O Στέλιος Σαλβαδόρ δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά το Παυσίπονο

Ο εγκέφαλος πίσω από τα Μωρά στη Φωτιά μας μιλά για τον καινούργιο δίσκο, το live στις 28/12 και τις rock περιπέτειες της ζωής του.

Γράφει: Γιώργος Ρομπόλας 27 Δεκεμβρίου 2018

"Στα 80s γινόταν χαμός στη Θεσσαλονίκη. Όπου κι αν πήγαινες στήνονταν lives· στα γρασίδια, στα πανεπιστήμια, παντού. Ένας αέρας νεολαίας απλωνόταν γεμάτος από μεγάλα όνειρα και πολλά ακούσματα. Όλοι οι φίλοι μας ήταν μέλη συγκροτημάτων" αναπολεί ο Στέλιος Σαλβαδόρ σε ένα καφέ της Πλατείας Εξαρχείων πάνω από μία κούπα ζεστή σοκολάτα. Παρότι έχει κόψει το τσιγάρο εδώ και χρόνια η φωνή του παραμένει το ίδιο χαρακτηριστική –ακριβώς όπως όταν την άκουσα για πρώτη φορά, πριν 20 χρόνια, να τραγουδά τους στίχους από το Παυσίπονο.

Παύλος Σιδηρόπουλος, Τρύπες, Υπόγεια Ρεύματα γράφαμε με blanco στις μαύρες σχολικές τσάντες. Όσοι ακούγαμε ελληνικό ροκ στο λύκειο θεωρούσαμε τα Μωρά στη Φωτιά ένα καλά κρυμμένο μυστικό που ανακαλύψαμε. Και την "Πιπίλα" έναν δίσκο-αποκάλυψη του 1987. Φέτος, 31 χρόνια μετά, έχουν νέο άλμπουμ με τίτλο Χρυσό Κλειδί.

"Προέρχομαι από την new wave σκηνή. Ήθελα όμως να κινηθώ σε πιο classic rock μονοπάτια. Τον δίσκο τον δούλευα περισσότερα από τρία χρόνια. Οι στίχοι του Παπαγάλου άλλαζαν μέχρι την τελευταία στιγμή. To τεράστιο σόλο δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να το κόψω –κι ας ανήκα στα νιάτα μου σε μία σκηνή που τα απαγόρευε ρητά". Μήπως, τελικά, είναι αναμενόμενο ο minimum κι ωμός ήχος να γίνει πιο πλούσιος με τα χρόνια; "Όταν είσαι 20 χρονών θες να περάσεις το μήνυμά σου άμεσα. Δεν μπορώ όμως να αντιγράφω τον εαυτό μου, ούτε να μπαίνω σε καλούπια. Δεν θέλησα ποτέ να δω τι πουλάει για να το κάνω".

Ο Στέλιος πίσω από τον Σαλβαδόρ

O Στέλιος Σαλβαδόρ δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά το Παυσίπονο

Βαφτίστηκε Σαλβαδόρ σχεδόν τυχαία. "Μία κοπέλα μου πρότεινε το παρατσούκλι. Πολύ αργότερα θα μάθαινα την ιστορία του Καταλανού αναρχικού που δολοφονήθηκε από την ισπανική χούντα το 1974. Όσο για τα Μωρά στη Φωτιά, το όνομα το οφείλουμε στο Baby’s on fire του Brian Eno" μου λέει χαμογελώντας ειλικρινά και λίγο αμήχανα.

Στα 90s κουβαλούσα παλέτες σε μία αποθήκη όταν άκουσα να  λένε για το πόσο μεγάλη μπάντα είμαστε

Πώς περνά πια τις μέρες του ο κατά κόσμον Στέλιος Παπαϊωάννου; "Ζω στην Κέρκυρα. Έχω μία κόρη 11 χρονών που ασχολείται με το βιολί και το πιάνο. Ακούω συνεχώς μουσική κι ανακαλύπτω φανταστικά πράγματα. Το πρωί μελετώ κιθάρα, ξεκινώ κάποιο κομμάτι, το γράφω σε παρτιτούρα, κάποιες φορές τα ηχογραφώ πρόχειρα. Το βράδυ μπορεί να πιω κάνα ποτό με κάνα φίλο. Απλά πράγματα". Μου εκμυστηρεύεται ότι μόλις το 2000 κατάφερε να ζει αποκλειστικά από τη μουσική. "Έχω 2600 ένσημα από χειρωνακτικές εργασίες. Στα 90s κουβαλούσα παλέτες σε μία αποθήκη όταν άκουσα δύο υπαλλήλους να  λένε για το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι τα Μωρά στη Φωτιά. Πέρασα από δίπλα τους χωρίς να καταλάβουν ποτέ ποιος είμαι".

Η δισκογραφική απουσία

Σαλβαδόρ 3

"Δεν υπήρχε μεγάλη εταιρεία, δεν υπήρχαν μηχανισμοί προώθησης, ήταν ανεξάρτητη η φάση. Τώρα γιατί δεν βγάλαμε κάτι πέρα από τους Θεατρίνους το 1999; Αυτό είναι μία περίεργη ιστορία…. Το σίγουρο είναι ότι η μπάντα δεν σταμάτησε ποτέ. Κάναμε συνέχεια συναυλίες. Θα θυμάμαι για πάντα το καλοκαίρι του 1995: τότε έγινε ένα συγκλονιστικό live που έκοψε 3,5 χιλιάδες εισιτήρια στο Θέατρο Συκεών στη Θεσσαλονίκη". Γιατί όμως δεν κεφαλαιοποίησαν τη δημοτικότητά τους; "Κανονικά θα βγάζαμε και τον δεύτερο δίσκο μας εκείνο τον καιρό, αν δεν υπήρχαν εμπλοκές, αλλά όπως είπα αυτό είναι μία άλλη περίεργη ιστορία".

Η τρέλα με το ελληνικό ροκ δεν κράτησε πάνω από πέντε χρόνια

Μεγάλωσε στη Βέροια. Δεκαεννιά χρονών έφτιαξε την μπάντα στο πατρικό του με τον μικρό αδελφό του στα ντραμς και τον Δημήτρη "Μπάννυ" Βασιλειάδη στην κιθάρα. "Τα παιδιά σκάλιζαν στίχους στα θρανία, υπήρχαν γκράφιτι αφιερωμένα στα κομμάτια που είχαμε γράψει, τα τραγούδια έπαιζαν στο repeat στα μαγαζιά, όμως δεν βρήκαμε ποτέ την απαραίτητη στήριξη για το δεύτερο βήμα. Η επιτυχία δε σημαίνει πάντα ότι όλα θα πάνε καλά" θυμάται, παίρνοντας μία γλυκόπικρη έκφραση.

Ο Στέλιος είναι ευγενικός σε σημείο παρεξηγήσεως. Υπομένει στωικά τις ερωτήσεις μου, τους άπειρους μικροπωλητές που διαφημίζουν το εμπόρευμά τους και το κρύο που έχει βάλει. Παράλληλα όμως δεν μασά τα λόγια του: "Η τρέλα με το ελληνικό ροκ δεν κράτησε πάνω από πέντε χρόνια. Ήταν, κάπως, σα να ξεζουμίστηκε από τον βιαστικό και άπληστο χειρισμό των εταιρειών. Μπήκαν πολλοί στον χώρο και όχι για τους σωστούς λόγους. Τελικά ο κόσμος έχασε την εμπιστοσύνη του κι η σκηνή εξαφανίστηκε".

Τα Μωρά στη Φωτιά σήμερα

"Ρίχνω κάρβουνο στις μηχανές του πλοίου, κάρβουνο που είναι δικό μου" τραγουδά στον τελευταίο δίσκο. Του κάνω την πλέον ενοχλητική ερώτηση που μπορεί να κάνει κανείς σε μουσικό, ζητώντας του να μου εξηγήσει τους στίχους. "Μόνο τα δικά μας χέρια έχουμε. Δεν μπορούμε να ζούμε με δανεικά. Αν ο καθένας μας αλλάξει αυτά που μπορεί τότε ίσως αλλάξει κι η κοινωνία μας προς το καλύτερο".

Το ροκσταριλίκι δεν το ζήλεψα ποτέ. Μακάρι όμως να μπορούσα να ηχογραφώ πιο γρήγορα και σε καλύτερες συνθήκες

Δεν το πειράζει όταν το κοινό ζητά το Παυσίπονο και το Μανιφέστο από το πρώτο λεπτό των συναυλιών. Είναι διατεθειμένοι να παίξουν τις "παραγγελιές" του κόσμου. Στο live της 28ης Δεκεμβρίου στην Αθήνα θα συμπράξουν μαζί του δύο νέα ονόματα του ελληνικού hip hop: ο Tiny Jackal κι οι Fer De Lance. "Τα παιδιά έχουν διασκευάσει κάποια τραγούδια με τον δικό τους τρόπο" μου αποκαλύπτει δείχνοντας φανερά χαρούμενος για αυτήν τη συνεργασία. Στο YouΤube τώρα, μπορεί κανείς να βρει το γνωστό hit με τίτλο Μανιφέστο σε μία πολύ καινούργια εκτέλεση που κλείνει το μάτι προς τον αυτοσχεδιασμό και την jazz. "Είναι σημαντικό να μπορείς να οδηγήσεις το κοινό στις νέες σου αναζητήσεις".

Αγαπά με πάθος τη λογοτεχνία. "Υπήρξαν πολύ δύσκολες στιγμές στη ζωή μου, σοβαρά προβλήματα που ερχόταν ένα λογοτεχνικό αριστούργημα να μου δώσει τις απαντήσεις που χρειαζόμουν". Πριν λίγες μέρες, μου λέει, έκλεισε την τελευταία σελίδα του Μόμπι-Ντικ  (εκδ. Gutenberg) του Herman Melville. Όποτε διαβάζει στίχους από την Ιλιάδα συγκλονίζεται με την ικανότητα του Ομήρου να μεταφέρει συναισθήματα στον αναγνώστη.

"Για να παραφράσω όμως τα λόγια που, αν θυμάμαι καλά, είχε πει ο Βασίλης Βασιλικός: καλύτερα στον ηχολήπτη παρά στον ψυχίατρο"

"Το ροκσταριλίκι δεν το ζήλεψα ποτέ. Μακάρι όμως να μπορούσα να ηχογραφώ πιο γρήγορα, πιο καλά, να είναι πιο πλούσιες οι συναυλίες μας" μου λέει χωρίς διάθεση να ωραιοποιήσει καταστάσεις. Πριν λίγο καιρό γέμισαν ασφυκτικά το θεσσαλονικιώτικο Eightball. Ο κόσμος στην πόλη που τα Μωρά στη Φωτιά ξεκίνησαν την πορεία τους είχε παλμό, κέφι, δεν σταμάτησε να τραγουδά και να χτυπιέται - ακριβώς, δηλαδή, όπως συμβαίνει από το 1987 μέχρι σήμερα. Μία εικόνα που αναμένεται να επαναληφθεί και στην Αθήνα.

Για εκείνον η μουσική δεν είναι μόνο η ζωή του αλλά και μία μορφή ίασης. "Έχουν δει πολλά τα μάτια μου εδώ και 30 χρόνια που τρέχω την μπάντα" μου λέει με νόημα. Στο βλέμμα του μοιάζει σα να πέρασαν ολόκληρες δεκαετίες από rock περιπέτειες σε μία μόνο στιγμή. Κι η αλήθεια είναι πως κι εγώ νομίζω ότι ήταν μόλις χθες, όταν το 1998, έβαζα το Παυσίπονο να παίζει στο repeat του walkman.  "Για να παραφράσω όμως τα λόγια που, αν θυμάμαι καλά, είχε πει ο Βασίλης Βασιλικός: καλύτερα στον ηχολήπτη παρά στον ψυχίατρο"συμπληρώνει, χαμογελώντας, πριν πιει την τελευταία γουλιά από τη ζεστή σοκολάτα που παρήγγειλε.


 

Μωρά στη Φωτιά Live στο Piraeus Academy 2017

Μωρά στη Φωτιά

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018 

Εισιτήρια: 10 € (προπώληση) | 12 € (ταμείο)

Παίζουν οι μουσικοί:
Στέλιος Σαλβαδόρ: Μπάσο και φωνή
Σάκης Ζαχαριάδης: Κιθάρα ηλεκτρική - κλασική
Ελένη Σινιάρη: Πιάνο, synths
Φώτης Τσακιρίδης: Ντράμς
Δημήτρης Ματζίρης: Τρομπόνι, δεύτερη κιθάρα
Κώστας Κατσαρός: Τρομπέτα, synths

ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ

Περισσoτερα για Βιβλία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΑ

Η εκρηκτική ομορφιά των Blondie

Ίσως η μόνη μπάντα που κατάφερε να μιλήσει με όλα τα πρόσωπα της Νέας Υόρκης: από το CBGB μέχρι τις πρώτες disco.

Μισό αιώνα μετά, το θρυλικό Woodstock επιστρέφει σπίτι του

Το ιστορικό μουσικό φεστιβάλ αναβιώνει για να γιορτάσει τα 50 χρόνια του.