Τι μάθαμε από την επίσκεψη του John Connolly στην Αθήνα

Πριν 20 χρόνια περίπου, ο John Connolly θα άφηνε τις εφημερίδες -που δεν αγάπησε ποτέ, κι εκείνες με τη σειρά τους δεν τον είδαν ποτέ με καλό μάτι- και τη δημοσιογραφία για να αφιερωθεί στο γράψιμο. Σήμερα, με περισσότερα από 20 καλογραμμένα best seller, να φιγουράρουν στα βιβλιοπωλεία και τα αεροδρόμια όλου του κόσμου, έχει αρκετά πράγματα να πει για το νουάρ, το μυστήριο, την αστυνομική λογοτεχνία και τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Ιρλανδός συγγραφέας που έχει καταφέρει να αποκτήσει φανατικό κοινό σε όλη τη γη, με όχημα τις ιστορίες του που διαδραματίζονται συνήθως στις νότιες πολιτείες της Αμερικής, και συνήθη ύποπτο, τον αγαπημένο ταλαιπωρημένο ήρωα Charlie Parker, επισκέφθηκε την χώρα μας, σε μια συνδιοργάνωση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, της "Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου" του Δήμου Αθηναίων και των εκδόσεων BELL.

Μίλησε με αρκετό φλεγματικό χιούμορ για όλα αυτά, τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι για εκείνον η αστυνομική λογοτεχνία να συνομιλεί με το μεταφυσικό. Αλλά και για το γεγονός πώς ως Ιρλανδός δε θέλει σε καμία περίπτωση να κερδίσουν οι Άγγλοι αυτό το Μουντιάλ. Παρακάτω ακολουθούν μερικές μικρές και μεγάλες αλήθειες που βγήκαν από το στόμα του εκείνη τη μέρα.

> Βρίσκω ιδιαίτερα καταθλιπτική την ιδέα οι ήρωες των αστυνομικών μυθιστορημάτων να ακούν μόνο blues και jazz. Αυτό δεν το κάνουν ούτε οι τζαζίστες οι ίδιοι.

> Έγινα συγγραφέας όταν κατάλαβα πώς σιχαίνομαι τη δημοσιογραφία. Οι εφημερίδες δεν ενδιαφέρονται για ιστορίες που έχει βγάλει κάποιος από το μυαλό του. Ποιος να το περίμενε!

> Πολλές φορές ο μόνος δρόμος για να βρουν τη λύτρωση, οι άνθρωποι που έχουν περάσει κάποια πολύ βαριά τραυματική εμπειρία στη ζωή τους, είναι να φροντίσουν να μην πάθει κανείς άλλος το ίδιο. Κάπως έτσι νιώθει κι ο ήρωάς μου, ο Charlie Parker.

> O Νόμος και η Δικαιοσύνη είναι δύο πράγματα που δεν ταυτίζονται πάντα. Ο πρώτος καμιά φορά κάμπτεται εξαιτίας των συμφερόντων ενώ η δεύτερη οφείλει να είναι πάντα αληθινή. Αυτό το κενό ανάμεσα στα δύο έρχονται να καλύψουν οι ιδιωτικοί ντετέκτιβ στην αστυνομική λογοτεχνία.

> Είμαι ένας οργισμένος προοδευτικός όσον αφορά την πολιτική. Το παραδέχομαι.

> Δε μισώ τους Άγγλους, απλά δεν θέλω να κερδίζουν στο ποδόσφαιρο. Ακόμα μιλούν για το 1966, αν το πάρουν φέτος του Μουντιάλ θα έχουν να το λένε για άλλα 100 χρόνια.

> Ποτέ μην εμπιστεύεστε κάποιον που σας δίνει οδηγίες για το πώς να γράφετε.

> Τα αστυνομικά μυθιστορήματα βασίζονται στη λογική. Παρόλα αυτά η πρώτη νουβέλα του είδους, Η φεγγαρόπετρα (εκδ. Μέδουσα) του Wilkie Collins (1824-1889) είναι ένα μυστήριο που δίνει μεγάλο βάρος στα μεταφυσικά φαινόμενα.

> Ο Arthur Conan Doyle (1859-1930) δημιούργησε το αρχέτυπο της λογικής: τον Sherlock Holmes. Παρόλα αυτά ο ίδιος ήταν ένας άνθρωπος, με βαθιά πίστη στον πνευματισμό. Πήγαινε σε μέντιουμ στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει με τα παιδιά του που είχαν φύγει από τον κόσμο.

> Το τοπίο είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για κάθε βιβλίο μυστηρίου. Ο θεμέλιος λίθος πίσω από την γοτθική λογοτεχνία είναι η αγγλοσαξονική παράδοση.

> Ήθελα να ξεφύγω τελείως από την Ιρλανδικότητά μου, όταν ξεκίνησα να γράφω βιβλία. Για αυτό και τοποθέτησα τους ήρωες μου στις νότιες πολιτείες της Αμερικής. Εμείς οι Ιρλανδοί, από τότε που αποκτήσαμε την ανεξαρτησία μας στον 20ο αιώνα, ξεχάσαμε την παράδοσή μας σε μύθους, και ασχοληθήκαμε μονάχα με την απτή πραγματικότητα.

> Τα βιβλία δεν γίνονται πάντα καλές μεταφορές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

> Είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός όταν περιγράφω βία ενάντια στις γυναίκες. Είναι άλλωστε ένα εύκολο τρικ για να προκαλέσεις συναισθήματα στον αναγνώστη. Στα αστυνομικά υπάρχει μια ιεράρχηση, αν δε θες να στεναχωρήσεις τους αναγνώστες: όχι βία σε παιδιά, όχι βία σε γυναίκες κι όχι βία στα ζώα. Οι άνθρωποι δε θέλουν να διαβάζουν για κατοικίδια που σκοτώνονται.

> Οι χειρότεροι χαρακτήρες των αστυνομικών μυθιστορημάτων εμφανίζονται μόνοι τους, ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, σαν αποκάλυψη στο κεφάλι του συγγραφέα. Μάλιστα, συχνά, κουβαλούν και το όνομά τους μαζί.

> Οι περισσότεροι παρατούν το βιβλίο που γράφουν ανάμεσα στις 20 και στις 40 χιλιάδες λέξεις. Το κάνουν γιατί γλυκοκοιτάζουν κάποια άλλη φαεινή ιδέα που τους ήρθε. Αν όμως θες πραγματικά να ασχοληθείς με το γράψιμο, οφείλεις πάντα μα πάντα να τελειώνεις κάτι που έχεις ξεκινήσει.

> Οι συγγραφείς καλό είναι να μην μπλέκουν με την τηλεόραση -οι σειρές είναι ένα ομαδικό σπορ που απαιτεί συνεργασία, ενώ το γράψιμο ένα ατομικό και πολύ μοναχικό άθλημα που απαιτεί τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο.

* φωτογραφίες © Παύλος Φυσάκης

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr