Πώς ήταν να μεγαλώνεις με Limp Bizkit στα 00s;

Υπήρχε κάτι το ωμό και ταυτόχρονα απελευθερωτικό στο να μεγαλώνεις με nu metal στα 00s. Δεν ήταν απλώς μουσική -και ήταν αρκετοί που έκραξαν το στυλ- ήταν τρόπος να σταθείς σε έναν κόσμο που άλλαζε. Ή μάλλον καλύτερα, που το ζητούσες τόσο πολύ να αλλάξει. Τώρα, αν έβαζες στην εξίσωση τους Limp Bizkit, τότε μιλάμε για μια ολόκληρη κουλτούρα που έσκασε σαν γροθιά στο στομάχι της "κανονικότητας".

Είμαστε Millennials. Mια γενιά που μεγάλωνε ανάμεσα σε φροντιστήρια, dial-up ίντερνετ χωρίς τηλέφωνο και CD γραμμένα στο Nero. Το να πατάς play και να ακούς εκείνο το μείγμα από τα rap φωνητικά του Fred Durst, τα βαριά riffs του Wes Borland και scratches, ήταν σχεδόν πράξη αντίστασης.Το nu metal δεν είχε την "καθαρότητα" του κλασικού metal ούτε την "αυθεντικότητα" του hip-hop και ίσως γι’ αυτό ήταν τόσο δικό μας. Ήταν μπερδεμένο, θυμωμένο, εφηβικό και είναι λίγοι που το κράτησαν μέχρι σήμερα.

Μιλούσε για αποξένωση, για κοινωνική πίεση, για την αίσθηση ότι δεν ανήκεις πουθενά. Και αυτό ακριβώς ένιωθαν πολλοί έφηβοι στις αρχές των 00s. Στον δικό μας ελληνικό μικρόκοσμο που έτρεχε με φρενήρεις ρυθμούς προς μια επίπλαστη ευημερία πριν τη μεγάλη πτώση, η ένταση αυτής της μουσικής λειτουργούσε σαν βαλβίδα εκτόνωσης.

Προφανώς όλο αυτό είχε την επίδραση και στη μόδα. Καπέλα φορεμένα ανάποδα, φαρδιά cargo παντελόνια, αλυσίδες να κρέμονται από τη μέση. Το MTV έπαιζε βιντεοκλίπ μέχρι αργά το βράδυ και είχες την αίσθηση ότι συμμετέχεις σε κάτι παγκόσμιο, παρόλο που ζεις σε μια γειτονιά της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης. Τα CD άλλαζαν χέρια στο σχολείο σαν παράνομο εμπόρευμα και όταν δειλά-δειλά άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα mp3s, ήταν η συγκεκριμένη μουσική που ταξίδεψε στους σκληρούς δίσκους των PCs.

To φαινόμενο των Limp Bizkit

Οι Limp Bizkit είχαν μια ιδιότυπη ενέργεια. Ήταν προκλητικοί και θορυβώδεις, σχεδόν αλαζόνες. Αλλά αυτή η υπερβολή τους ταίριαζε με την υπερβολή της εφηβείας. Όταν είσαι 15 όλα είναι στο κόκκινο, από τις φιλίες και τους έρωτες, μέχρι τους καβγάδες και τις ανασφάλειες. Η μουσική τους ήταν το soundtrack αυτής της υπερβολής. Δεν χρειαζόταν να αναλύσεις περίπλοκες δομές ή τεχνικές. Χρειαζόταν μόνο να το νιώσεις και να φωνάξεις μαζί με το πλήθος.

Το nu metal γενικότερα ήταν ένα πολιτισμικό μωσαϊκό. Πήρε στοιχεία από το metal των 90s, από το grunge που άφηνε πίσω του μια κουρασμένη γενιά, από το hip-hop που κέρδιζε έδαφος παντού. Και τα ανακάτεψε όλα σε ένα υβρίδιο που δεν ζητούσε άδεια από κανέναν. Για κάποιους ήταν "εύκολο", "εμπορικό", "επιφανειακό". Για εμάς ήταν ειλικρινές. Γιατί αποτύπωνε ακριβώς τη σύγχυση της εποχής. Είμαστε μία γενιά που μεγάλωνε με βιντεοπαιχνίδια, reality shows και έφτασε να γίνει πείραμα για τα πρώτα social media.

Simone Joyer Getty Images / IDEAL Image

Στην Ελλάδα, η σκηνή ίσως να μην ήταν τόσο μαζική όσο σε άλλες χώρες, αλλά είχε πάθος. Μικρά live που έκαναν σε μαγαζιά cover μπάντες , αφίσες κολλημένες στραβά στα δωμάτια μας και, κυρίως, το ντύσιμο. Υπήρχε μια αίσθηση κοινότητας. Αν φορούσες μπλούζα nu metal μπάντας, αναγνώριζες τους "δικούς σου" στον δρόμο. Από το κόκκινο κάπελο του Durst μέχρι το ανάποδο LP λογότυπο των Linkin Park.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, η είδηση ότι οι Limp Bizkit έρχονται επιτέλους στην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι μοιάζει με κλείσιμο κύκλου. Για όσους μεγαλώσαμε με αυτή τη μουσική, δεν είναι απλώς μια συναυλία. Είναι μια συνάντηση με τον έφηβο εαυτό μας. Με εκείνο το παιδί που ένιωθε τα πάντα πιο έντονα, που πίστευε ότι ο κόσμος είναι εναντίον του αλλά ταυτόχρονα ανοιχτός σε άπειρες πιθανότητες.

Θα βρεθούμε λοιπόν σε έναν συναυλιακό χώρο, λίγο πιο κουρασμένοι, με λιγότερα μαλλιά ίσως και περισσότερες ευθύνες. Κάποιοι θα έρθουν κατευθείαν από το γραφείο, άλλοι θα έχουν αφήσει τα παιδιά στους παππούδες. Αλλά όταν θα ακουστούν οι πρώτες νότες, κάτι θα αλλάξει. Θα θυμηθούμε πώς είναι να χάνεσαι μέσα στο πλήθος, να πηδάς ρυθμικά, να τραγουδάς μέχρι να βραχνιάσεις.

Η στιγμή που θα ξαναγίνουμε έφηβοι

Η νοσταλγία παίζει μεγάλο ρόλο, σίγουρα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το nu metal επιστρέφει γιατί μιλά ξανά σε μια εποχή έντασης και αβεβαιότητας. Ο κόσμος του 2026 δεν είναι λιγότερο χαοτικός από εκείνον των 00s· απλώς είναι διαφορετικά χαοτικός. Και ίσως αυτή η ωμή, ακατέργαστη ενέργεια να βρίσκει ξανά χώρο.

Το να μεγαλώνεις με Limp Bizkit στα 00s σήμαινε να βρίσκεις φωνή μέσα στον θόρυβο. Να μην φοβάσαι να είσαι υπερβολικός, θυμωμένος, ευάλωτος. Σήμαινε να ανήκεις σε κάτι που δεν ζητούσε έγκριση. Και αυτό το καλοκαίρι, όταν τα φώτα θα σβήσουν και ο ήχος θα ανέβει, δεν θα είναι απλώς μια μπάντα πάνω στη σκηνή. Θα είναι μια ολόκληρη εποχή που επιστρέφει.

Πιο ώριμη ίσως, αλλά με την ίδια καρδιά που χτυπά δυνατά.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr