανάγκη από περισσότερα ταλέντα και περισσότερους παίκτες", λέει από την πλευρά του ο Παναγιώτης Κοντογιάννης.
Τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ με αμαξίδιο μπορεί να τα παρακολουθήσει από κοντά όποιος θέλει στο γήπεδο του Μετς.
"Ο Παναθηναϊκός είναι πρωταθλητής, οπότε θεωρείται μια ομάδα ήδη έτοιμη για το υψηλό επίπεδο. Αυτό, ως προπονητή, σου επιτρέπει να δουλέψεις περισσότερες λεπτομέρειες, οπότε περιμένω με ανυπομονησία αυτό το κεφάλαιο", μας είπε η Τζούλη Χατζηζωγίδου και συνέχισε:
"Στόχος είναι να παίξουμε όμορφο και έξυπνο μπάσκετ. Να παρουσιάσουμε μια ομάδα στην οποία ο ένας θα παίζει για τον άλλον. Πάντα πίστευα ότι η μπουνιά κερδίζει, όχι ο ένας μόνος του".
Η αγωνιστική φιλοδοξία, πάντως, δεν περιορίζεται στο παρόν. Η διοίκηση του Παναθηναϊκού θέλει να συνεχίσει την ανάπτυξη του τμήματος, θέτοντας ως στόχους τόσο τις ευρωπαϊκές διακρίσεις όσο και την προσέλκυση νέων αθλητών.
"Αγωνιστικά, θα ήθελα να δω τον Παναθηναϊκό να συνεχίζει να κατακτά τίτλους στην Ελλάδα και να κάνει ακόμη μεγαλύτερα βήματα στην Ευρώπη. Δεν κρύβω ότι η προοπτική μιας ευρωπαϊκής διάκρισης είναι κάτι που μας ενδιαφέρει πολύ. Όταν εκπροσωπείς τον Παναθηναϊκό, δεν μπορείς να μη θέτεις υψηλούς στόχους.
Θα ήθελα όμως και κάτι ακόμη, εξίσου σημαντικό. Να έχουμε καταφέρει να φέρουμε περισσότερα παιδιά κοντά στο μπάσκετ με αμαξίδιο, να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά αθλητών και να εξασφαλίσουμε ότι αυτή η προσπάθεια θα έχει συνέχεια για πολλά χρόνια.
Σε επίπεδο αναγνωρισιμότητας, ο στόχος μου είναι πολύ συγκεκριμένος. Θα ήθελα σε πέντε χρόνια να μη χρειάζεται να εξηγούμε στον κόσμο γιατί αξίζει να παρακολουθήσει έναν αγώνα μπάσκετ με αμαξίδιο. Να γνωρίζει την ομάδα, τους αθλητές της, τις επιτυχίες της και να θέλει να βρίσκεται στο γήπεδο.
Και θα ήθελα οι ίδιοι οι αθλητές μας να συνεχίσουν να αισθάνονται αυτό που περιέγραψαν και στη συνέντευξή τους: ότι ο Παναθηναϊκός τούς προσφέρει όσα χρειάζονται για να αγωνίζονται στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.
Αν σε πέντε χρόνια έχουμε πετύχει όλα αυτά, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι δεν δημιουργήσαμε απλώς μια επιτυχημένη ομάδα, αλλά κάτι που θα μείνει στον Σύλλογο για τις επόμενες γενιές" μας αναφέρει ο Δημήτρης Βρανόπουλος.
Ίσως τελικά αυτό να αποτελεί και την καλύτερη εισαγωγή για να γνωρίσει κάποιος το μπάσκετ με αμαξίδιο του Παναθηναϊκού.
Δεν χρειάζεται να το δεις επειδή αισθάνεσαι ότι πρέπει να στηρίξεις έναν καλό σκοπό. Αξίζει να το δεις επειδή είναι ανταγωνιστικό μπάσκετ. Με μπόλικη τακτική, σκληρές επαφές, ανατροπές, προπονητικές λεπτομέρειες, φιλοδοξία, εμμονή με τη νίκη και έντονες προσωπικότητες, όπως αυτές που γνωρίσαμε στο υπερσύγχρονο Telecom Center Athens και Sports Hall.
Και αυτό είναι πιθανότατα το μεγαλύτερο βήμα που έχει γίνει από το 2018 μέχρι σήμερα.
Το τμήμα δεν ζητά να γίνει γνωστό επειδή είναι διαφορετικό.
Ζητά να κριθεί επειδή το αθλητικό του επίπεδο είναι πολύ υψηλό.
