Όλοι έχουμε βρεθεί εκεί. Κάνεις ένα "διάλειμμα" διαρκείας από το γυμναστήριο (είτε λόγω διακοπών, είτε λόγω δουλειάς) και όταν τελικά αποφασίζεις να επιστρέψεις, η πρώτη προπόνηση μοιάζει με εφιάλτη. Λαχανιάζεις στα πρώτα πέντε λεπτά και νιώθεις ότι κάθε γραμμάριο μυϊκής μάζας που έχτισες με ιδρώτα έχει κάνει φτερά.
Μάντεψε: Κάνεις λάθος. Το σώμα σου δεν καταρρέει μονομιάς. Η φυσική κατάσταση σε "εγκαταλείπει" με μια πολύ συγκεκριμένη, σχεδόν μαθηματική σειρά. Το να γνωρίζεις αυτό το timeline δεν είναι απλώς μια ενδιαφέρουσα πληροφορία. Είναι το απόλυτο cheat code για να μην πανικοβληθείς στην πρώτη σου προπόνηση μετά από καιρό.
Διαβάστε Επίσης
Το ντόμινο της απώλειας
Το σώμα σου είναι ένας άψογος λογιστής. Κρατάει πάντα αυτό που του κοστίζει λιγότερο να συντηρήσει. Αν ενώσεις όλα τα επιστημονικά δεδομένα, η ιεραρχία είναι ξεκάθαρη. Πρώτα "χαιρετάει" η αερόβια αντοχή (cardio). Μετά πέφτει η νευρική οξύτητα, δηλαδή η ικανότητα του νευρικού συστήματος να δίνει εντολή στους μύες να τα δώσουν όλα. Στο τέλος (και πιο αργά από όλα) χάνεται ο μυϊκός όγκος.
Γιατί το cardio σε "πουλάει" τόσο γρήγορα;
Είναι το αίμα, όχι η καρδιά σου, που δημιουργεί αυτή την κατάσταση. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανατροπή. Όταν επιστρέφεις στον διάδρομο και νιώθεις την καρδιά σου να σπάει, δεν φταίει αυτή. Η καρδιά σου δεν έγινε ξαφνικά πιο αδύναμη.
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα στις πρώτες κιόλας μέρες της αποχής, είναι ότι μειώνεται ο όγκος του πλάσματος στο αίμα σου. Πολύ απλά, υπάρχει λιγότερο υγρό στο σώμα για να αντλήσει η καρδιά, άρα φτάνει λιγότερο οξυγόνο στους μύες σε κάθε χτύπο. Αυτό εξηγεί τα πάντα. Όπως το πλάσμα αδειάζει μέσα σε λίγα 24ωρα, έτσι ακριβώς ξαναγεμίζει μόλις αρχίσεις να κινείσαι. Δεν "χάλασες" τη μηχανή σου, απλά άδειασε το "ντεπόζιτο". Και τα ντεπόζιτα ξαναγεμίζουν.
Η ψευδαίσθηση του "πόσο χάλια είμαι"
Το πιο εκνευριστικό μετά από μια αποχή είναι ότι νιώθεις πολύ χειρότερα από ό,τι πραγματικά είσαι. Η απόλυτη μέτρηση της αντοχής σου (το περίφημο VO2 max) μπορεί να έχει πέσει ελάχιστα. Αυτό που χάνεις απότομα είναι η "οικονομία" της κίνησης. Τρέχεις στον ίδιο ρυθμό που έτρεχες παλιά, αλλά σου κοστίζει περισσότερο. Οι παλμοί ανεβαίνουν πιο γρήγορα, ο χρόνος αποθεραπείας ανάμεσα στα σετ μεγαλώνει. Είναι πρόβλημα απόδοσης, όχι χωρητικότητας. Γι' αυτό φτιάχνει πολύ πιο γρήγορα απ' όσο νομίζεις.
Οι μύες σου είναι πιο πιστοί απ' όσο νομίζεις
Αν νομίζεις ότι δύο-τρεις εβδομάδες στον καναπέ σου έφαγαν τα gains, χαλάρωσε. Αν στην πρώτη προπόνηση νιώθεις "σκουριασμένος", δεν είσαι πιο αδύναμος.
Είναι απλώς το νευρικό σου σύστημα που έχει μπει σε sleep mode. Η επικοινωνία εγκεφάλου-μυών έχει χάσει την οξύτητά της. Η πραγματική και δομική απώλεια μυϊκού όγκου αργεί πολύ περισσότερο. Τα σπριντ και η εκρηκτική σου δύναμη, μάλιστα, αντέχουν εντυπωσιακά καλά στον χρόνο.
Το Game Plan της Επιστροφής
Επειδή η σειρά της πτώσης είναι εντελώς προβλέψιμη, το ίδιο είναι και η λύση της. Τι κρατάς από όλο αυτό;
Προστάτεψε το cardio. Αν ξέρεις ότι έρχεται δύσκολη περίοδος με ελάχιστο χρόνο, ρίξε το βάρος στη συντήρηση της αερόβιας. Χάνεται γρήγορα, αλλά είναι και το πιο "φθηνό" για να το διατηρήσεις. Ακόμα και λίγο τζόκινγκ θα φρενάρει την πτώση.
Περίμενε τη... "σκουριά". Όταν επιστρέψεις στα βάρη, είναι λογικό η αερόβια να μοιάζει με μαρτύριο και η μπάρα να σου φανεί λίγο ασήκωτη. Είναι η φυσιολογική σειρά των πραγμάτων, όχι απόδειξη ότι μηδένισες.
Μην κρίνεις από την πρεμιέρα. Δεν βγάζουμε ποτέ συμπεράσματα από την πρώτη προπόνηση. Το νευρικό σύστημα "ξυπνάει" μέσα σε λίγες μέρες, οπότε η δεύτερη εβδομάδα της επιστροφής θα σου πει την απόλυτη αλήθεια για την κατάστασή σου.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, αν επιστρέφεις στις προπονήσεις μετά από μακρά περίοδο αποχής, ασθένεια ή τραυματισμό, δώσε χρόνο στο σώμα σου να προσαρμοστεί σταδιακά και συμβουλέψου έναν ειδικό ή τον γιατρό σου.
