Γιατί βάζεις έναν όμορφο αλλά κακό ηθοποιό σε ταινία

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί π.χ. η Gal Gadot που δεν είναι καλή ηθοποιός πάντα βρίσκει δουλειά και την καστάρουν σε ταινίες; Αν ναι, έχουμε την απάντηση

Σίγουρα θα έχετε αναρωτηθεί γιατί κάποιοι παραγωγοί ή/ και σκηνοθέτες βάζουν στις ταινίες όμορφες γυναίκες και άνδρες ηθοποιούς αλλά με μικρά υποκριτικά προσόντα. Σκρολάροντας σε ένα σινεφίλ φόρουμ ένα βράδυ έπεσα πάνω σε μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση/ ανάλυση σχετικά με το θέμα και η απάντηση παραπέμπει στο ECS. 

Τι είναι το ECS όμως; Το ECS, που αναφέρεται πιο συχνά ως Eye Candy Society, αναφέρεται σε μια ομάδα ηθοποιών (και περιστασιακά ηθοποιών, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, είναι πιο σπάνιο γι' αυτούς) που επιλέγονται κυρίως για την ας πούμε οπτική τους γοητεία.

Διαβάστε Επίσης

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Μέγκαν Φοξ, η οποία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του ECS για πάνω από 15 χρόνια. Πρωταγωνιστεί φέτος σε μια νέα ταινία με τίτλο Subservience, όπου υποδύεται ανθρωποειδές ρομπότ που αρχίζει να λειτουργεί αυτόνομα και αδιαφορεί για εντολές. 

megan fox

Αυτή η εικόνα επάνω είναι αυτή που έχει χρησιμοποιηθεί για το τρέιλερ. Ήξεραν ότι αυτή η εικόνα θα ανέβαζε τις προβολές του τρέιλερ (πράγμα που έγινε) και η ταινία θα έχει πιθανώς επιπλέον 10-15 εκατομμύρια δολάρια στο box office λόγω της παρουσίας της Φοξ.

Αυτή η τακτική δεν είναι κάτι καινούργιο - συμβαίνει από αμνημονεύτων χρόνων και συμβαίνει συχνά, ανεξάρτητα από τον προϋπολογισμό, την κλίμακα ή την ποιότητα.

Εκτός από τη Φοξ, άλλα αξιοσημείωτα μέλη του ECS είναι η Alexandra Daddario, η Madelyn Cline και η Emily Ratajkowski, με τη Sydney Sweeney να είναι αυτή τη στιγμή η de facto πρόεδρος.

Για να είμαστε όμως σωστοί πρέπει να τονίσουμε ότι το να είσαι μέλος του ECS δεν είναι ενδεικτικό της υποκριτικής ικανότητας κάποιου. Πρώτον, η υποκριτική δεν είναι μόνο συναίσθημα. Επίσης, αυτές οι ηθοποιοί συχνά βρίσκουν τον εαυτό τους τυποποιημένο (η γνωστή μανιέρα), γεγονός που καθιστά δύσκολο να ξεφύγουν από τους ρόλους στους οποίους τους κατατάσσει το ECS.

Sydney Sweeney Mark Von Holden/Variety via Getty Images
Sydney Sweeney

Η Φοξ, για παράδειγμα, είναι μια επιδέξια κωμικός αλλά σπάνια έχει τη δυνατότητα να αναδείξει αυτό το ταλέντο, αφού θεωρείται πιο εμπορεύσιμη ως "σέξι ανθρωποειδές".

Ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση της Wonder Woman, δηλαδή της Gal Gadot, η οποία δεν είναι ακριβώς μέλος του ECS.

Την επόμενη φορά που θα την παρακολουθήσετε σε μια ταινία, δείτε πώς κινείται. Κάθε της βήμα βγάζει αυτοπεποίθηση, είτε εκτελεί μια σκηνή δράσης είτε απλά περπατάει στην οθόνη. Είναι το χάρισμά της - η φυσικότητά της - που μεταφέρεται με αβίαστη χάρη, διεκδικεί την προσοχή και απογειώνει κάθε σκηνή στην οποία παίζει.

Αυτό το χάρισμα τη βοηθά να είναι μια εξαιρετικά αξιόπιστη σταρ ταινιών δράσης παρότι δεν είναι ντούκι. Και είναι ένα σπάνιο χάρισμα. Αυτό το ταλέντο πιθανότατα πηγάζει από το παρελθόν της ως μοντέλο και ως εκπαιδεύτρια μάχης στον Ισραηλινό στρατό.

Τώρα έχει νόημα να παρατηρήσετε καλά την επόμενη φορά που θα δείτε τη Scarlett Johansson ή την Brie Larson πώς κινείται σε μια ταινία δράσης.

Η Johansson και η Larson είναι πολύ πιο προικισμένες ηθοποιοί με την παραδοσιακή έννοια, η τελευταία ειδικότερα έχει τρομερά υψηλό ταβάνι.

Αλλά απλά δεν έχουν αυτή την έμφυτη αυτοπεποίθηση στις κινήσεις τους που αφορούν τη δράση. Υπάρχει κάτι άκαμπτο πάνω τους. Και πάλι, δεν είναι ότι είναι απαράδεκτες σε αυτό, αλλά συχνά μπορείς να καταλάβεις πότε κάτι είναι έμφυτο.

Όπως ο Jim Carrey είναι αστείος. Γεννήθηκε σε αυτόν τον πλανήτη για να κάνει τους άλλους να γελούν, και παρά το γεγονός ότι είναι σπουδαίος δραματικός ηθοποιός, το έμφυτο ταλέντο του είναι η κωμωδία.

Πολλοί ηθοποιοί θα μπορούσαν να κάνουν την Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, αλλά μόνο ο Carrey μπορούσε να ζωντανέψει τον Ace Ventura.

Το έμφυτο ταλέντο της Gadot είναι η φυσικότητά της. Είναι η υπερδύναμή της. Αυτό, σε συνδυασμό με το φυσικό της χάρισμα, της δίνει αναμφισβήτητη παρουσία στην οθόνη. Αυτό το είδος παρουσίας δεν διδάσκεται.

Η Gal δεν βγάζει συναίσθημα, οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες που διαμορφώνουν την ερμηνεία της κάνουν αρκετά ώστε να κρύψουν τις αδυναμίες της, αναδεικνύοντας παράλληλα τα δυνατά της σημεία.

Δεν θα ήταν υπέροχο αν κάποιος μπορούσε να κάνει και τα δύο; Ευτυχώς, έχουμε την Charlize Theron.

Αλλά η Gal παίρνει τις δουλειές για τον ίδιο λόγο για τον οποίο τις έπαιρνε και ο Arnold -διαθέτουν ένα μοναδικό σύνολο δεξιοτήτων ως αστέρες δράσης που δεν έχουν οι σύγχρονοί τους.

Ακολούθησε το Esquire στο Facebook, το Twitter και το Instagram.

Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για πολιτικές εξελίξεις, συνεντεύξεις διασήμων, συμβουλές για αντρική μόδα και συνταγές για φαγητό και πότο στο esquire.com.gr

Eurovision 2026: Αυτά είναι τα τραγούδια των 2 ημιτελικών

Αυτά είναι τα 28 τραγούδια που συμμετέχουν στον ελληνικό προκριματικό της Eurovision 2026. Δείτε πώς χωρίζονται σε Α’ και Β’ Ημιτελικό και ποια διεκδικούν την πρόκριση.

Το τέλος του Game of Thrones που δεν έχει ειπωθεί ακόμη

Περισσότερα από πέντε χρόνια μετά το φινάλε της σειράς, ο George R. R. Martin μιλά για το διαφορετικό τέλος που ετοιμάζει στα βιβλία του Game of Thrones.

Γραφει Τιμος Σαλαμες

Όλες οι αλλαγές που θα γίνουν στο φετινό MasterChef (βίντεο)

Μεταξύ άλλων, μία κακή ομαδική δοκιμασία θέτει σε κίνδυνο ακόμα και τους καλύτερους παίκτες γιατί πολύ απλά σε κάποια στιγμή θα επιβιώσει μόνο η μία ομάδα, ενώ τα μέλη της αντίπαλης θα αποχωρήσουν. Περισσότερα όμως, δες εντός.

Αυτός είναι ο καλύτερος rock ντράμερ, σύμφωνα με τον Dave Grohl

Ο Dave Grohl θεωρείται από πολλούς ο τελευταίος αυθεντικός rockstar. Μια ματιά στην πορεία, το παίξιμο και τις επιρροές που τον έκαναν σύμβολο μιας γενιάς.

Γραφει Γιαννης Μπελεσιωτης

Αυτήν την ταινία ζήλεψε ο Γιώργος Λάνθιμος

Ποια ταινία κατάφερε να τραβήξει το ενδιαφέρον του Γιώργου Λάνθιμου; Όσα είπε για το ύφος, τον ρυθμό και την αίσθησή της.

Γραφει Γιαννης Μπελεσιωτης

Καλλιτέχνες θρύλοι χωρίς βραβείο Grammy

Από pop και rock μέχρι hip-hop, αυτοί οι εμβληματικοί καλλιτέχνες σημάδεψαν ολόκληρες εποχές χωρίς να κερδίσουν ποτέ Grammy, αμφισβητώντας τον ρόλο των βραβείων στην ιστορία της μουσικής.

Γραφει Γιαννης Μπελεσιωτης