Το τελευταίο σφύριγμα στο Άουγκσμπουργκ σε βρήκε να χαμογελάς λίγο περισσότερο και να θέλεις να μοιραστείς τη στιγμή. Η Ελλάδα είχε μόλις νικήσει τη Γερμανία μέσα στο σπίτι της. Και η αισιοδοξία που είχε φέρει το διπλό στη Σερβία απέκτησε ξαφνικά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις. Εκεί που περίμενες με ενδιαφέρον το επόμενο παιχνίδι, τώρα θέλεις να έρθει όσο γίνεται γρηγορότερα. Αυτή η ομάδα έχει αρχίσει να μας κακομαθαίνει. Και αυτό ίσως είναι "προάγγελος" των όσων έρχονται.
Το 0-1 απέναντι στη Γερμανία είναι από εκείνα τα αποτελέσματα που θα θυμόμαστε για χρόνια. Προσωπικά, όμως, κρατάω ακόμη περισσότερο την αίσθηση που μου άφηνε η Εθνική όσο εξελισσόταν το παιχνίδι. Έβλεπες τους παίκτες και πίστευες ότι θα έφευγαν από εκεί τουλάχιστον αήττητοι. Υπήρχε σοβαρότητα, αυτοπεποίθηση και μια αποφασιστικότητα που φαινόταν σε κάθε διεκδίκηση της μπάλας.
Διαβάστε Επίσης
Ίσως για αυτήν την Εθνική και κυρίως για αυτήν την εικόνα της να γινόταν όλος αυτός ο "σαματάς" τα τελευταία χρόνια. Μαχητική, ψυχωμένη, με ποδοσφαιριστές που μπαίνουν δυνατά στις φάσεις και έχουν καθαρό μυαλό για την επόμενη κίνηση. Συμπαγής άμυνα, αλληλοκαλύψεις, αμέτρητα τρεξίματα και διάθεση να διορθώσει ο ένας το λάθος του άλλου. Έπειτα από τόσα χρόνια συζητήσεων και γκρίνιας για το ποδόσφαιρό της, μια τέτοια εμφάνιση σου δίνει κάθε λόγο να νιώθεις αισιόδοξος.
Η Γερμανία είχε, όπως αναμενόταν, την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αυτό απαιτούσε σωστές αποστάσεις και προσεκτική διαχείριση δυνάμεων. Όσο πάθος κι αν έχεις, αν κυνηγάς άσκοπα και συνεχόμενα την μπάλα, κάποια στιγμή τα πόδια βαραίνουν. Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς ήξερε πού έπρεπε να τρέξει, πότε να κλείσει τους χώρους και πώς να μείνει ενωμένη υπό πίεση. Η μαχητικότητά της είχε σχέδιο.
Ναι, στο γκολ του Δημήτρη Κουρμπέλη υπήρχε και τύχη. Ας το δεχτούμε χωρίς να αισθανόμαστε ότι αφαιρούμε κάτι από τη νίκη. Μια ευνοϊκή εξέλιξη στη φάση δεν εξηγεί ολόκληρο το παιχνίδι. Η Ελλάδα έδωσε πολλούς λόγους για να πιστέψεις ότι μπορούσε να πάρει αποτέλεσμα, ενώ είχε προειδοποιήσει και με το χαμένο τετ α τετ του Ιωαννίδη.
Σε μια τόσο ομαδική εμφάνιση, το να ξεχωρίσεις πρόσωπα μοιάζει λίγο άδικο για τους υπόλοιπους. Υπήρχαν, ωστόσο, παίκτες που έβαλαν ιδιαίτερα έντονα την υπογραφή τους σε αυτή τη νίκη, πέρα από τον σκόρερ Δημήτρη Κουρμπέλη. Πρώτος στη δική μου λίστα ο Βαγγέλης Παυλίδης. Η υπέροχη αλλαγή παιχνιδιού στη φάση του γκολ και το κλέψιμο μαζί με την τελική πάσα στο χαμένο τετ α τετ του Φώτη Ιωαννίδη δείχνουν την οξυδέρκεια του αρχηγού. Ο σέντερ φορ που συνήθως περιμένουμε να τελειώσει τις φάσεις ήταν εκείνος που δημιούργησε δύο από τις σημαντικότερες στιγμές μας.
Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, πάλι, επιβεβαίωσε ότι αποτελεί μόνιμο κίνδυνο. Παίρνει την μπάλα και σε κάνει να περιμένεις κάτι, κρατώντας την αντίπαλη άμυνα σε επιφυλακή. Ο Θανάσης Ανδρούτσος, ο οποίος έρχεται με φόρα από τις εξαιρετικές εμφανίσεις με τον ΟΦΗ, λογικά ακόμη τρέχει στο Άουγκσμπουργκ, καλύπτοντας κάποιον τελευταίο χώρο. Στα μετόπισθεν, ο Παναγιώτης Ρέτσος ήταν απλά εντυπωσιακός, τόσα στα μαρκαρίσματα όσο και στη μαχητικότητα του. Τέσσερις διαφορετικές παρουσίες, με πολύτιμη συνεισφορά σε μια εμφάνιση στην οποία όλοι είχαν δουλειά να κάνουν. Και την έκαναν και με το παραπάνω.
Ασφαλώς, η Γερμανία βρίσκεται σε περίοδο διαμόρφωσης. Ο νέος προπονητής της, Γιούργκεν Κλοπ, κάλεσε συνολικά 44 παίκτες, χωρισμένους σε δύο γκρουπ για τα τέσσερα παιχνίδια αυτού του παραθύρου. Δοκιμάζει, αξιολογεί και διαχειρίζεται δυνάμεις, αναζητώντας τη μορφή της δικής του ομάδας. Η Ελλάδα βρήκε την κατάλληλη στιγμή και την αξιοποίησε. Μια νίκη απέναντι στη Γερμανία, πάντως, παραμένει τεράστια υπόθεση, ακόμη και σε φιλικό. Πόσο μάλλον σε επίσημο αγώνα.
Οι δύο πρώτες αναμετρήσεις στον απαιτητικό όμιλο της League A του Nations League αφήνουν κάτι περισσότερο από ενθουσιασμό. Αφήνουν την προσδοκία ότι αυτή η Εθνική μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τις κρίσιμες στιγμές. Γιατί η άνοδος φαίνεται εδώ και καιρό. Το ζητούμενο είναι να αποτυπωθεί επιτέλους σε μια πρόκριση. Η δουλειά του Γιοβάνοβιτς και αυτό το ταλαντούχο υλικό αξίζουν συνέχεια, προσήλωση και προσγειωμένα μυαλά.
Ο στόχος, φυσικά, είναι το Euro 2028 και η επιστροφή σε μεγάλη διοργάνωση έπειτα από 14 χρόνια. Το αν αυτή θα έρθει μέσω των προκριματικών ή του Nations League, δεν δείχνει να απασχολεί και ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, καθώς η εικόνα που παρουσίασε στα δύο πρώτα παιχνίδια της νέας προσπάθειας είναι μία και αναλλοίωτη. Είναι αυτή της σοβαρότητας και της αποφασιστηκότητας να μην αφήσει κι άλλη ευκαιρία να χαθεί.
Ας χαρούμε αυτή τη νίκη όσο της αξίζει. Και ας κρατήσουμε την απαίτηση που γεννά η ίδια η ομάδα με τις εμφανίσεις της. Να πάει μέχρι τέλους. Διότι, αυτοί οι παίκτες μάς δίνουν σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι ήρθε η ώρα.
