Μερικά από τα πιο επικά θρίλερ που έπαιξαν άσχημα με το μυαλό μας

Στη χώρα μας υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη παρανόηση αναφορικά με τα θρίλερ: έχουν ταυτιστεί περισσότερο με παραφυσικά φαινόμενα και τέρατα παρά με αυτό που εννοεί η αγγλική ονομασία τους.

Διότι όταν λένε θρίλερ οι Αγγλοσάξονες, αναφέρονται σε ταινίες που σου δημιουργούν ψυχολογική έξαψη κι όχι σπλάτερ κανιβαλισμούς -αφού αυτούς τους τελευταίους τους ονομάζουν horror movies (όχι ότι μας χαλάνε δηλαδή, απλά για να τα ξεχωρίζουμε τα γράφουμε αυτά).

Μετά τη μικρή ετυμολογική ανάλυση λοιπόν -κι αφού εξηγηθήκαμε για να μην παρεξηγηθούμε στη συνέχεια- πρόσφατα σε μια νοσταλγική στιγμή θυμηθήκαμε μερικά ψυχολογικά θρίλερ που έπαιξαν με το μυαλό μας.

Που μας χάλασαν λίγο τον εγκέφαλο. Που μας έδειξαν ότι υπάρχει κάτι πιο βαθύ που λερώνει την ψυχή μας. Κάπου εκεί, βαθιά στο ασυνείδητο.

Γιατί τελικά, ο πραγματικός τρόμος κρύβεται στο ανθρώπινο μυαλό κι όχι στα τέρατα.

Fight Club (1999)

Λίγο ως πολύ η ταινία της γενιάς μας, τουλάχιστον για όσους δεν κοιμήθηκαν στη ρομαντική αγκαλιά του "Τιτανικού". Βασισμένο στο εξαιρετικό (κι εξαιρετικά σκοτεινό) ομώνυμο βιβλίο του Chuck Palahniuk σε πάει μια βόλτα στην σκοτεινή πλευρά του διπολισμού: σε μια ζωή που κανείς δεν ξέρει τι είναι πραγματικό και τι ψεύτικο, τι είναι ηθικό και τι ανήθικο. Σαν μια πολύ βίαιη αλληγορία δια χειρός David Fincher για το πως τίποτα, τελικά, ίσως να μην έχει νόημα στον σύγχρονο κόσμο που ζούμε.

Η Σιωπή των Αμνών (1991)

"Hello Clarice" λέει ο Anthony Hopkins κι ακόμα πέφτουν τα τσιμέντα και της πιο ατρόμητης καρδιάς. Σε περίπτωση που οι νεότεροι δεν το έχετε δει, κι επειδή πολλούς 30ρηδες μας έχει στοιχειώσει, τα πράγματα είναι απλά: αυτός εδώ ο μανιακός δολοφόνος είναι ταυτόχρονα ό,τι πιο εκλεπτυσμένο και ό,τι πιο βάρβαρο θα συναντήσετε ποτέ στη ζωή σας ως θεατές. Α-να-τρι-χί-λες!

Requiem for a Dream (2000)

Αν το προηγούμενο στοίχειωσε την παιδική μας ηλικία, αυτό εδώ ευθύνεται για πολλούς εφηβικούς μας φόβους. OK, κάποιος θα μπορούσε να το πει και κοινωνικό δράμα αλλά αυτή η κατάδυση στον κόσμο των ναρκωτικών, των χαπιών, αυτή η γνωριμία με τον πάτο του βαρελιού καταλήγει θρίλερ για το μυαλό και την καρδιά. Και εκείνη η εικόνα της ναρκωμένης γιαγιάς (Ellen Burstyn) σε συνδυασμό με τη μουσική μεγάλο μάθημα. Παράδειγμα τρανό προ αποφυγή.

Ο Ταξιτζής (1976)

Μοναξιά. Αποξένωση. Η απάνθρωπη πραγματικότητα των αντικοινωνικών ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις. Και μια πολύ βαθιά βουτιά σε πολύ πνιγηρά συναισθηματικά νερά. Μπορεί ο Martin Scorsese -για κάποιον αδιανόητο λόγο- να μην πήρε Όσκαρ για αυτό εδώ. Μπορεί o De Niro ακόμα να αναρωτιέται γιατί δεν του έδωσαν το αγαλματάκι να το πάρει σπίτι του. Όμως η ιστορία τους δικαιώνει: αφού, λογικά, για αρκετές ακόμα δεκαετίες αυτό το αριστούργημα θα διδάσκεται ως Ευαγγέλιο στο μάθημα "ψυχολογικό θρίλερ".

American Psycho (2000)

Με μια γερή δόση μαύρου χιούμορ και με έναν πελώριο χλευασμό ενάντια στα χρυσά κλουβιά που χτίζουν οι γιάπηδες για τους εαυτούς τους, η ταινία καταφέρνει να ξαφνιάζει (ευχάριστα) ακόμα και σήμερα. Αφού υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρεις αν πρέπει να τρομάξεις, να γελάσεις ή να βάλεις τα κλάματα. Σα να έχεις γίνει κι εσύ ένα με του μυαλό του παραστρατημένου και παρανοημένου πρωταγωνιστή.

Memento (2000)

"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός" τραγουδούσαν οι Τρύπες. Ιδανικός στίχος για να συνοδεύσει τα δεινά που περνάει ο Guy Pearceστα σκηνοθετικά χέρια του (σχεδόν) πρωτοεμφανιζόμενου τότε Christopher Nolan. Αφού θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου, την ψυχολογία σου, αν είχες μνήμη χρυσόψαρου; Και για πυξίδα μόνο τα τατουάζ σου; Τρέλα σκέτη.

Η Λάμψη (1980)

Για κάποιους από εμάς ο Stanley Kubrick είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης που βγήκε ποτέ από τον μάταιο τούτο πλανήτη. Κι αυτή εδώ είναι η σπουδή του στον ανθρώπινο ψυχισμό. Ή μάλλον στον ανθρώπινο ψυχισμό όταν παίρνει μια τελείως λάθος στροφή. Επικίνδυνη και σαρκοβόρα. Ακόμα κι ενάντια στην ίδια του την οικογένεια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η φάτσα του Jack Nickolson να κοιτάει από την χαραμάδα της πόρτας, έχει γίνει συνώνυμο της τρέλας στα gif και τα memes του ίντερνετ.

Seven (1995)

Να ζητήσουμε συγγνώμη που ο David Fincher φιγουράρει με δύο ταινίες του σε αυτήν εδώ τη λίστα, αλλά συγνώμη κιόλας: το αξίζει. Μιλάμε για τον μετρ του είδους άλλωστε. Τον οποίο γνωρίσαμε με αυτό εδώ το έπος (που έχει παίξει δισεκατομμύρια φορές στην ελληνική τηλεόραση). Με τον Kevin Spacey να διεκδικεί τον τίτλο για τον πιο μειλίχιο (και παράλληλο) σατανικό "κακό" που έχουμε δει ποτέ. Και μια τελευταία σκηνή, που από τότε μέχρι σήμερα αδυνατούμε να ξεχάσουμε.

Αυτά ήταν μερικά από τα ψυχολογικά θρίλερ που μας στιγμάτισαν ως θεατές. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα -όπως και horror- που τα έχουμε πολύ ψηλά. Και υποσχόμαστε να επανέλθουμε. Μέχρι τότε όμως γράψε στα σχόλια και τις δικές σου επιλογές.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr