Μπαίνεις στο γυμναστήριο επειδή θέλεις να αλλάξεις το σώμα σου. Να χάσεις λίπος, να βάλεις μυς, να σηκώσεις περισσότερα κιλά, να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να σου αρέσει περισσότερο αυτό που βλέπεις. Όλα απολύτως θεμιτά.
Μόνο που, αν μείνεις αρκετό καιρό εκεί μέσα, κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι η σημαντικότερη αλλαγή δεν φαίνεται στον καθρέφτη. Είναι η συνέπεια.
Το να μάθεις να κάνεις αυτό που έχεις αποφασίσει ακόμη και τις ημέρες που δεν έχεις καμία διάθεση να το κάνεις. Και αυτή είναι μια δεξιότητα που δύσκολα μετριέται σε κιλά, επαναλήψεις ή εκατοστά μπράτσου.
Το κίνητρο είναι καλό. Απλώς δεν είναι πάντα εκεί
Στην αρχή όλα είναι σχετικά εύκολα. Έχεις καινούργιο πρόγραμμα, στόχο, ίσως και καινούργια παπούτσια. Το motivation βρίσκεται στα ύψη και η προπόνηση μοιάζει με την αρχή μιας νέας ζωής. Μετά έρχεται μια Τρίτη βράδυ.
Έχεις δουλέψει δέκα ώρες, έχει κίνηση, κοιμήθηκες λίγο και το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι να κάνεις squats. Εκεί ακριβώς αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι της προπόνησης.
Γιατί η πρόοδος δεν χτίζεται μόνο στις ημέρες που αισθάνεσαι δυνατός. Χτίζεται κυρίως μέσα από την επανάληψη μιας συμπεριφοράς για εβδομάδες, μήνες και χρόνια. Δεν χρειάζεται κάθε προπόνηση να είναι εξαιρετική. Ούτε να σπάσεις κάποιο προσωπικό ρεκόρ κάθε φορά που περνάς την πόρτα. Μερικές φορές αρκεί απλώς να εμφανιστείς.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοείς την κόπωση, τον πόνο ή την ανάγκη για αποκατάσταση. Η ξεκούραση αποτελεί μέρος ενός σωστού προγράμματος. Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο "σήμερα χρειάζομαι recovery" και στο "δεν έχω όρεξη".
Το να μάθεις να αναγνωρίζεις αυτή τη διαφορά είναι μέρος της διαδικασίας.
Διαβάστε Επίσης
Η δύναμη που παίρνεις μαζί σου όταν φύγεις
Κάπως έτσι το γυμναστήριο γίνεται ένα μικρό εργαστήριο συνέπειας. Σου μαθαίνει ότι τα αποτελέσματα σπάνια έρχονται γρήγορα. Ότι μπορεί να δουλεύεις για εβδομάδες χωρίς να βλέπεις εντυπωσιακή αλλαγή. Ότι κάποιες φορές θα κάνεις δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω. Και κυρίως ότι η πρόοδος δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί να συνεχίζεις.
Υπάρχει επίσης κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο στο γεγονός ότι η προπόνηση δεν ενδιαφέρεται για τις προθέσεις σου. Η μπάρα δεν ξέρει πόσο πολύ ήθελες να γυμναστείς την προηγούμενη εβδομάδα. Το σώμα προσαρμόζεται σε αυτό που πραγματικά κάνεις επανειλημμένα.
Διαβάστε Επίσης
Και αυτή η νοοτροπία μεταφέρεται εύκολα έξω από το γυμναστήριο. Στη δουλειά, σε μια δεξιότητα που προσπαθείς να μάθεις, σε ένα δύσκολο προσωπικό project. Αρχίζεις να εμπιστεύεσαι λιγότερο τις εκρήξεις ενθουσιασμού και περισσότερο τις μικρές επαναλαμβανόμενες πράξεις.
Οι μεγαλύτεροι δικέφαλοι είναι ωραίοι. Ένα δυνατότερο σώμα ακόμη καλύτερο. Αλλά κάποια στιγμή μπορεί να καταλάβεις ότι το σημαντικότερο πράγμα που έχτισες τόσους μήνες στο γυμναστήριο ήταν η ικανότητα να λες "θα είμαι εκεί" και, τις περισσότερες φορές, να είσαι πράγματι εκεί.
