Ο καφές μετά τη θάλασσα δεν έχει καμία σχέση με τον καφέ που πίνεις στις 9 το πρωί κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή. Ούτε με εκείνον που παίρνεις στο χέρι βιαστικά, ενώ προσπαθείς να προλάβεις μια συνάντηση. Τεχνικά μπορεί να είναι ακριβώς ο ίδιος freddo espresso. Ίδιο χαρμάνι, ίδιος πάγος, ίδιο καλαμάκι. Κι όμως, κάπου ανάμεσα στο αλάτι που έχει μείνει πάνω στο δέρμα και στη σαγιονάρα που σέρνεται νωχελικά στο πεζοδρόμιο, έχει μετατραπεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό.
Είναι ο καφές που δεν χρειάζεται να σε ξυπνήσει. Δεν καλείται να σε κάνει παραγωγικό, ούτε να σου δώσει εκείνη τη μικρή δόση καφεΐνης που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις την ημέρα. Είναι περισσότερο μια δήλωση ότι η ημέρα, για μερικές ώρες τουλάχιστον, δεν πρόκειται να πάει πουθενά.
Έχει προηγηθεί το μπάνιο. Οι ώρες κάτω από τον ήλιο, η βουτιά που τελικά κράτησε περισσότερο απ' όσο υπολόγιζες, η πετσέτα γεμάτη άμμο και εκείνη η χαρακτηριστική κούραση της θάλασσας που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Δεν είσαι πραγματικά κουρασμένος. Είσαι απλώς ευχάριστα άδειος.
Πρώτα το ντους, μετά όλα τα υπόλοιπα
Η μικρή τελετουργία ξεκινάει όταν επιστρέφεις από την παραλία. Πετάς το μαγιό, ανοίγεις το νερό και βλέπεις την άμμο να εξαφανίζεται από πάνω σου. Το αλάτι φεύγει από τα μαλλιά, το after sun κάνει την εμφάνισή του και κάπου εκεί συμβαίνει μία από τις μεγαλύτερες μεταμορφώσεις του ελληνικού καλοκαιριού: από άνθρωπος που πέρασε τη μισή μέρα μέσα στη θάλασσα γίνεσαι άνθρωπος έτοιμος να μην κάνει απολύτως τίποτα για την υπόλοιπη.
Βάζεις ένα καθαρό T-shirt ή ένα λινό πουκάμισο, σορτς και σαγιονάρες. Κινητό, κλειδιά, γυαλιά ηλίου. Μέχρι εκεί. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο. Έξω ο ήλιος έχει αρχίσει να χαμηλώνει. Η θερμοκρασία παραμένει καλοκαιρινή, αλλά η επιθετικότητα του μεσημεριού έχει φύγει. Τα τραπέζια κάτω από τις τέντες γεμίζουν ξανά και ακούγεται ο γνώριμος ήχος από τα παγάκια μέσα στα ποτήρια.
Και τότε έρχεται ο freddo.
Διαβάστε Επίσης
Ο καφές που δεν βιάζεται
Το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να πιεις εκείνη τη μεγάλη γουλιά που κανονικά θα έπρεπε να κρατήσεις για αργότερα. Είναι παγωμένος, δυνατός και για κάποιον ανεξήγητο λόγο καλύτερος από όλους τους καφέδες που έχεις πιει μέσα στον χειμώνα. Ίσως επειδή μαζί του δεν υπάρχει πρόγραμμα.
Δεν έχεις να επιστρέψεις στο γραφείο. Δεν υπάρχει "να τελειώσω αυτό και μετά". Το πιο σοβαρό δίλημμα των επόμενων ωρών είναι αν θα παραγγείλεις δεύτερο καφέ, αν θα περπατήσεις μέχρι το λιμάνι ή αν θα μείνεις εκεί μέχρι να έρθει η ώρα για το πρώτο ποτό.
Η κουβέντα κινείται αργά. Κάποιος χαζεύει το κινητό του, κάποιος κοιτάζει τον δρόμο, κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να γεμίσει κάθε σιωπή. Και ο καφές μένει στο τραπέζι περισσότερο απ' όσο θα έμενε οποιαδήποτε άλλη εποχή του χρόνου.
Αυτό είναι τελικά που τον κάνει διαφορετικό. Όχι ο espresso, ο πάγος ή το ποτήρι. Είναι η πολυτέλεια του χρόνου που υπάρχει γύρω του. Γιατί για εκείνη τη μία ώρα, με το δέρμα ακόμη ζεστό από τον ήλιο και τη γεύση της θάλασσας κάπου στο βάθος, ο κόσμος μπορεί να περιμένει.
Αυτή να είναι η πραγματική γεύση του καλοκαιριού.
