Ο Μπάμπης Κωστούλας άρχισε επίσημα να κατακτά την Premier League

"Χαράλαμπος Κωστούλας, μα τι παίκτης".

Η Μπράιτον δεν χρειάστηκε κάτι πιο περίπλοκο στα social media μετά το 3-0 απέναντι στην Άρσεναλ. Και βασικά ούτε εμείς χρειαζόμαστε. Ο 19χρονος Έλληνας επιθετικός έβγαλε την ασίστ για το 1-0 του Πάσκαλ Γκρος, λίγο πριν από το ημίχρονο πήρε την μπάλα έξω από την περιοχή και εκτέλεσε τον Νταβίντ Ράγια για το 2-0 και ολοκλήρωσε 76 λεπτά στα οποία δεν έμοιαζε ούτε με παιδί που προσπαθεί να βρει χώρο στην Premier League ούτε με κάποιο ακριβό project που πρέπει να προστατευτεί. Έμοιαζε απλώς με παίκτη της Premier League.

Και απέναντί του δεν βρισκόταν κάποιος αντίπαλος που είχε ανέβει τον Μάιο και ακόμη ψάχνει πού παρκάρει το πούλμαν στα γήπεδα της κατηγορίας. Η Άρσεναλ πήγε στο Amex ως πρωταθλήτρια Αγγλίας, έχοντας κερδίσει τα τέσσερα πρώτα παιχνίδια της στο πρωτάθλημα και έχοντας δεχθεί μόλις ένα γκολ. Έφυγε με τρία στην πλάτη, με τον Μικέλ Αρτέτα να παραδέχεται ότι η Μπράιτον ήταν καλύτερη και με έναν 19χρονο από τον Πειραιά να βρίσκεται μέσα στα δύο από αυτά.

Μπάμπης Κωστούλας: Δεν είναι πια απλώς potential

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο καλό είναι να σταματήσουμε να μιλάμε συνέχεια για το potential του Κωστούλα.

Το potential είναι για τον παίκτη που περιμένεις να κάνει κάτι.

Ο συγκεκριμένος έχει αρχίσει ήδη να το κάνει.

Το καλό του παιχνίδι δεν αρχίζει όταν παίρνει την μπάλα

Το εύκολο με τον Κωστούλα είναι να κοιτάξεις το γκολ. Το πιο ενδιαφέρον είναι να παρακολουθήσεις τι κάνει στα δέκα δευτερόλεπτα πριν από αυτό.

Ο Φάμπιαν Χούρτσελερ δεν χρησιμοποιεί έναν φορ που περιμένει ανάμεσα στα δύο στόπερ μέχρι να φτάσει η επίθεση στην περιοχή. Ο Κωστούλας μετακινείται διαρκώς πάνω και γύρω από την τελευταία γραμμή, βγαίνει λίγο έξω από τον κεντρικό διάδρομο για να δημιουργήσει διαφορετική γωνία πίεσης, επιτίθεται στον χώρο όταν ο αντίπαλος μπακ έχει ανέβει και, όταν η Μπράιτον χάνει την μπάλα, γίνεται αμέσως κομμάτι της πρώτης γραμμής άμυνας.

Αυτό έχει μεγάλη σημασία σε αυτή την ομάδα.

Η Μπράιτον θέλει να ανακτά κατοχές ψηλά, να κρατά μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές και να χρησιμοποιεί την πίεση όχι μόνο για να αμυνθεί, αλλά για να δημιουργήσει επίθεση πριν ο αντίπαλος προλάβει να ξαναστήσει τη δομή του. Ο επιθετικός, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι επιβάτης. Πρέπει να γνωρίζει ποιον στόπερ πιέζει, ποια πάσα αφήνει επίτηδες ανοιχτή και πότε η πίεση πρέπει να μετατραπεί από καθοδήγηση σε σπριντ.

Ο Κωστούλας το κάνει ήδη σε επίπεδο που επιτρέπει στον προπονητή του να τον χρησιμοποιεί χωρίς να χρειάζεται να "κρύψει" κάτι από το παιχνίδι του.

Αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο κομπλιμέντο από το να πεις ότι έχει καλό τελείωμα.

Το 3-0 της Μπράιτον ήταν και μάθημα για το πώς παίζεται ένα φαβορί

Η Άρσεναλ είχε 60% κατοχή και υψηλότερο συνολικό xG, αλλά αν κάποιος σταθεί εκεί θα χάσει λίγο το πραγματικό παιχνίδι. Η Μπράιτον δεν ενδιαφέρθηκε να κερδίσει την κατοχή. Ενδιαφέρθηκε να κερδίσει τις φάσεις στις οποίες η κατοχή αποκτά αξία. Τις δεύτερες μπάλες, τις προσωπικές μονομαχίες, τις ανακτήσεις ψηλά και τις στιγμές που η Άρσεναλ είχε πολλούς παίκτες μπροστά από την μπάλα και όχι αρκετό χρόνο για να αντιδράσει.

Ο ίδιος ο Χούρτσελερ στάθηκε μετά το παιχνίδι ακριβώς στις μονομαχίες και στην εμπιστοσύνη ανάμεσα στους παίκτες του. Δεν είναι προπονητική κοινοτοπία. Απέναντι σε μια ομάδα του Αρτέτα, αν χάσεις συνεχόμενα τα duels όταν η πρώτη πίεση σπάσει, το γήπεδο μεγαλώνει και σε τιμωρούν. Η Μπράιτον κατάφερε το αντίθετο: κάθε κερδισμένη προσωπική μονομαχία της επέτρεπε να ξαναβάλει το παιχνίδι στις δικές της αποστάσεις.

Ο Κωστούλας ταίριαξε ιδανικά σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον, γιατί το παιχνίδι είχε συνεχείς αλλαγές κατάστασης. Δεν χρειαζόταν φορ που θα έδινε 30 επαφές ανάμεσα στις γραμμές. Χρειαζόταν έναν επιθετικό που θα καταλάβαινε πότε η Άρσεναλ ήταν ευάλωτη, θα έκανε τη σωστή κίνηση και θα είχε την ένταση να φτάσει εκεί πριν κλείσει το παράθυρο.

Αυτό ακριβώς συνέβη και στο γκολ.

Το γκολ δεν ήταν "καλή ευκαιρία", ήταν καλό τελείωμα

Η φάση του 2-0 αξίζει να τη διαβάσεις σωστά.

Ο Μπαρτ Φερμπρούγκεν ξεκινά γρήγορα την επίθεση, η Μπράιτον βρίσκει χώρο και ο Κωστούλας παίρνει την μπάλα στην κορυφή της περιοχής. Από εκεί δεν κάνει κάτι περίπλοκο. Δεν χρειάζεται.

Ανοίγει όσο πρέπει το σώμα, παίρνει την απόφαση γρήγορα και χτυπά την μπάλα πριν η αμυντική γραμμή προλάβει να κλείσει πραγματικά τη φάση. Η επίσημη περιγραφή της Μπράιτον μιλά για δυνατό δεξί τελείωμα στη γωνία του Ράγια. Το σημαντικότερο είναι ο χρόνος της εκτέλεσης: δεν προσθέτει περιττή επαφή ώστε να κάνει μια καλή θέση χειρότερη.

Αυτό είναι χαρακτηριστικό φορ.

Πολλοί νεαροί επιθετικοί, όταν αρχίζουν να παίρνουν αυτοπεποίθηση, θέλουν να κάνουν ένα πράγμα παραπάνω. Ένα κοντρόλ ακόμη, μια προσποίηση, μια καλύτερη γωνία. Οι πολύ καλοί καταλαβαίνουν ότι η καλύτερη γωνία πολλές φορές είναι αυτή που υπάρχει τώρα.

Και μετά ήρθε ο πανηγυρισμός.

Στο βίντεο που κυκλοφόρησε μετά το γκολ, ο Κωστούλας φαίνεται να φωνάζει "εγώ σας γαμάω", πάνω στην ένταση της στιγμής. Η ατάκα έγινε αμέσως viral.

Μπορεί να στεναχώρησε κάποιους. Μπορεί κάποιος να θέλει από έναν 19χρονο να πανηγυρίζει πιο κόσμια, να σκέφτεται τις κάμερες και να χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο ανθρώπου που μόλις τελείωσε μαθήματα του πώς να διαχειριστείς τα media.

Εντάξει.

Αλλά όταν ένας ποδοσφαιριστής κάτω των 20 ετών σκοράρει απέναντι στους εν ενεργεία πρωταθλητές Αγγλίας και η πρώτη αντίδρασή του είναι περίπου "εγώ είμαι εδώ και δεν φοβάμαι κανέναν", καλό είναι να κρατάς και κάτι άλλο από τις κακές λέξεις.

Την προσωπικότητα.

Για να παίξεις φορ στην Premier League δεν αρκεί να έχεις τεχνική. Κάποια στιγμή πρέπει να πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις τον Γκάμπριελ, τον Σαλιμπά ή οποιονδήποτε βρίσκεται απέναντί σου. Όχι μετά από τρία χρόνια, όταν θα έχεις "προσαρμοστεί". Εκείνη τη στιγμή.

Η αλαζονεία χωρίς παιχνίδι είναι ενοχλητική.

Η αυτοπεποίθηση όταν έχεις μόλις βάλει τέτοιο γκολ στην πρωταθλήτρια είναι λίγο διαφορετική υπόθεση.

Η πρώτη σεζόν του δεν ήταν χαμένη, ήταν απαραίτητη

Όταν η Μπράιτον πήρε τον Κωστούλα από τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2025, το ποσό αναφέρθηκε στα 35 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος ήταν 18 ετών και είχε πίσω του ουσιαστικά μία γεμάτη χρονιά ανδρικού ποδοσφαίρου.

Αν περιμένεις από έναν τέτοιο παίκτη να πάει από τη Super League στην Premier League και να γίνει αμέσως βασικός, δεν αναλύεις ανάπτυξη ποδοσφαιριστή. Απλώς κοιτάς το πόσο κόστισε η μεταγραφή.

Ο Κωστούλας έπαιξε 386 λεπτά Premier League την πρώτη του σεζόν, με δύο γκολ και μία ασίστ. Περισσότερο παρατηρούσε και μάθαινε παρά κουβαλούσε πραγματικό αγωνιστικό βάρος.

Και πολύ σωστά.

Έπρεπε να μάθει πόσο γρηγορότερα έρχεται το contact. Πόσο μικρότερος είναι ο χρόνος για την πρώτη επαφή. Πώς συμπεριφέρονται οι αγγλικές άμυνες όταν ο φορ κατεβαίνει ανάμεσα στις γραμμές. Πότε μπορεί να χρησιμοποιήσει το σώμα και πότε πρέπει να έχει ήδη ξεφορτωθεί την μπάλα πριν φτάσει ο στόπερ.

Η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Premier League δεν είναι απλώς ότι οι παίκτες τρέχουν πιο γρήγορα.

Είναι ότι όλα συμβαίνουν νωρίτερα.

Ο Κωστούλας έπρεπε να συγχρονίσει το παιχνίδι του σε αυτόν τον χρόνο.

Φέτος δεν περιμένει πια να μάθει

Στα πρώτα πέντε παιχνίδια της νέας Premier League έχει ήδη 356 λεπτά, δύο γκολ και μία ασίστ, με τέσσερις παρουσίες στο αρχικό σχήμα.

Μέσα σε έναν μήνα βρίσκεται δηλαδή σχεδόν στα λεπτά που έπαιξε σε ολόκληρο το περσινό πρωτάθλημα.

Και η διαφορά δεν είναι μόνο ποσοτική.

Έχει σκοράρει απέναντι στην Κόβεντρι, στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Carabao Cup και τώρα στην Άρσεναλ, τρία συνεχόμενα παιχνίδια με γκολ. Στο Old Trafford κινήθηκε πάνω στον ώμο του τελευταίου αμυντικού και τελείωσε τη φάση από δύσκολη γωνία. Απέναντι στην Άρσεναλ βρήκε το γκολ από διαφορετική κατάσταση, έξω από την περιοχή και απέναντι σε άμυνα που προσπαθούσε να αναδιοργανωθεί.

Αυτό έχει αξία.

Δεν βλέπουμε τρεις φορές το ίδιο γκολ.

Βλέπουμε επιθετικό που αρχίζει να βρίσκει διαφορετικούς τρόπους να φτάσει στην εκτέλεση.

Οι αριθμοί δείχνουν παίκτη που δεν περιμένει απλώς μέσα στην περιοχή

Ο Κωστούλας έχει περίπου 2,89 τελικές ανά 90 λεπτά, τρίτη καλύτερη επίδοση στην Μπράιτον στο ξεκίνημα της σεζόν. Παράλληλα βρίσκεται στα 8,5 sprint ανά 90λεπτο, δεύτερος στην ομάδα, και καλύπτει περίπου 10,3 χιλιόμετρα ανά 90 λεπτά.

Τα νούμερα από μόνα τους δεν λένε ποδόσφαιρο. Αν τα αφήσεις μόνα τους, είναι Excel.

Εδώ όμως επιβεβαιώνουν αυτό που βλέπεις.

Ο Κωστούλας δεν είναι ένας επιθετικός χαμηλής συμμετοχής που κάνει οικονομία δυνάμεων για να βρίσκεται φρέσκος όταν έρθει η τελική. Η Μπράιτον του ζητά επαναλαμβανόμενα sprint, πίεση, κίνηση από μέσα προς τα έξω, επιθέσεις στην πλάτη και επιστροφή στη δομή όταν η πρώτη πίεση δεν πετύχει.

Για έναν 19χρονο φορ, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο βήμα προόδου.

Τα γκολ μπορεί να έρθουν συνεχόμενα.

Η ικανότητα να εκτελείς σωστά τον ρόλο σου χωρίς την μπάλα είναι αυτό που σε κρατά στην ενδεκάδα όταν σταματήσουν προσωρινά να έρχονται.

Ο τρόπος που κινείται έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το αν είναι "9" ή "δεύτερος φορ"

Αυτό είναι επίσης μια συζήτηση που συχνά γίνεται πολύ απλοϊκά.

Ο Κωστούλας δεν χρειάζεται αυτή τη στιγμή να αποφασίσουμε αν είναι κλασικό εννιάρι, δεύτερος επιθετικός ή κάτι ανάμεσα.

Η θέση εκκίνησης έχει μικρότερη σημασία από τις περιοχές στις οποίες καταλήγει.

Έχει το σώμα για να σταθεί απέναντι σε στόπερ, αλλά δεν θέλει να περάσει 90 λεπτά κολλημένος επάνω τους. Του αρέσει να απομακρύνεται λίγο από τη γραμμή, να παίρνει επαφή και μετά να ξαναεπιτίθεται στον χώρο. Μπορεί να δώσει στήριγμα με πλάτη, αλλά το πιο επικίνδυνο στοιχείο του είναι όταν βρίσκεται με πρόσωπο και μπορεί να συνδυάσει δύναμη με επιτάχυνση.

Αυτό ακριβώς εξηγεί και γιατί ταιριάζει στην Μπράιτον.

Ο Χούρτσελερ δεν χρειάζεται στατικό σημείο αναφοράς. Θέλει έναν επιθετικό που να μπορεί να αλλάξει ύψος μέσα στην ίδια φάση: να έρθει δέκα μέτρα χαμηλότερα για να συνδέσει και αμέσως μετά να βρίσκεται ξανά πίσω από την πλάτη του στόπερ.

Το δύσκολο δεν είναι να κάνεις μία από τις δύο κινήσεις.

Είναι να ξέρεις ποια χρειάζεται κάθε φορά.

Η Μπράιτον δεν έδωσε 35 εκατομμύρια για τον παίκτη που ήταν

Αυτό είναι το κομμάτι που συχνά ξεχνάμε όταν μιλάμε για τέτοιες μεταγραφές.

Η Μπράιτον δεν πλήρωσε περίπου 35 εκατ. ευρώ επειδή ο 18χρονος Κωστούλας ήταν ήδη επιθετικός αξίας 35 εκατομμυρίων στο επίπεδο της Premier League.

Πλήρωσε για την καμπύλη.

Για το σώμα, την ένταση, τον τρόπο που επιτίθεται στον χώρο, την ικανότητα να τελειώνει φάσεις και κυρίως για την πιθανότητα όλα αυτά να εξελιχθούν όταν μπουν μέσα σε ένα περιβάλλον που ξέρει πώς να αναπτύσσει νεαρούς ποδοσφαιριστές.

Έναν χρόνο αργότερα, αρχίζουμε να βλέπουμε το πρώτο σοβαρό αποτέλεσμα αυτής της επένδυσης.

Δεν χρειάζεται να τον βαφτίσουμε superstar. Είναι 19 ετών και θα υπάρξουν βράδια που δεν θα του βγει τίποτα. Θα βρει στόπερ που θα διαβάσουν τις κινήσεις του, θα χάσει θέσεις, θα περάσει περιόδους χωρίς γκολ και κάποια στιγμή πιθανότατα θα χρειαστεί να ξαναμπεί από τον πάγκο.

Αυτό δεν είναι το ενδιαφέρον.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η αρχική ερώτηση έχει ήδη αλλάξει.

Πέρσι ήταν "μπορεί να παίξει στην Premier League;".

Τώρα αρχίζει να γίνεται "μέχρι πού μπορεί να φτάσει στην Premier League;".

Και ναι, το να σκοράρεις απέναντι στην πρωταθλήτρια Αγγλίας και μετά να γυρίζεις προς την εξέδρα με όλο το θράσος των 19 σου χρόνων φωνάζοντας "εγώ σας γαμάω" μπορεί να μην περάσει ποτέ σε κάποιο scouting report.

Κακώς.

Γιατί τα πόδια είναι μόνο μέρος του επιθετικού.

Το υπόλοιπο είναι να ζητάς την μπάλα ξανά όταν έχεις χάσει τις προηγούμενες δύο φάσεις, να μη μικραίνεις όταν απέναντί σου γράφει Arsenal και να συμπεριφέρεσαι σαν να θεωρείς απολύτως φυσιολογικό ότι ανήκεις εκεί.

Ο Μπάμπης Κωστούλας αυτή τη στιγμή δεν παίζει σαν παιδί που του έδωσαν μια ευκαιρία.

Παίζει σαν ποδοσφαιριστής που έχει αρχίσει να πιστεύει ότι η θέση είναι δική του.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.