Το τελευταίο τανγκό του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή δεν ήταν απλώς ένα "αντίο"

Το τελευταίο παιχνίδι του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή δεν έμοιαζε πραγματικά με διεθνές φιλικό. Η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι νίκησε το Μπενίν 3-0 στο Monumental, αλλά από την ώρα που το λεωφορείο πλησίαζε στο γήπεδο μέσα από χιλιάδες ανθρώπους μέχρι τη στιγμή που τα drones έγραψαν το τελευταίο "Gracias", το σκορ ήταν σχεδόν δευτερεύον. Περισσότερο από 85.000 άνθρωποι είχαν έρθει για να δουν για τελευταία φορά με τη φανέλα της Εθνικής έναν παίκτη που χρειάστηκε 21 χρόνια για να ολοκληρώσει μία από τις πιο περίπλοκες ερωτικές ιστορίες που είχε ποτέ η Αργεντινή με έναν δικό της ποδοσφαιριστή.

Ο Μέσι μπήκε στο γήπεδο μαζί με τους τρεις γιους του, μπροστά σε μια τεράστια φανέλα με το Νο 10 και τη λέξη "Gracias", ενώ το παιχνίδι σταμάτησε στο δέκατο λεπτό για ένα ολόκληρο λεπτό χειροκροτήματος. Στο τέλος της βραδιάς είχε φτάσει τις 208 συμμετοχές και τα 126 γκολ, κλείνοντας την καριέρα του ως πρώτος σε συμμετοχές και γκολ στην ιστορία της Αργεντινής. Το περίεργο ήταν ότι το αντίο δεν έμοιαζε καθόλου με τιμητική συμμετοχή παλαίμαχου. Ο Μέσι εξακολουθούσε να παίζει σαν να ήταν υποχρέωσή του να καθορίσει το παιχνίδι.

Η τελευταία παράσταση του Λιονέλ Μέσι με την Αργεντινή

Από τα πρώτα λεπτά μπορούσες να καταλάβεις το σχέδιο. Σε φυσιολογικές συνθήκες ο Σκαλόνι δεν θα ζητούσε ποτέ από την ομάδα του να αναζητά τόσο επίμονα έναν συγκεκριμένο παίκτη στην τελευταία ενέργεια. Απέναντι στο Μπενίν, όμως, σχεδόν κάθε επίθεση είχε μια δεύτερη σκέψη: μπορεί η μπάλα να καταλήξει στον Μέσι;

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Ο 39χρονος τελείωσε το παιχνίδι με εννέα τελικές, πέντε στην εστία, 12 επαφές στην αντίπαλη περιοχή και xG 1,97, ενώ δημιούργησε τέσσερις ευκαιρίες για συμπαίκτες του. Αυτή δεν είναι φυσιολογική κατανομή επιθετικού όγκου για έναν σύγχρονο Μέσι, ο οποίος εδώ και χρόνια λειτουργεί περισσότερο ως παίκτης που επιλέγει πότε θα εμφανιστεί στη φάση παρά ως κάποιος που τελειώνει εννέα κατοχές.

Υπήρχε, λοιπόν, μια μικρή τακτική παραφωνία που εκείνο το βράδυ είχε απόλυτο νόημα. Η Αργεντινή δεν προσπαθούσε μόνο να κερδίσει. Προσπαθούσε να δημιουργήσει την τελευταία μεγάλη στιγμή του αρχηγού της και ο Μέσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, σούταρε από θέσεις στις οποίες υπό κανονικές συνθήκες πιθανότατα θα είχε ψάξει την έξτρα πάσα.

Αυτό είναι το ωραίο με τα τελευταία παιχνίδια όταν συμμετέχει ακόμη ένας πραγματικά σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Μπορείς να καταλάβεις ότι όλοι προσπαθούν να γράψουν το τέλος, αλλά ο πρωταγωνιστής παραμένει αρκετά καλός ώστε να μη μοιάζει σκηνοθετημένο.

Ο Οταμέντι, ο Παζ και μια ολόκληρη εποχή μέσα σε δύο ασίστ

Το πρώτο γκολ ήρθε στο 48'. Ο Μέσι εκτέλεσε και ο Νικολάς Οταμέντι, ο οποίος επίσης έδινε το τελευταίο του παιχνίδι με την Εθνική, έκανε το 1-0. Ήταν ένας αρκετά ταιριαστός συνδυασμός: δύο παίκτες που πέρασαν σχεδόν ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή της Αργεντινής μαζί να κατασκευάζουν ένα τελευταίο γκολ πριν κλείσει ο κύκλος.

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η δεύτερη ασίστ είχε εντελώς διαφορετικό συμβολισμό. Ο Μέσι βρήκε τον Νίκο Παζ και ο νεαρός μεσοεπιθετικός τελείωσε τη φάση για το 2-0. Δεν χρειάζεται να φορτώσουμε μία απλή πάσα με περισσότερη ποίηση απ’ όση αντέχει, αλλά δύσκολα δεν παρατηρείς την εικόνα: ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο οργανώθηκε επί δύο δεκαετίες το επιθετικό παιχνίδι της Αργεντινής να δημιουργεί για έναν ποδοσφαιριστή που θα πρέπει να μάθει πώς είναι να φοράς αυτή τη φανέλα χωρίς εκείνον.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη δουλειά που περιμένει τον Σκαλόνι. Δεν υπάρχει "αντικαταστάτης του Μέσι", επειδή δεν αντικαθιστάς έναν παίκτη που μπορούσε ταυτόχρονα να είναι ο καλύτερος δημιουργός, ο καλύτερος ντριμπλέρ, ο πιο επικίνδυνος εκτελεστής και ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο προσαρμόζονταν οι αποστάσεις ολόκληρης της ομάδας. Η Αργεντινή θα χρειαστεί να μοιράσει αυτές τις λειτουργίες σε περισσότερους παίκτες. Ο Παζ και η επόμενη γενιά δεν χρειάζεται να γίνουν ο νέος Μέσι· χρειάζεται να δημιουργήσουν μια καλή Αργεντινή στην οποία δεν θα υπάρχει πια ο παλιός.

Το τελευταίο γκολ ήρθε όπως ακριβώς το περίμενε το γήπεδο

Στο 70ό λεπτό η Αργεντινή κέρδισε πέναλτι και εκεί δεν υπήρχε ούτε τακτική συζήτηση ούτε δημοκρατική διαδικασία. Ο Μέσι πήρε την μπάλα και έστειλε το πέναλτι ψηλά στα δίχτυα για το 3-0 και το 126ο γκολ της διεθνούς καριέρας του. Ήταν το τελευταίο γκολ μιας διαδρομής που είχε αρχίσει το 2005 με εκείνη την παράλογη αποβολή, μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά το ντεμπούτο του απέναντι στην Ουγγαρία.

Υπάρχει κάτι σχεδόν αστείο στο πόσο προσεκτικά μπορεί να οργανωθεί ένα farewell και πόσο λίγο μπορείς τελικά να ελέγξεις το ποδόσφαιρο. Ο Μέσι είχε ήδη χάσει αρκετές καθαρές ευκαιρίες, κάποια στιγμή αστόχησε ακόμη και από εξαιρετικά κοντινή θέση και για αρκετή ώρα έμοιαζε πιθανό να τελειώσει η βραδιά χωρίς το γκολ που περίμεναν 85.000 άνθρωποι. Το πέναλτι απλώς γλίτωσε το σενάριο από μια μικρή ατέλεια.

Το ουσιαστικό, πάντως, δεν ήταν ότι σκόραρε. Ήταν ότι μέχρι την τελευταία του εμφάνιση η Αργεντινή εξακολουθούσε να περνάει επιθετικά από εκείνον. Δεν μπήκε για είκοσι λεπτά ώστε να πάρει ένα standing ovation. Έπαιξε 90 λεπτά, δημιούργησε δύο γκολ, έβαλε το τρίτο και ήταν ο παίκτης με το μεγαλύτερο επιθετικό αποτύπωμα του αγώνα.

Η μεγάλη ιστορία δεν ήταν ποτέ τα 126 γκολ

Όποιος παρακολουθεί την Αργεντινή μόνο από το 2021 και μετά μπορεί εύκολα να πιστέψει ότι ο Μέσι υπήρξε ανέκαθεν αδιαμφισβήτητος εθνικός ήρωας. Δεν ήταν έτσι. Για μεγάλο μέρος της καριέρας του υπήρχε στην πατρίδα του μια μόνιμη αμφιβολία γύρω από το πόσο "Αργεντινός" ήταν ποδοσφαιρικά και συναισθηματικά, επειδή είχε μεγαλώσει στη Βαρκελώνη και επειδή κάθε αποτυχία της Εθνικής μετατρεπόταν αναπόφευκτα σε σύγκριση με τον Ντιέγκο Μαραντόνα.

Το πιο σκληρό σημείο ήρθε μετά τον χαμένο τελικό του Copa América το 2016, όταν ανακοίνωσε ότι σταματά από την Εθνική. Επέστρεψε και σταδιακά η σχέση άρχισε να αλλάζει, αλλά το πραγματικό turning point ήταν το Copa América του 2021. Η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ έναν χρόνο αργότερα εξαφάνισε ουσιαστικά το τελευταίο κομμάτι αυτής της παλιάς καχυποψίας, ενώ ακολούθησε ακόμη ένα Copa América το 2024.

Αυτός είναι ο λόγος που η τεράστια φανέλα με το "Gracias" είχε μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε βίντεο με γκολ. Η Αργεντινή δεν αποχαιρετούσε απλώς τον πρώτο σκόρερ της ιστορίας της. Αποχαιρετούσε έναν άνθρωπο με τον οποίο χρειάστηκε χρόνια για να συμφιλιωθεί πλήρως.

Και ίσως γι’ αυτό το τέλος είχε τέτοια ένταση.

Ακόμη και το αντίο κουβαλούσε ένα βάρος που δεν φαινόταν στο γήπεδο

Ο Μέσι είχε δίπλα του τα παιδιά του, ενώ στις εξέδρες βρίσκονταν η Αντονέλα Ροκούτσο και η μητέρα του, Σέλια Κουτσιτίνι. Έλειπε ο πατέρας του, Χόρχε Μέσι, ο άνθρωπος που είχε συνοδεύσει ουσιαστικά ολόκληρη την καριέρα του και πέθανε τον Αύγουστο, στα 68 του, έπειτα από μακρά ασθένεια. Ο Μέσι αναφέρθηκε μετά το παιχνίδι σε αυτή την απώλεια, σε μια βραδιά που έτσι κι αλλιώς είχε ήδη ξεπεράσει προ πολλού τα όρια ενός ποδοσφαιρικού αποχαιρετισμού.

Μετά τη λήξη είπε ότι είχε δώσει ό,τι μπορούσε στην Εθνική και ότι αποχωρούσε ήρεμος, γνωρίζοντας επίσης πως έρχεται μια νέα γενιά που πρέπει να πάρει χώρο. Αυτή ίσως ήταν και η πιο καθαρή διαφορά ανάμεσα στον Μέσι των τελευταίων χρόνων και εκείνον που το 2016 δεν άντεχε άλλη μία αποτυχία: αυτή τη φορά δεν έφευγε ηττημένος από την Αργεντινή. Έφευγε έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο.

Το πιο δύσκολο για την Αργεντινή αρχίζει τώρα

Η προφανής ερώτηση είναι ποιος θα πάρει το Νο 10. Είναι όμως και η λιγότερο ενδιαφέρουσα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ποιος θα παίρνει την μπάλα όταν το build-up φτάνει στα τελευταία 30 μέτρα και κανείς δεν βλέπει την τελική πάσα. Ποιος θα κάνει έναν χαφ να αφήσει τη θέση του απλώς επειδή στάθηκε μεταξύ των γραμμών. Ποιος θα τραβήξει δύο αντιπάλους ώστε κάποιος άλλος να επιτεθεί στον χώρο που άνοιξε και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει την κατοχή όταν ένα νοκ άουτ παιχνίδι έχει φτάσει στο 75' και η αρχική τακτική δεν λειτουργεί.

Αυτή ήταν η μεγαλύτερη αξία του Μέσι ακόμη και όταν η ταχύτητά του έπεσε. Ο Σκαλόνι είχε οργανώσει γύρω του μια ομάδα που μπορούσε να τρέχει περισσότερο, να πιέζει περισσότερο και να καλύπτει τα μέτρα που ο αρχηγός της δεν μπορούσε πια να δώσει, αλλά όταν η μπάλα επέστρεφε στα πόδια του το επιθετικό παιχνίδι αποκτούσε ξανά έναν ξεκάθαρο εγκέφαλο.

Δεν υπάρχει μεταγραφή για να λύσεις αυτό το πρόβλημα στην Εθνική.

Υπάρχει μόνο χρόνος.

Στη τελευταία βραδιά, πάντως, δεν χρειαζόντουσαν σκέψεις για το μέλλον. Χρειαζόταν απλώς να κλείσει σωστά το παρελθόν. Και το έκανε με τον πιο Μέσι τρόπο που μπορούσε: ένα παιχνίδι που είχε στηθεί ως τελετή κατέληξε ξανά να περιστρέφεται γύρω από το ποδόσφαιρό του.

208 συμμετοχές, 126 γκολ, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και δύο Copa América είναι οι αριθμοί που θα μείνουν στα βιβλία.

Η εικόνα που θα μείνει περισσότερο, όμως, είναι μάλλον πολύ πιο απλή: ένα Monumental που κάποτε δεν ήταν πάντοτε βέβαιο τι ένιωθε για τον Λιονέλ Μέσι, να απλώνει στο χορτάρι μια τεράστια φανέλα με μία μόνο λέξη.

Gracias Leo.