Η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη θα προτιμούσε να πεθάνει από έρωτα

Στο Δημοτικό ήθελε να γίνει δύτης ή σπηλαιολόγος. Το καλοκαίρι του '97 όμως, έσπασε τη μύτη της και το στραβό της διάφραγμα άφησε το όνειρο στη μέση. Στο Γυμνάσιο είπε ότι θα γίνει επαγγελματίας μπασκετμπολίστρια, παρά το γεγονός ότι της έλειπε το ύψος. Τελικά, στα χρόνια του Λυκείου άρχισε να πιστεύει ότι οι μόνες σοβαρές σπουδές είναι αυτές της νομικής ή της ιατρικής. "Για καλή μου τύχη, εκείνα τα χρόνια, ήμουν ακόμα πολύ οξύθυμη -και άρα πολύ κακή στο debate- και πολύ ανυπόμονη για να αντέξω δεκαετείς σπουδές", σημειώνει η σκηνοθέτις Ηλέκτρα Ελληνικιώτη. "Και τι έκανες;", τη ρωτώ. "Οι Πανελλήνιες με εισήγαγαν στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου πανεπιστημίου, σπουδές τις οποίες ουδέποτε τελείωσα και τις οποίες για την ακρίβεια σχεδόν δεν άρχισα, αφού μετά από τέσσερις επισκέψεις στο πανεπιστήμιο –και με την τεράστια αρωγή των πολιτικών νεολαίων- σιγουρεύτηκα ότι δεν έχω κανέναν λόγο να ξαναπατήσω".

Σπούδασε λοιπόν υποκριτική στην Αθήνα. "Απ' αυτά τα τρία χρόνια σπουδών κρατώ μέχρι σήμερα ως μέγιστο δώρο το 40% των δασκάλων που είχα. Το υπόλοιπο 60%, αργά και σταδιακά, μου επιβεβαίωσε την αφερεγγυότητα της ύπαρξης πτυχίου στις τέχνες, επιβεβαίωση που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μη συνέχιση των σπουδών μου. Έφυγα για Νέα Υόρκη, γιατί ήθελα να δω από κοντά την μέθοδο της θεατρικής σκηνοθέτιδας Ann Bogart και του θεατρικού σκηνοθέτη Tadashi Suzuki". Πριν δώδεκα χρόνια, μετακόμισε στο κέντρο της Αθήνας και σήμερα ζει στην Κυψέλη.

Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου "Θέρος" και μέλος της ομάδας bijoux de kant, που δραστηριοποιείται στο θέατρο, τα εικαστικά, την performance και τον κινηματογράφο, η Ηλέκτρα Ελληνικιώτη ανεβάζει αυτή την περίοδο στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες την παράσταση "Θα ονειρεύεσαι πάλι μία καινούργια φορεσιά", βασισμένη στον "Οδοιπόρο" του Παναγιώτη Σούτσου, το πρώτο ποιητικό έργο του Αθηναϊκού Ρομαντισμού, γραμμένο το 1831.

Γιατί επέλεξες το συγκεκριμένο έργο του Σούτσου; Για την πρώτη αυθόρμητη συγκίνηση που μου προκάλεσε, η οποία δεν έπαψε μέσα στα χρόνια να μετασχηματίζεται και να αναζωπυρώνεται. Όσο διάβαζα και έψαχνα για το έργο, αντί να φθίνει μέσα μου ο ενθουσιασμός της πρώτης ανάγνωσης, μεγάλωνε. Ο Οδοιπόρος, όπως και ο ήρωάς του αλλά και ο συγγραφέας του, "οδοιπόρησε" λογοτεχνικά: γνώρισε τέσσερις διασκευές από τον ίδιο το Σούτσο, ο οποίος έβλεπε σε αυτό το έργο των νεανικών του χρόνων τον ίδιο τον εαυτό του. Σχεδόν ανά δεκαετία επισκεπτόταν το πρώτο του έργο, και το ξαναδούλευε με τρόπο τέτοιο που το φόρτιζε με την πορεία της δικής του ζωής. Οι αναγωγές που έκανα μέσα μου για το έργο σε σχέση με τον Σούτσο και κατ’ επέκταση με την ελληνική ιστορία, έδωσαν στο μεγάλο έρωτα της Ραλούς και του Οδοιπόρου μία τρισδιάστατη και ανάγλυφη εικόνα.

Ο τίτλος "Θα ονειρεύεσαι πάλι μία καινούργια φορεσιά" πώς προέκυψε; Το κείμενο της παράστασης στηρίζεται στο πρωτότυπο του 1831, αλλά έχουμε επέμβει δραματουργικά, έχουν προστεθεί ποιήματα άλλων Ελλήνων ποιητών. Επομένως, δεν μπορούσε να ονομάζεται η παράσταση "Οδοιπόρος". Υπάρχει στο κείμενο του Σούτσου ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο μεταφορικής περιγραφής της ζωής με "ένδυμα" ή "φόρεμα". Αυτό το μοτίβο άνοιξε την ιδέα της παράστασης: η δουλειά μας πάνω στο κείμενο ήταν άλλη μια ζωή για αυτό, άλλο ένα ένδυμα. Ο Οδοιπόρος, η Ραλού, η Τροφός και η Σοφή δεν είναι εν τέλει παρά σώματα που ονειρεύονται στο διηνεκές να ξαναντυθούν μία ταυτότητα. Πάλι και πάλι, όσες φορές χρειαστεί.

Ποια είναι η ιστορία που θα παρακολουθήσουμε; Δυο εραστές, χωρισμένοι χρόνια θεωρούν ο ένας τον άλλον νεκρό. Οι ζωές τους έχουν διαλυθεί όταν ξανασυναντιούνται. Εκείνος την περνάει για φάντασμα, αυτή τον κατηγορεί ότι δεν την αναγνώρισε και αποφασίζει να τον εκδικηθεί. Η εκδίκησή της θα τον οδηγήσει στην τρέλα και στην αυτοκτονία, κι εκείνη μετανιώνοντας θα πεθάνει δίπλα του. Από μια γυναίκα συντροφεύει καθένα από τους εραστές: η Σοφή τον Οδοιπόρο και η Τροφός τη Ραλού. Η καθεμιά από αυτές έχει δοθεί παράφορα στο πρόσωπο που συντροφεύει.

Υπάρχει κάποιο μήνυμα που μεταφέρει η παράσταση στο κοινό; Ότι αν δεν πεθάνουμε από έρωτα, θα πεθάνουμε από κράτος. Κι εγώ προσωπικά θα διάλεγα το πρώτο.

Θυμάσαι τη στιγμή που αποφάσισες ότι θα ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική; Δεν μπορώ να ανακαλέσω μια συγκεκριμένη στιγμή. Ωστόσο, υπήρχε ένα γεγονός, πολύ έντονο που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν ένα σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου το 2000 όταν χάζευα την εφημερίδα που υπήρχε στο σπίτι και έπεσα πάνω στη φωτογραφία μίας πολύ όμορφης κοπέλας που έλεγε ότι έφυγε κατά τη διάρκεια των προβών. Ήταν η 29χρονη ηθοποιός Ελευθερία Σαπουντζή. Ακόμα θυμάμαι την αίσθηση που μου προκάλεσε το ότι μπορεί κάποιος να πεθάνει στ’ αλήθεια μέσα σε ένα θέατρο.

Ανήκεις στη νέα γενιά του ελληνικού θεάτρου. Ποιο θα έλεγες ότι είναι το κύριο χαρακτηριστικό της; Πρώτον ότι είναι ασαφές το ηλικιακό της φάσμα. Πού αρχίζει και πού τελειώνει; Γιατί αν πάρουμε κυριολεκτικά τη λέξη "γενιά", τότε το 60% των σκηνοθετών του ελληνικού θεάτρου, ανήκουμε στην ίδια γενιά. Το θέατρο πλέον δεν περνάει ακριβώς από γενιά σε γενιά, δεν κληροδοτείται. Αυτό έχει θετικά και αρνητικά. Ένα από τα θετικά είναι ο πλουραλισμός που έχει προκύψει και η κατάρριψη της ηλικίας ως εχέγγυο αξίας. Ένα από τα αρνητικά είναι ότι δε θαυμάζουμε πια, γιατί θεωρούμε;αντιμετωπίζουμε; όπως θέλεις πες το, τους εαυτούς μας σαν ισάξιους ή το λιγότερο δυνάμει ισάξιους με όλους τους παλιότερους. Αυτό είναι ανόητο, να βάζεις τον εαυτό σου στην ίδια μοίρα για παράδειγμα με τον "τιτάνα" Βασίλη Παπαβασίλειου. Και είναι και λυπηρό, γιατί, αν δε θαυμάσεις πώς θα έχεις κάπου να φτάσεις; Αν πάλι, θεωρήσουμε ως γενιά τη στενή έννοια της δεκαετίας, θα σου πω ότι θαυμάζω την ευρηματικότητα και το ένστικτο επιβίωσης που επιδεικνύουμε και με προβληματίζει η ευκολία, η προχειρότητα και η ημιμάθεια όταν βαφτίζονται πειραματική τέχνη, περφόρμανς κι έρευνα. Αλλά δε λέω και τίποτα καινούριο, οι κουλτουριάρηδες αποτέλεσαν πρόβλημα κάθε γενιάς.

Τι θέατρο θέλεις να κάνεις; Έχω εξαιρετικά βραδυφλεγείς επιθυμίες. Αυτό -σε αντίθεση με την προσωπική μου ζωή- στο θέατρο μου έχει κάνει μόνο καλό. Θα ήθελα να κάνω ένα θέατρο που θα δημιουργεί μια δική του εκδοχή για τη ζωή εξαιτίας του πώς θα έχει κοιτάξει τους ανθρώπους. Αγαπώ το θέατρο που μου δημιουργεί μια περιουσία από ανθρώπους. Ως περιουσία αντιμετωπίζω κάθε έναν συνεργάτη που εκτίμησα και κάθε ένα θεατή που ένιωσε δική του την παράσταση. Διανύουμε μια εποχή, νομίζω, που οι περισσότεροι άνθρωποι, αν δεν έρχονται στο θέατρο για να διασκεδάσουν, έρχονται με την επιθυμία να δουν αναπαραστάσεις της ζωής πιο πραγματικές κι απ' την ίδια τη ζωή. Εγώ αισθάνομαι πως το θέατρο που θέλω να κάνω, καλό θα ήταν να έχει όποιου είδους συνάψεις εκτός από αυτές με την πραγματικότητα. Δεν αναζητώ τα υλικά μου στην πραγματικότητα, αλλά στην αναίρεσή της. Όποιος έρθει σε παράστασή μου με τη φιλοδοξία να του επιβεβαιωθεί η εντύπωσή του για την πραγματικότητα, θα απογοητευτεί. Ίσως αυτό να σημαίνει πως το ευρύ κοινό δε θα ενδιαφερθεί και ιδιαίτερα για το έργο μου.

Εκτός από το θέατρο, τι άλλο σε "γεμίζει"; Το διάβασμα, οι φίλοι μου, ο κινηματογράφος, ο έρωτας, το σεξ και τα ταξίδια. Όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά.

---

Σκηνοθεσία, Δραματουργία, Σχεδιασμός φωτισμών: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνικά-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ισαβέλλα Μαργάρα
Καλλιτεχνικός σύμβουλος: Αθανάσιος Μυλωνόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Βαλσαμής
Βίντεο: Βασίλης Κεκάτος
Μακιγιάζ: Μαρία Παπαδοπούλου
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Άρης Άσπρούλης

Παίζουν: Μαρία Κίτσου, Δημήτρης Δρόσος, Μαρία Μαμούρη, Θεοδοσία Σαββάκη

Συμπαραγωγή: Εταιρία Θεάτρου "Θέρος", Lead-In Arts

Info: Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες: Τουρναβίτου 7,  Ψυρρή. Κάθε Τετάρτη με Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00. 

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr