Είκοσι χρόνια μετά, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να ζητά από τον Ζινεντίν Ζιντάν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να ξαναπαίξει την ίδια σκηνή. Να γυρίσει προς τον Ματεράτσι, να εξηγήσει τι σκέφτηκε και, κατά προτίμηση, να προσφέρει ακόμη μία απολογία για το αρχείο. Λες και μια καριέρα γεμάτη μαγεία χωράει ολόκληρη σε μια κουτουλιά. Κάπου εδώ, πάντως, δικαιούμαστε να πατήσουμε το κουμπί για το επόμενο επεισόδιο.
Η αφορμή για την επιστροφή στο Βερολίνο του 2006 ήταν η αναμέτρηση της Γαλλίας με την Ιταλία για το Nations League. Ο Ζιντάν, πλέον στον πάγκο των "μπλε", ρωτήθηκε ξανά για το χτύπημα στον Μάρκο Ματεράτσι, στον τελευταίο αγώνα της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Και έδωσε μια απάντηση που αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη ως σκέψη, αντί να κοπεί στο πιο βολικό σημείο για τίτλο.
Διαβάστε Επίσης
"Δεν είμαι περήφανος για αυτό που συνέβη", ξεκαθάρισε. Παράλληλα, εξήγησε ότι δεν μετανιώνει, επειδή το περιστατικό αποτελεί κομμάτι της διαδρομής του, και ανέφερε πως δεν έχει μιλήσει με τον Ιταλό από εκείνη τη βραδιά. Αναγνώρισε, δηλαδή, μια κακή στιγμή χωρίς να παρουσιάσει τον εαυτό του ως άνθρωπο που μπορεί να τη διαγράψει από τη ζωή του.
🇫🇷 Zidane says it 20 years later: he has no regrets.
— beIN SPORTS USA (@beINSPORTSUSA) October 1, 2026
🗣️ The Frenchman spoke again about his headbutt on Marco Materazzi in the 2006 World Cup final. He says he is not proud of what happened, but insists that it is part of his career and his story.
Now, he prefers to look ahead… pic.twitter.com/2NDMbdidjF
Σε αυτή τη στάση υπάρχει κάτι που μπορούμε να εκτιμήσουμε. Ο Ζιντάν δεν επιχειρεί να ξαναγράψει το φύλλο αγώνα. Η αποβολή του ήταν η συνέπεια μιας πράξης που δεν είχε θέση στο γήπεδο. Η Γαλλία συνέχισε χωρίς τον αρχηγό της και η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο στα πέναλτι. Το αγωνιστικό κόστος ήταν πραγματικό, όπως και το άσχημο φινάλε. Το έχουμε δει, το έχουμε συζητήσει, το έχουμε αναλύσει μέχρι και καρέ καρέ.
Αλλά πόσες φορές πρέπει ένας άνθρωπος να δώσει εξετάσεις μεταμέλειας για το ίδιο γεγονός; Και γιατί η άρνησή του να ζει μονίμως μέσα σε αυτό να αντιμετωπίζεται σαν καινούργιο παράπτωμα; Το να αποδέχεσαι ότι έκανες κάτι άσχημο και ότι αυτό ανήκει στην ιστορία σου μπορεί να είναι πιο ειλικρινές από μια προσεκτικά γυαλισμένη απάντηση, έτοιμη να περάσει χωρίς γρατζουνιά από κάθε δημόσια συζήτηση.
Υπάρχει, επίσης, μια βολική συνήθεια στο ποδόσφαιρο: η λεκτική πρόκληση συχνά βαφτίζεται εξυπνάδα. Ο Ματεράτσι έχει παραδεχθεί ότι η απάντησή του προς τον Ζιντάν αφορούσε προσβλητικά την αδελφή του. Η αναφορά αυτή έχει σημασία για να καταλάβουμε τι προηγήθηκε. Οι παίκτες έχουν οικογένειες, όρια και συναισθήματα και η φανέλα δεν τους μετατρέπει σε συσκευές με εργοστασιακή ρύθμιση ψυχραιμίας.
Μπορούμε να καταδικάζουμε την αντίδραση και ταυτόχρονα να στεκόμαστε δίπλα στον άνθρωπο που έχασε τον έλεγχο. Να αναγνωρίζουμε το λάθος του χωρίς να του ζητάμε να το κουβαλάει ως τη μοναδική του ταυτότητα. Αυτή είναι η θέση υπέρ του Ζιντάν που έχει ουσία. Να τον κρίνουμε στο σύνολό του, με την ευθύνη της πράξης του και με όλα όσα πρόσφερε στο παιχνίδι.
Ο ίδιος υπενθύμισε, άλλωστε, ότι στην καριέρα του υπήρξαν και πολύ ομορφότερα πράγματα, στα οποία προτιμά να στρέφει τη σκέψη του. Έχει δίκιο. Το ποδόσφαιρο διαθέτει αρκετό υλικό από τον Ζιζού για να αλλάξει επιτέλους κασέτα.
Η κουτουλιά θα παραμείνει εκεί. Ο Ζιντάν, όμως, έχει προχωρήσει. Ίσως ήρθε η ώρα να τον ακολουθήσουμε και να τον ρωτήσουμε τι θέλει να κάνει με την ομάδα του, αντί να του ζητάμε μονίμως εξηγήσεις για την τελευταία του κόκκινη.
