Κι όμως πέρασαν ήδη 25 χρόνια από το Loser του Beck

Στη δεκαετία του 1990, παρότι οι πρώτες crossovers προσπάθειες ανάμεσα στα genres ήταν γεγονός, οι σκηνές ήταν ακόμη χωρισμένες: οι rockers δεν γούσταραν τους hip-hoppers, όσοι άκουγαν punk ήταν πολύ επιφυλακτικοί με εκείνους που ασπάζονταν το grunge και οι μεταλλάδες έπαιζαν ξύλο με όσους άκουγαν rave. Υπήρχε όμως ένας στίχος που μπορούσε να ενώσει τους πάντες. Εικοσιπέντε χρόνια πριν από σήμερα, ένας ατημέλητος πιτσιρικάς από την Καλιφόρνια έγραψε τον πιο πετυχημένο στίχο των 90s: "Ι'm a loser baby, so why don't you kill me”.

"Πιστεύω ότι η αποστολή της γενιάς μου είναι να σκοτώσει όλα τα κλισέ"

O Beck έκανε τεράστια επιτυχία από τη μία μέρα στην άλλη σχεδόν από σύμπτωση και καθαρή τύχη. Το single Loser είχε βγάλει 500 κόπιες χωρίς κανείς να περιμένει ότι θα καταφέρει να κάνει δεύτερη έκδοση. Τελικά πήγε ανέλπιστα καλά και οι πωλήσεις του στάθηκαν ικανές να στηρίξουν τον πρώτο -επί της ουσίας- δίσκο του καλλιτέχνη, το Mellow Gold (1994) που σήμερα θεωρείται κλασικό, καταφέρνοντας να ξεπεράσει ακόμα και τους Nirvana για κάποιες εβδομάδες στα charts. Ποιο είναι το εναρκτήριο και πιο γνωστό κομμάτι του δίσκου; Νομίζουμε την απάντηση την ξέρεις ήδη.

0 24χρονος τότε μουσικός, τον οποίο οι διαδόσεις ήθελαν να δουλεύει σε video club με ειδίκευση στο πορνό μέχρι να κάνει το breakthrough, κατάφερε να γίνει μεγάλο όνομα για όλους τους ανάποδους λόγους· δεν ήταν βιρτουόζος, δεν ήταν ευπαρουσίαστος, δεν πουλούσε υπερβολική θλίψη (ή υπερβολική χαρά) και -κυρίως- δεν ακολουθούσε τις πεπατημένες. "Πιστεύω ότι η αποστολή της γενιάς μου είναι να σκοτώσει όλα τα κλισέ" είχε δηλώσει χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή.

Ο Beck που γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, από γονείς πρώην χίπηδες, άλλαξε αρκετές φορές σπίτια στην εφηβεία του, βρέθηκε στην αμερικανική επαρχία να φιλοξενείται από τους παππούδες του που δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι το εκκεντρικό του στυλ και τελικά πήρε ένα λεωφορείο στα 19 του για τη Νέα Υόρκη, εκεί όπου κι έζησε περίπου δύο χρόνια ως άστεγος μουσικός. Μετά από πολλές περιπέτειες, γύρισε στη Δυτική Ακτή των Η.Π.Α αποφασισμένος να τα καταφέρει στη μουσική βιομηχανία.

Μεγαλώνοντας σε μία γειτονιά γεμάτη με μετανάστες από τη Λατινική Αμερική ήρθε σε επαφή ήδη από πολύ μικρή ηλικία με το hip hop. Όταν όμως, το 1993, προσπάθησε να ραπάρει για τις ανάγκες του πρώτου του single, o παραγωγός Carl Stephenson, ο οποίος δούλευε σε ένα label που ασχολιόταν κυρίως με το hip hop και μπορούσε να μυρίσει έναν κακό rapper από χιλιόμετρα, τον συμβούλεψε αυστηρά να μην το κάνει. Κάπου εκεί, λέει η ιστορία, ο Beck άρχισε απογοητευμένος με τα hip hop skills του να σιγοτραγουδά τον στίχο "I'm a loser baby, so why don't you kill me”. Περίπου έξι ώρες μετά ένα από τα μεγαλύτερα hits των 90s ήταν γεγονός.

"Νομίζω ότι πρέπει να παραμείνεις σε μεγάλο βαθμό παιδί για να παίξεις μουσική ή να βγάλεις δίσκο" είχε δηλώσει κάποτε.

Τι μουσική όμως έπαιζε ο Beck; Σε αντίθεση με πολλούς άλλους καλλιτέχνες της εποχής που έψαχναν εναγωνίως να κουρνιάσουν κάτω από μία ταμπέλα, εκείνος ανακάτευε τα πάντα στο προσωπικό του μείγμα: folk αρπίσματα, grunge attitude, λίγο πρωτόλειο hip hop, garage περάσματα, stoner κιθάρες και garage λογική συνυπάρχουν αρμονικά στο πρώτο του πόνημα φτιάχνοντας ένα βραδύκαυστο χαρμάνι. Το Mellow Gold είναι από εκείνους τους δίσκους που σχεδόν πάντα βρίσκεις κάτι καινούργιο όταν τους ακούς ξανά μετά από καιρό.

Θρυλική έχει μείνει μία τηλεοπτική συνέντευξη του στον Thurston Moore των Sonic Youth. "Ποιος είσαι;" τον είχε ρωτήσει on camera o τελευταίος, πριν συνεχίσει: "Έχω ρωτήσει από εδώ κι από εκεί και κανείς δεν φαίνεται ικανός να μου πει". Ο Beck αντί να δώσει μία φυσιολογική απάντηση, κι ενώ έπαιζε με τα χαρακτηριστικά για τη δεκαετία του 1990 κίτρινα μποτάκια του όση ώρα του απηύθυνε την ερώτηση ο Moore, πήρε -αρκετά αψυχολόγητα- ένα από τα παπούτσια του και τα πέταξε στον τοίχο. Προετοιμασμένη κίνηση ή μία αντίδραση υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών; Κανείς δεν θα μάθει ποτέ, σίγουρα όμως όλο αυτό είναι πάρα πολύ 90s .

"Νομίζω ότι πρέπει να παραμείνεις σε μεγάλο βαθμό παιδί για να παίξεις μουσική ή να βγάλεις δίσκο" είχε δηλώσει κάποτε. Ο ίδιος έμοιαζε να αναμειγνύει με ενθουσιασμό και αθωότητα τα μουσικά είδη, ακριβώς όπως ένα παιδί μπερδεύει τα Lego με τα Playmobil χωρίς τύψεις. Στους στίχους του, όμως, συναντά κανείς μία δόση απελπισίας και τον νιχιλισμό που ήταν τόσο διάχυτος στα 90s. Οι Radiohead τραγουδούσαν το Creep, οι Pantera το I'm Broken, οι Nirvana το Rape me κι ο Beck το Loser. Απλά ο τελευταίος το έκανε με πολύ μεγαλύτερες δόσεις χιούμορ.

Εικοσιπέντε χρόνια και περισσότερους από δέκα δίσκους μετά, συνεχίζει να γράφει στίχους, να βγάζει albums και να κάνει lives, ενώ η Geffen, η δισκογραφική πίσω από το Mellow Gold, συνεχίζει να τρίβει τα χέρια της καθώς καρπώνεται τις πωλήσεις. Απλά, ο Beck δεν κατάφερε ποτέ να ισοφαρίσει την εξωφρενική και ξαφνική επιτυχία που γνώρισε με το Loser. Το τραγούδι, δηλαδή, που αρκούν τα πρώτα του δευτερόλεπτα για να σε βάλουν σε μία χρονομηχανή με προορισμό τα 90s: εκεί όπου ο περίεργος ξανθός τύπος με την φουλ αδιαφορία στο βλέμμα τραγουδά έναν στίχο που έγινε σύνθημα στο στόμα εκατομμυρίων ακροατών.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr