Κάποτε το να μην κάνεις τίποτα ήταν απλώς… το να μην κάνεις τίποτα. Μπορούσες να περάσεις ένα απόγευμα στον καναπέ, να χαζέψεις, να πιεις έναν καφέ χωρίς να κοιτάς το κινητό σου ή να βγεις μια βόλτα χωρίς να καταγράφεις βήματα. Σήμερα, για πολλούς άντρες, ακόμη και η ξεκούραση μοιάζει σαν κάτι που πρέπει να δικαιολογηθεί.
Πρέπει να δουλεύεις καλύτερα. Να γυμνάζεσαι περισσότερο. Να διαβάζεις βιβλία. Να ακούς podcasts στον δρόμο για τη δουλειά. Να επενδύεις. Να αποκτήσεις μια δεύτερη πηγή εισοδήματος. Να κοιμάσαι οκτώ ώρες – όχι απλώς επειδή νυστάζεις, αλλά επειδή ο καλός ύπνος θα αυξήσει την απόδοσή σου την επόμενη ημέρα.
Κάπως έτσι, ολόκληρη η ζωή μετατράπηκε σε ένα τεράστιο productivity project.
Όταν ακόμη και το χόμπι χρειάζεται στόχο
Η επιθυμία να εξελισσόμαστε προφανώς δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε κάτι κακό. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η έκταση στην οποία η λογική της απόδοσης έχει εισχωρήσει σχεδόν σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας.
Δεν πας πλέον απλώς για τρέξιμο. Μετράς χρόνο, παλμούς, VO2 max και προσωπικά ρεκόρ. Δεν σηκώνεις βάρη επειδή σου αρέσει. Παρακολουθείς κιλά, επαναλήψεις, θερμίδες και πρωτεΐνη. Δεν διαβάζεις ένα βιβλίο επειδή σε τράβηξε η ιστορία του. Βάζεις στόχο πόσα βιβλία θα τελειώσεις μέσα στη χρονιά.
Ακόμη και η χαλάρωση απέκτησε τη δική της ορολογία. Recovery, mindfulness, sleep optimization. Πρέπει να ξεκουραστείς αποτελεσματικά ώστε αύριο να μπορέσεις να είσαι ξανά παραγωγικός.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται η παγίδα. Όταν όλα χρειάζονται αποτέλεσμα, αρχίζεις να αισθάνεσαι ενοχές για οτιδήποτε δεν παράγει κάποιο μετρήσιμο όφελος.
Διαβάστε Επίσης
Η αξία μας δεν είναι KPI
Για πολλούς άντρες υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Η επιτυχία, η οικονομική ασφάλεια, η φυσική κατάσταση και η επαγγελματική εξέλιξη εξακολουθούν να λειτουργούν ως ισχυρά μέτρα προσωπικής καταξίωσης. Και τα social media έχουν δημιουργήσει μια ατελείωτη βιτρίνα ανθρώπων που φαίνεται να τα καταφέρνουν όλα ταυτόχρονα.
Κάποιος ξυπνάει στις 5 το πρωί. Κάποιος άλλος έχει ήδη γυμναστεί πριν εσύ ανοίξεις τα μάτια σου. Ένας τρίτος έχτισε επιχείρηση παράλληλα με την κανονική δουλειά του. Και πάντα υπάρχει κάποιος που ισχυρίζεται ότι χάνεις δύο ώρες την ημέρα επειδή δεν έχεις τη σωστή πρωινή ρουτίνα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι θέλεις να γίνεις καλύτερος. Είναι ότι το "καλύτερος" δεν έχει τελικό σημείο. Πάντα υπάρχει ένα ακόμη κιλό να χάσεις, ένα ακόμη skill να μάθεις, περισσότερα χρήματα να βγάλεις, περισσότερη δουλειά να τελειώσεις.
Ίσως γι' αυτό το πραγματικά δύσκολο σήμερα δεν είναι να μάθεις να διαχειρίζεσαι καλύτερα τον χρόνο σου. Είναι να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεται να αξιοποιήσεις κάθε λεπτό του. Να δεις μια κακή ταινία χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να διαβάζεις. Να πιεις δύο μπίρες με έναν φίλο χωρίς networking. Να περπατήσεις χωρίς smartwatch. Να περάσεις ένα ολόκληρο απόγευμα χωρίς να έχεις τίποτα να δείξεις γι' αυτό.
Γιατί η παραγωγικότητα είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για τη ζωή. Γίνεται πρόβλημα όταν αρχίζεις να αντιμετωπίζεις την ίδια τη ζωή σαν δουλειά.
